Tavhid

Gönderen Konu: HARAMI MEŞRULAŞTIRMA MESELESİ VE MÜŞRİKLERLE NİKAH GİBİ HARAM EVLİLİKLERİN HÜKMÜ  (Okunma sayısı 10220 defa)

0 Üye ve 3 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
HARAMI MEŞRULAŞTIRMA MESELESİ VE MÜŞRİKLERLE NİKAH GİBİ HARAM EVLİLİKLER YAPANLARIN KAFİR OLACAĞI İDDİASININ TENKİD VE TAHLİLİ

Bismillahirrahmanirrahim,

Allahın izni ve keremiyle bu araştırmamızda günümüzde sıkça gündeme gelen “Haramı fiil yoluyla meşrulaştırma” meselesi ve bunun uzantısı olarak tartışılan müşriklerle evlilik gibi haram olan nikah türlerini yapan kişilerin kafir mi olacağı yoksa yaptıkları işi helal addetmedikleri müddetçe günahkar mı sayılacakları konusunu ele alacağız. Günümüzde bazı kimseler (bunu özellikle belirtelim zira geçmiş alimlerden böyle bir görüş bize ulaşmış değildir) şöyle bir iddiada bulunmaktadırlar: “İslamda Nikah akdi haramla helal arasını ayırd etmek ve aslında haram olan bir kadını helal kılmak için meşru kılınmıştır. Dolayısıyla her kim müşriklerle evlilik gibi haram olduğu açık olan bir fiili nikah akdi yoluyla icra ederse işte bu kişi ameliyle haramı helal kılmış ve dolayısıyla kafir olmuştur.” Bazıları da bu kişi icmayla haram olan bir fiil yaptığından ötürü icmaya muhalefetten dolayı kafir olacağını ileri sürmüştür. Sanki diğer içki, kumar vb fiillerin haram olduğunda icma yokmuş gibi. Öyle ki bu usule göre icma ile sabit olan herhangi bir haramı işleyen kişi kafirdir!

Bu kimseler bu iddialarına çeşitli deliller getirmektedirler. Biz de bu risalede bu delillerin müzakeresini yapacağız. Gözlemlediğimiz kadarıyla aslında bu mesele daha çok müşriklerle evlilik veya onlarla nikahını sürdürme konusu etrafında tartışılmaya başlanmıştır, zira günümüzde haram evlilik türleri arasında en çok gündemde olan bu konudur. Bazı kimseler (ki bunların arasında gerçek manada ilim ehli olan hiç kimse yoktur) bu noktada önce müşriklerle evlenen veya onlarla nikah akdini sürdüren kişilerin kafir olduğunu iddia etmişler, daha sonra da bu iddiayı bir usule dayandırabilmek için (mahremleriyle/yakın akrabalarıyla evlenen, süt kardeşiyle evlenen vb Nisa: 23-24 ve diğer nasslarda sayılan) bütün haram evliliklerin aynı zamanda küfür olduğunu ileri sürmüşlerdir. Bu mezhebin lazımı aslında akid yoluyla yapılan bütün haramların küfür olmasını da gerektirmektedir. Mesela faiz akdi ve diğer haram alışverişler gibi…  Daha sonra bu haramı meşrulaştırma ismi verilen kavramın altına başka birçok fiil daha sokulmuştur (İçki, kumar vb haramları açıktan yapmak, bu tür haram eşyaları satmak vs) Bütün bidatlerde olduğu gibi bu haramı meşrulaştırma adı verilen kavramın içeriği de bir nokta halindeyken büyüdükçe büyümüş ve cahillerin elinde halen genişlemeye devam etmektedir ve de bu konuyla alakalı birbiriyle çelişen birçok fetva üretilmektedir. Öyle ki bunlara göre açıktan içki içen kafir olurken açıktan adam öldürmek, ana babaya eziyet etmek gibi günahları işleyenler tekfir edilmemektedir ilh… Bütün bu saydığımız görüşlerin hiç birisinin seleften bir dayanağı olmadığı gibi Kitap ve Sünnetten delaleti açık bir nassa da dayanmamaktadır. Bu görüşün sahipleri ancak bazı nasslara yaptıkları kişisel yorumlar ve alimlerin bazı sözlerini tevil ederek iddialarını desteklemeye çalışmaktadırlar. İşte bizim bu risaledeki gayemiz bu iddia sahiplerinin getirdikleri delillerin kendi batıl iddialarına delil teşkil etmeyeceğini alimlerin açıklamaları ışığında ortaya koymaktır.

Bu babta bu iddiacıların haram evliliklerin küfür olduğu iddiasına dair en muhkem bir delil olarak takdim ettikleri üvey annesiyle evlendiği için boynu vurulan kişiyle alakalı hadisin tahkikini yapacağız. Yeri gelmişken belirtelim ki –ilerde sözkonusu hadise alimlerin yaptığı açıklamalardan da anlaşılacağı üzere- bu hadis haramı helal kılmanın itikad ve sözle yapılmasının sözkonusu olduğu gibi bazen amelle yapılmasının da sözkonusu olabileceğine dair güzel bir delildir. Bizim itirazımız günümüz Mürciesinin teşri ve haramı helal kılma meselesini sadece itikadla sınırlandırmasına karşı bu hadisin delil getirilmesine değildir. Mesele sadece bundan ibaret olsaydı buna bir itirazımız olmazdı. Ancak bu iddiacılar muasır Mürcie’nin istihlal (helal kılma) kavramını sadece itikadla yapılan helal kılmalara has kılmasına karşılık ifrat bir usul geliştirip amelle istihlal kavramını genişlettikçe genişletmişler ve öyle ki bunların usulune göre neredeyse haram işleyip de kafir olmayan çok az kişi kalmışdır. Bizim itirazımız bunadır. Ayrıca biz müşriklerle evlenen kişilerin yaptığı amelin çirkin bir haram olduğunu söylüyoruz ve asla bu tarz kişileri savunma gibi bir niyetimiz yoktur, böyle kimselerden de beriyiz. Lakin biz bu kimseleri işledikleri haramdan men edelim derken Ehli sünnetin usulune ters yeni bidatler ihdas edilmesine karşıyız ve bu risaledeki gayemiz işte bu batıl usulu deşifre etmek ve bunun seleften hiçbir dayanağı olmayan bir iddia olduğunu gözler önüne sermektir. Bu hususta da yardımı ancak Allahtan beklemekteyiz.

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
HARAMI MEŞRULAŞTIRMAK KÜFÜR MÜDÜR?


“Haramı meşrulaştırma”nın küfür olduğuna delil getirilen üvey anne hadisinin tahkikine geçmeden önce “haramı meşrulaştırma” kavramı üzerinde durmak istiyoruz. Bu kavram bu şekliyle Kitap, Sünnet ve alimlerin ıstılahında geçen bir şey değildir. Alimler daha ziyade istihlal yani haramı helal sayma kavramını kullanırlar. Haramı meşrulaştırmaktan kasıd da aynı şekilde Allahın haram kıldığı bir fiili helalleştirmek, helal saymak ise bunun küfür olduğu açıktır. Fakat bu noktada neyin istihlal yani helal sayma olduğu neyin olmadığı iyi tesbit edilmelidir. Birisinin "filan kişi haramı meşrulaştırdı" demesiyle o kişi haramı helal saymış olmaz. Bu sebeble bunun ölçüsünü elbette Kuran ve Sünnette aramak gerekir.

İbni Teymiyye şöyle diyor:

“İman veya nifağın aslı kalptedir. Sözde ve amellerde zahir olan ise onun alameti, delili ve  göstergesidir. Bu sebeble bir kimsede iman ve nifak zahiren gözükürse hüküm buna göre sabit olur. “(Essarimul Meslul s: 34)

Başka bir yerde ise şöyle demektedir:

Rasulullah (s.a.s) şöyle dedi:

“Cesedde öyle bir et parçası vardır ki o iyi olursa bütün ceset iyi olur, o bozulursa bütün vücut bozulur, işte o et parçası kalptir.” (Buhari)
Bu hadis gösteriyor ki; kalbin iyi olması, cesedin iyi olmasını gerektirir. Eğer cesed salih değilse, kalb de salih değil demektir. Mü’minin kalbi ise salihtir. O halde iman ettiğini söylemesine rağmen onunla amel etmeyen kimsenin kalbi kesinlikle mü’min değildir. Çünkü cesed, kalbe tabidir ve kalbe yerleşen birşey muhakkak cesedde kendisini ortaya kor.” (Fetvalar c: 14 s: 120-121)


Öyleyse haramı helal saymanın asıl mahalli de kalptir. Kişi kalben bir haramın haramlığına iman etmediği zaman bu bozuk itikadı mutlaka sözlerine ve amellerine de yansır. Ancak bazı sapık fırkaların dediğinin aksine kişinin birşeyin haramlığını sadece diliyle itiraf etmesi yani bu hususta bilgiye sahip olması, ona iman ettiğini göstermez. Ehli sünnet bu sebeble İmanı kalble tasdik dil ile ikrar azalarla amel olarak tarif etmiştir.  İmanın zıddı olan Haramı helal kılma olayı da diğer küfür çeşitlerinde olduğu gibi ya kalble ya dille ya da fiille gerçekleşir. Ancak, bilhassa  kişinin açık beyanının olmadığı durumlarda yapılan amellere küfür hükmü verebilmek için bu amellerin kalbteki küfürden kaynaklandığının kesin olarak tesbit edilmesi gerekir. Öyle ki bu ameli az bir ihtimal de olsa bir müminin işlemeyeceği ortaya çıkmış olmalıdır.
 
Bu girişten sonra haramı helal kılmanın çeşitlerini şu şekilde misallendirebiliriz:

a)Kalble helal kılmak:
Mesela içkinin helal olduğuna kalben inanmak gibi. Bunun küfür olduğunda kendisini İslama nisbet eden hiç bir fırka arasında ihtilaf mevcut değildir. İhtilaf bundan sonraki iki madde hakkındadır.

b)Dille helal saymak: Haram olan bir şey hakkında bu helaldir, demek. Veya onun helal olduğunu iddia eder tarzda bir ifade kullanmak. Kıble ehli arasında –velev ki kalben aksine inansa bile- haramı diliyle helal saymanın küfür oluşu hakkında da bir ihtilaf yoktur. Yazılı ifadeler de bu kapsamdadır. Ancak Mürcie ve Cehmiye’den olup kıble ehli sayılmayan yani tekfir edilen bazı fırkalar kişinin kalben doğruluğuna itikad etmediği müddetçe diliyle küfür söz söylemesinin küfür olmayacağını iddia ettiklerinden dolayı haramı helal kılıcı nitelikte sözler sarf edenlerin –kalben helal saymıyorlarsa Allah katında müslüman olduğunu iddia etmişlerdir.
 
c)Amelle helal saymak: Ehli sünnete göre kalben helal saymasa ve diliyle bir haramın helal olduğunu ifade etmemiş olsa bile bazı amelleri yapmak haramı helal kılma manasına gelir. Mürcie ve Cehmiye’nin gulat (aşırı) fırkaları ve günümüzdeki benzerleri haricinde buna muhalefet eden olmamıştır. Fakat bunlar hangi amellerdir, işte asıl tartışma konusu budur. Günümüzde bir çokları bu meseleden dolayı ifrat ve tefrite düşmüş; kimisi gulatı mürcienin düşüncesini benimseyerek kalben itikad etmedikten sonra hiç bir zahiri amelin haramı helal sayma manasına gelmeyeceğini iddia etmiş-ki avamın ve müslümanım diyen tevhidden uzak kitlelerin çoğu bu düşüncededir-, bazı kimseler ise bir çok alakasız şeyi haramı meşrulaştırmak olarak değerlendirmiş, o kadar ki bunların nezdinde küfre girmeden haram işleme diye bir kavram nerdeyse imkansız hale gelmiştir. Bu kesim bu düşüncesiyle haricilere yaklaşmış ve açıkça dile getirmeseler bile fiilen büyük günah işleyenleri tekfir etme pozisyonuna gelmişlerdir. Tevhide yakın düşünen kesimlerin azımsanmayacak bir kısmı bu durumdadır. Bu duruma yol açan sebeblerin başında ilimsizlik ve geçmiş ehli sünnet alimlerine ait literatürü fazla okumamak gelir. Bunun yanı sıra toplumdaki dejenerasyona ve ahlaki çöküntüye duyulan tepki de bu tarz düşüncelerin yaygınlaşmasında etkili olmuştur. Her ne kadar bu ikinci grup birinci gruptaki aşırı mürcieden daha az şerli ve nisbeten hakka daha yakın olsa da netice itibariyle selefi salihin akidesine-ki onlar bu akideyi Rasulullahtan öğrenmişlerdir- zıt bir kanaat ortaya attıklarından ötürü bu mesele üzerinde durmak bir zaruret halini almıştır.

Bu kesimin ileri sürdüğü bazı iddialar şunlardır: Gizli mekanlarda içki içmek haramdır, ancak açıktan içki içmek içkiyi helal saymak manasına geleceğinden dolayı küfür olur. İçki satmak, içki imal etmek de bu kapsamdadır. Kadının başını bazen açması haramdır, ancak sürekli açması hicab emrini inkar ettiğini gösterir, dolayısıyla küfürdür. Bu kimselerin üzerinde en çok durduğu iddialardan birisi de şudur: Müşriklerle evlilik yapmak küfürdür. Çünkü İslamda nikah akdi, bir kadınla cimanın helal olabilmesi için şart koşulmuştur. Her kim bu nikah akdini, helal olmayan bir kadını elde etmek için kullanırsa fiilen zinayı meşrulaştırmış olur. Eğer nikah akdi olmaksızın ilişkiye girmiş olsaydı sadece zina günahını işlemiş olurdu. Buna göre bütün haram evlilikler aynı zamanda küfürdür. Dörtten fazla kadınla evlenmek, iki kızkardeşi bir nikah altında toplamak, sütkardeşle ve mahremi olan yakın akrabayla evlenmek gibi. Yeri gelmişken belirtelim, bu bahsettiğimiz “evlenilmesi haram olan kişilerle nikah akdi yapmak küfürdür” teorisi daha çok müşriklerle evliliğini sürdürenlere engel olmak için ihdas edilmiş ancak bu teoriyi ortaya atanlar, kendileriyle çelişkiye düşmemek için diğer haram evlilikleri de bu kategoriye sokmak zorunda kalmışlardır. Bu iddia sahiplerinin ortak özelliği iddialarının hiç birisini selefiyle halefiyle geçmiş ulemadan herhangi birisine dayandıramamalarıdır. Onlar bu teorilerini tamamen nasslardan kendi reyleriyle çıkarttıkları hükümlere dayandırırlar. Bu kişilerin delil olarak en çok zikrettikleri nass ise İmam Ahmed, Nesâî ve diğerlerinin rivayet ettiği şu hadistir:

Berâ (radiyallahu anh) şöyle anlatır: Dayım Ebu Bürde ile karşılaştım, beraberinde bir sancak vardı. Bana: "Rasûlullah (s.a.) beni, babasının karısı (analığı) ile evlenen birisini öldürmem ve malına el koymam için gönderdi." dedi.


Başta Ziyaeddin el kudsi ve şiası olmak üzere haram evlilikleri küfür sayanlar şöyle diyorlar: “Allah rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem)’in üvey annesiyle evlenen şahsın öldürülüp malının da ganimet olarak alınmasını emretmesi o şahsın mürted sayıldığına delildir. Bu kişinin mürted sayılması da haram olan bir evliliği nikah akdi yoluyla meşrulaştırmasından kaynaklanmaktadır.”

Başta da zikrettiğimiz gibi geçmiş ulemadan haram evliliklerde nikah akdi yapmak küfürdür diye genel bir kaide asla nakledilmiş değildir. Nikah akdi haramı helal sayma manasına gelir, şeklindeki bir genelleme bu Kudsiyye fırkası vb’nin ortaya attığı yeni bir bidattir. Alimlerin kitaplarında haram evliliklerle alakalı birçok tafsilata raslamak mümkün olduğu halde hiç birisi bu fasit kaideyi zikretmemişler, bilakis haram olan evlilik akidlerinden sadece haram diye bahsetmişlerdir.
 
Kendilerine delil olarak aldıkları hadise gelince; evvela –aşağıda da görüleceği üzere- bu hadisin tevili hakkında alimler arasında meşhur bir ihtilaf vardır. Hadiste sözkonusu olan şahsın mürted olduğuna hükmeden alimler olduğu gibi, bu şahsın mürted olarak değil de hadden öldürüldüğünü söyleyen alimler de mevcuttur. Keza üvey annesiyle evlenen kişiye verilecek ceza hakkında da ihtilaf edilmiştir. Kimisi hadisin zahirine dayanarak böyle birisine ölüm cezasını münasip görürken kimisi tazir uygulanacağını söylemiştir. Alimlerin bu hadis hakkındaki görüşlerini ilerde inşaallah tafsilatıyla zikredeceğiz. Eğer bu iddia sahipleri haram evlilik yapan kimselerin küfründe icma olduğunu, böyle birisini tekfir etmeyenin dahi tekfir edileceğini iddia ediyorlarsa bu hususta ihtilaf eden bütün alimleri, onları tekfir etmeyenleri; kısacası bütün ümmeti tekfir etmekle karşı karşıyadırlar. Bunun da sapıklıkta iyice haddi aşmak manasına geleceği ortadadır. Eğer ki bu hususta ihtilaf olabileceğini kabul edip, kendi görüşlerini de hadiste zikredilen şahsı tekfir eden alimlere dayandırmaya çalışıyorlarsa bilsinler ki bu alimler dahil hiç kimse onların yaptığı gibi haram olan bir nikah akdini yapan herkes kafirdir, şeklinde bir genel kaide ihdas etmemiştir. Bilakis bu alimler hadiste bahsedilen şahsın üvey annesiyle evlenmeyi helal saydığını, lafzen bunu söylemese bile konuyla alakalı yasaklayıcı hüküm nazil olduktan sonra bunu alenen yapmasının helal saymak anlamına geldiğinden dolayı tekfir edildiğini söylemişlerdir. Bunu Taberi zikretmiştir. Bir kimsenin haram evlilikler yapması, bilhassa da müşrik ve mürted birisiyle evlenmesi çoğu zaman küfründen kaynaklanıyor olabilir. Ancak bu, müşriklerle evlenmek vb amellerin genel hükmünün haram olduğu hakikatini değiştirmez. Bu amelleri yapan kişilerin işledikleri günahın yanı sıra küfre girip girmedikleri kadı tarafından ayrıca tesbit edilmesi gerekir.

Kısacası bu fırkaların anladığı şekilde haramı meşrulaştırma diye birşey sözkonusu değildir. Ancak kalbini küfre açmış bazı kimselerin, velev ki dilleriyle haram olduğunu itiraf etseler dahi yaptıkları bazı amellerden aslında buna itikad etmedikleri tesbit edilebilir. Bera (ra) hadisinde bahsedilen üvey annesiyle evlenen kişinin tekfir edildiğini söyleyen alimlerin görüşünü esas alacak olursak sözkonusu hadis buna dair bir misal sayılabilir.

   
Allah (celle celaluhu) şöyle buyuruyor:

     “(Haram ayların) yerlerini değiştirmek ancak küfürde bir artıştır. Bununla kafirler şaşırtılıp, saptırılır. Allah’ın haram kıldığına sayı bakımından uymak için, onu bir yıl helal, bir yıl haram kılıyorlar. Böylelikle Allah’ın haram kıldığını helal kılmış oluyorlar. Yaptıklarının kötülüğü kendilerine “çekici ve süslü” gösterilmiştir. Allah, inkarcı bir topluluğa hidayet vermez.” (Tevbe: 37)


     Haram ayların yerlerini değiştirmek, Allah (celle celaluhu)’ın izin vermediği yeni bir teşri koymaktır. Allah (celle celaluhu) bu yeni teşriye küfür ismini vermiştir. Bu ayete göre Allah (celle celaluhu)’ın şeriatine muhalif teşri yapan bir kimse kafir olur.

     İbni Hazm Tevbe: 37 ayetini zikrettikten sonra şöyle dedi:

     “Kur’an’ın indiği arapça dilinin gereği olarak, bir şeyin fazlası, o şeyin cinsinden olması gerekir. Bu (yani; ayet-teki: “(Haram ayların) yerlerini değiştirmek ancak inkarda bir artıştır” lafzı) ise haram ayların yerlerini değiştirmenin küfür olduğunu göstermektedir. Haram ayların yerlerini değiştirmek bir ameldir ve bu amel Allah (celle celaluhu)’ın haram kıldığını helal kılmaktır. Bu sebeble her kim Allah (celle celaluhu)’ın haram kıldığını bildiği bir meseleyi helal kılarsa, yaptığı bu fiille kafir olur.”        (El-Fasl İbni Hazm c. 3 s: 245)


     İbni Hazm’ın sözünden; büyük küfre girmenin sadece inançla değil, amelle de olabileceği anlaşılmaktadır. İşte bu sebeble, bir şeyi Allah (celle celaluhu)’ın haram kıldığını bildiği halde helal kılan kişi kafir olur. Bu kimsenin, o fiilin haram olduğuna inanması, onun küfrüne engel değildir.

Bu misalden açıkça anlaşılabileceği gibi Allahın açık bir haramını helal kılan bir kanun çıkartmak veya bu doğrultuda örf edinmek küfürdür. Normalde haram aylarda kan dökmek haram olmakla birlikte küfür değildir. Fakat haram ayların yerlerini değiştirmek suretiyle helalleştirme yapmak küfürdür. “Allahın indirdikleriyle hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir” (Maide: 44) ayetinin nüzul sebebi olan olay da buna misal verilebilir. Bu olayda yahudiler recm cezasını kaldırıp yerine başka bir kanun getirdikleri için tekfir edilmişlerdir. Halbuki ehli sünnetin nezdinde sadece hadd cezasını uygulamayı terkeden bir yönetici tekfir edilmez. Fakat yahudiler burada hadd cezasını terketmek suretiyle haram işlemişler ve üstüne bu haramı helalleştirmişler yani kendisine uyulan bir kanun haline getirmişlerdir. Bundan dolayı da kafir olmuşlardır. Keza oruç tutmamak haram olmakla birlikte küfür değildir. Fakat Amerikadaki zencilerden bazılarının yaptığı gibi ramazanı aralık ayına alıp kışın oruç tutsa kafir olur. Bu aynı müşriklerin yaptığı nesie uygulaması gibidir.

Günümüzdeki parlementoların yaptığı içkiyi, zinayı, kumarı vs helal kılan teşriler de buna dahildir. Bütün bunlar Tevbe: 31. ayette bahsedilen haham ve papazların yaptığı batıl teşrilerden farksızdır. Bunların yaptığı rabblik taslama işi günümüzde parlementerlere geçmiştir.

İşte bu saydıklarımız haramı amel yoluyla helal saymanın sahih olan misalleridir. Bunlara meşrulaştırma adı da verilebilir. Ancak nasslarda ve selefin ıstılahında meşrulaştırma diye bir kavram yoktur. İstihlal yani helal sayma kavramı vardır. Günümüzdeki fırkaların görüşleri ise sırf yöneticileri ve halkları tekfir edebilmek amacıyla uydurulmuş teorilerdir. Tağutların ve onlara tabi olanların küfrüne dair o kadar çok delil vardır ki böyle fasit delillendirmelere ihtiyaç bırakmaz. Esasında bu kimselerin birçoğu rasullerin ortak daveti olan tevhidi anlamamışlardır. Birçoğunun da gayesi tevhidi ayakta tutmak değil, fakat içinde yaşadıkları sistemin ve toplumun çürümüşlüğüne karşı tepki göstermektir. İçki, zina, kumar gibi ahlaksızlıklar bu kimseleri toplumun içinde bulunduğu açık şirk amellerden daha çok rahatsız eder. Bundan dolayı zorlama tevillerle ahlaki çürüme içindeki kişilerin küfrüne delil ararlar. Halbuki günümüzde bu haramları işleyenlerin çoğu zaten asli kafir olan kimselerdir ve birçoğu tevhidin isminden dahi habersizdir. Belki birçoğu bu haramları gerçekten helal sayarak işlerler. Fakat bu kimselerin bu halde olması gelmiş geçmiş bütün islam ümmetini bağlayacak asılsız kaideler ihdas ederek bidat ve dalalette derinleşmeyi gerektirmez. Günümüzün en büyük hastalıklarından birisi de şeriat nezdinde münker olan bazı amellere duyulan tepkiden dolayı bunlara küfür hükmünü vermektir. Halbuki iman ve küfür hükümleri akılla ve şahsi görüşlere, reye dayanarak değil şeriata ve sahih nakle dayanarak verilmesi gereken hükümlerdir.


Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
Günümüzde "Haramı meşrulaştırma" adı altında -yukarda misalleri verilen- birtakım amellere küfür hükmü veren kimselerin sözleri incelendiğinde çoğunlukla insanların amellerini yorumlayarak yani bu amel ancak haramı helal sayma anlamına gelir gibi kişisel yorumlara dayanarak bu küfür hükmüne ulaştıklarını görürüz. Halbuki bir kimsenin yaptığı amel -zorlama yorumlarla değil- ancak başka bir ihtimal taşımayacak şekilde kişinin haramı helal saydığı manasına gelirse tekfir sözkonusu olur. Bu hususta da ancak şeri ilimlere ve ehli sünnetin tekfirde gözettiği kaidelere vakıf olan kısacası içtihad ehliyetine sahip olan bir kadı veya müftü muayyen şahıslar hakkında hükmedebilir. Ya da haramı helal sayan teşride, yasamada bulunmak gibi küfür olduğunda icma edilmiş fiilleri yapanlar hakkında bu söylenebilir. İlim sahibi olmadıkları halde bu meselelerde konuşan kişiler ise bu risalede detayları görüleceği üzere ancak neticesi bütün İslam ümmetini tekfir etmeye varan görüşler dışında sağlam bir hüküm veremezler.

Bu tip meselelerde şu hususların mutlaka göz önünde bulundurulması gerekir: Ehli sünnet nezdinde mukarrer bir kaidedir ki mezhebin lazımı yani gerektirdiği şeyler mezhebin kendisi değildir! (Lazım’ul mezheb leyse bi mezheb) Kişi ancak kendi mezhebinden sorumludur. Mezhebinin neticesinden, mealinden, varacağı noktadan sorumlu değildir. O yüzden bir kişiye senin sözün şunu gerektiriyor, senin sözünün neticesi şudur, senin sözün aslında şu anlama gelir diyerek küfür isnad edilemez hatta herhangi bir görüş isnad edilemez. Şimdi alimlerin bu konular hakkındaki sözlerini buraya nakletmek istiyorum:

İbn-i Hazm Rahimehullah şöyle der: “İnsanları sözlerinin te’vili ile yani sözlerinin gerektirdiği dolaylı manalar ile tekfir etmek yanlıştır. Çünkü  bu, hasıma yapılan bir iftira ve söylemediğini ona söyletmek kabilindendir. Tehlikeli bir manaya gelebilecek sözü söylemiş bile olsa çelişkili bir durum meydana gelmiş olur. Çelişkili olan ve açık olmayan şey ise küfür değildir. Aksine, kişinin bu çelişkiyi kabul etmesi kendisi açısından iyidir. Çünkü küfürden kaçmış olur. Dolayısıyla doğru olan, kişinin ancak sözünün zahiri ile ve ifade ettiği açık akidesine binaen tekfir olunacağıdır. Kötü olan akidesini sözleri ile güzelleştirmeye çalışmasının kişiye bir faydası olmaz. Ancak o kişi hakkında verilen hüküm, o sözlere binaen olur.” (  El-Fasl, 3/294)

İbn Teymiye’ye Rahimehullah, kendisine, “Mezhebin gerektirdiği, bizzat mezhep midir?” diye sorulması üzerine şöyle cevap vermiştir:

“Şüphesiz kişinin mezhebinin gerektirdikleri, o kişi bunları yerine getirip kabullenmedikçe mezhep değildir. Kişi bunları inkar ve red etmiş ise, bu mezhebinin gerektirdiği bu dolaylı sonuçlar ile kendisini sorumlu tutmak yalan ve iftira olur. Söylediğinin veya yaptığının gerektirdiği dolaylı sonuç ve manaları kabul etmiyor ve uygulamıyor ise, bu kişi çelişkiye düşmüş olur. Ancak bu kişi çelişkiye düşmüş olmasına rağmen, sözlerinin gerektirdiği dolaylı sonuçlardan olan küfür ve küfür ihtimali olan şeyleri kabullenmeyebilir. Bazıları birtakım sözler söylemekte ve kendisinin bu sözlerin gerektirdiği dolaylı sonuçlara iltizam etmediğini bildiği halde, söylediği bu sözün bu sonuçlara iltizam ettiğini bilmemektedir. Mezhebin gerektirdiği, bizzat mezhep olmuş olsaydı, Allahu Teala’nın istiva veya başka sıfatları hakkında, bu sıfatların hakikat değil, mecaz olduğunu söyleyenlerin tümünün kafir olması gerekirdi. Çünkü bu sözün gerektirdiği dolaylı olan sonuç, bu sıfatlardan hiçbirinin hakikat olmamasını gerektirir. Ancak bilmekteyiz ki bu sözü söyleyenlerin çoğu, söylediklerinin gerektirdiğini bilmemekte ve hatta bazıları hakikatin, yaratılmışların hakikatlerinden başka bir şey olmadığını tevehhüm etmektedir.Bunlar hakikat ve mecaz tanımları hakkında cahildirler ve yaptıkları bu tanımlar dile ve şeriata iftira niteliğindedir.”
(Mecmu’ul-Feteva; 20/121)

Şeyhu’l-İslam İbn-i Teymiye Rahimehullah başka bir yerde de şöyle der:

 “İnsanın söylediği sözün gerektirdiği dolaylı sonuç iki türlüdür: Birincisi; doğru olan sözün gerektirdiğidir ki kişinin buna iltizam etmesi gerekir. Çünkü doğrunun gerektirdiği de doğrudur. Açığa kavuşturulduğunda onu kabullenmekten imtina etmeyeceği halinden anlaşılıyorsa, sözünün gerektirdiğini kişiye izafe etmek caizdir.

İkincisi ise, kişinin doğru olmayan sözünün gerektirdiğidir ki böyle bir sözün gerektirdiği ile kişiyi sorumlu tutmak gerekmez. Çünkü böyle bir durumda olsa olsa kendi içinde çelişkiye düşmüş olur. Peygamberler dışında her alimin çelişkiye düşebileceği sabittir. Açığa kavuşturulduğunda kişinin onu kabullenmekten imtina etmeyeceği halinden anlaşılıyorsa, sözünün gerektirdiği kişiye izafe edilebilir. Ancak sözünün fasit olduğu kendisinde açık hale geldiğinde ona iltizam etmeyeceği belli olan kişiye, onu izafe etmek caiz olmaz. Çünkü böyle bir durumda kişi, kendisinin sorumlu tutulacağı bir sözü söylemiş olmasına rağmen, bu sözün fasit olduğundan ve gerektirdiği sonuçlardan habersizdir.

Bu açıklama insanların, mezhebin gerektirdiğinin, bizzat mezhep olup olmadığı konusundaki ihtilafıdır. Bu ihtilaf, bunlardan birisi üzerinde karar kılmalarından daha iyidir. Böylece söylediği açığa kavuşturulduktan sonra, sözünün gerektirdiği sonuçlardan razı olan kişiye bu sonuçlar izafe edilir. Ancak bu sonuçlardan razı değil ise, çelişkiye düşmüş olsa bile, bunlar o kişiye izafe edilmez.”
(Mecmuu’l-Fetava, 29/25-26)
 
Ebu İshak el-Şatıbi Rahimehullah (790 hicri), “el-İtisam” isimli kitabında şöyle der: “Alimlerden duyduğumuza göre muhakkik usül ehlinin mezhebi şudur: ‘Meal yolu ile meydana gelen küfür, kişinin zahiri hali ile meydana gelen küfür gibi değildir.’ Nasıl olsun ki! Kafir bile o meali şiddetle inkar etmekte ve kendisini bunun ile sorumlu tutan muhaliflerini reddetmektedir. Söylediğinin gerektirdiği mananın küfür olduğu kendisine açıklandığı zaman, hiçbir şekilde bu manayı kabul etmez.” (El-İtisam, 2/292)
 
Sehavi, üstadı İbn-i Hacer’in şu görüşünü nakletmektedir: “Sözü açık küfür olan veya söylediği sözün gerektirdiği mananın küfür olduğu kendisine açıklandığında, bu manayı kabul eden kişi hakkında küfür ile hükmedilir. Ancak sözünün gerektirdiği manayı kabul etmeyip reddeden kişi hakkında, sözünün gerektirdiği mana küfür de olsa, küfrüne hükmedilmez.” (Es-Sehavi, Fethu’l-Muğis, 1/334)
 
Bu hususta son olarak Şevkani’nin sözünü nakletmek istiyoruz:

Şevkani Rahimehullah şöyle der: “Bir şeyin gerektirdiği ile tekfir etmek, en büyük yanlışlardandır. Dinini tehlikeye atmak isteyen kişi, böyle bir yönteme başvurması halinde, kendi nefsinin cinayetini işlemiş olur.”  (Es-Seylu’l-Carrar, 4/580)

Alimlerin bu meselede daha çok sözleri vardır. Bu naklettiklerimiz aklı olan için yeter de artar. Alimlerin bu husustaki kavillerini tahkik edip anlayan bir kimse günümüzdeki dalalet fırkalarının bu haramı meşrulaştırma ve benzeri çoğu meselede mezhebin lazımıyla ve meal yoluyla tekfirden başka bir şey yapmadığını görür. Halbuki kişi ancak sahip olduğu akideden dolayı tekfir edilir. Kişinin söz ve fiilleri yorumlanarak sahip olmadığı bir akide ona izafe edilemez. Elbette ki bu söylediğimiz şey daha ziyade kapalı ve ihtimalli sözler hakkındadır. Bizatihi imanın aslını ortadan kaldıran açık küfür söz ve fiilleri işleyen veyahut da dinin zaruri olarak bilinen açık hükümlerini inkar eden kişiler ise kasıd ve niyetlerine bakılmaksızın tekfir edilirler. Vallahu a'lem.

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
Ehli sünnetin büyük günah işleyenler hakkındaki tutumu:

Haramı meşrulaştırdığı bahanesiyle bir çok amele haksız yere küfür ismini veren kişilerin birçoğunun Ehli sünnetin diğer fırkalardan ayrılan en büyük esaslarından birisi olan şirkin haricindeki kebair günahlardan dolayı ehli kıblenin tekfir edilemeyeceği hükmünü büyük oranda göz ardı ettikleri yahut da kabul ediyormuş gibi yapsalar da bu konu üzerinde yeterince fıkhetmedikleri görülmektedir. Biz burada bu kimselerin iddialarının sünnete nasıl muhalefet ettiğini ortaya koymak amacıyla şirk haricindeki amellerde aslolanın küfrün altında bir günah olduğuna dair nakilleri hatırlatma babından zikretmek istiyoruz.

Muhaddislerin imamı Buhari (ra)  “Sahih” inde “İman Kitabı”nda 20.bab başlığı olarak “Kufrun dune Kufr” başlığını atmış, bir sonraki bab başlığını ise şu şekilde belirlemiştir: “Ma'siyetler, Câhiliyyet İşi Nev'indendir Babı: Allah'a ortak koşma müstesna, bu Câhiliyyet işlerinin sahihleri, bunları işlemeleri sebebiyle kâfir sayılmazlar. Çünkü Peygamber (S), Ebû Zerr'e: "Demek ki sen, içinde henüz Câhiliyyet ahlâkı bulunan bir kimsesin" buyurdu; Yüce Allah da: "Şübhesiz ki Allah, kendisine ortak tanınmasını mağfiret etmez, ondan başkasını, dileyeceği kimseler için mağfiret eyler..." (en-Nisâ: 4/48,116) buyurdu”

Tevhidin haricindeki amellerin terki ile alakalı genel hüküm, küfür olmaması noktasındadır. Bunun tek istisnası namazdır. Abdullah bin Şakik (ra) şöyle demiştir:

عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ شَقِيقٍ العُقَيْلِيِّ، قَالَ: كَانَ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لاَ يَرَوْنَ شَيْئًا مِنَ الأَعْمَالِ تَرْكُهُ كُفْرٌ غَيْرَ الصَّلاَةِ.

“Allah Rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem)’in ashabı namazdan başka hiçbir amelin terkini küfür olarak görmezlerdi”
(Tirmizi no: 2622)

Tahavi şarihi İbn Ebi’l İzz bu hususta şöyle demektedir:

“Ehl-i sünnetin tümü büyük günah işleyen kimsenin -Hariciler gibi- bütünüyle dinden çıkartacak şekilde kâfir olmayacağını ittifakla kabul etmişlerdir. Çünkü kişiyi dinden çıkartacak şekilde kâfir olursa, o takdirde her durumda öldürülmesi gereken bir mürted olur. Kısas hakkına sahip kimsenin, onu affetmesi de kabul edilmez. Zina, hırsızlık ve içki içmek hallerinde de hadlerin uygulanması diye bir şey söz konusu olmaz. Ancak böyle bir görüşün batıl ve fasit olduğu İslam dininin ihtiva ettiği hükümlerden kesin olarak bilinmektedir.

Yine ehl-i sünnet ittifakla şunu kabul ederler: Büyük günah işleyen bir kimse Mutezile’nin dediği gibi iman ve islam’dan çıkmaz küfre de girmez, kâfirlerle birlikte cehennemde ebedi kalmayı da hakketmez. Çünkü Mutezile’nin de bu husustaki görüşü batıldır. Zira Yüce Allah büyük günah işleyen kimseleri mü’minler arasında saymıştır.

Yüce Allah şöyle buyurmaktadır: "Ey iman edenler! Öldürülenler hakkında üzerinize kısas yazıldı... fakat kime kardeşi tarafından bir şey affolunursa artık örfe uyarak istesin..." (el-Bakara, 2/178) Görüldüğü gibi burada katili iman edenler arasından çıkartmamış, onu kısas talep etme hakkına sahip olan kimsenin kardeşi olarak nitelendirmiştir. Burdaki kardeşlikten kasıt ta hiç şüphesiz din kardeşliğidir.

Bir başka yerde Yüce Allah şöyle buyurmaktadır: "Eğer mü’minlerden iki grup birbirleri ile çarpışırlarsa onların aralarını düzeltin... mü’minler ancak kardeştirler, o halde iki kardeşinizin arasını düzeltin." (el-Hucurat, 49/9-10)

Kitap ve sünnetin nassları ile icma, zina eden, hırsızlık yapan, zina iftirasında bulunan kimsenin öldürülmeyeceğine delalet etmektedir. Bilakis bunlara had uygulanır. Bu da bu günahları işleyen kimselerin mürted olmadıklarının delilidir.” (İbn Ebi’il İzz, Şerhu Akidet’it Tahaviyye, sf 301-302)

Görüldüğü gibi büyük günahlarda aslolan bunun küfür olmamasıdır ancak imamlar, Allaha ortak koşma veya Onu inkar etme manasına gelen masiyetleri, bu genel kaideden istisna etmiştir. Çünkü bunlar iman sahibi olan bir kimseden sadır olmaz. Ancak bunun altındaki günahlar iman sahibi kimselerden de bazen sadır olabilir. Böylece açıkça anlaşılıyor ki amelle gerçekleşen günahların tekfir edilebilmesi için mutlaka ya şirk ve küfürle alakası açık bir biçimde isbatlanmalı yahut da namazın terki, sihir gibi küfür olduğuna dair açık bir nass bulunmalıdır. Aksi takdirde haramı meşrulaştırma gerekçesiyle kebair kapsamında olan haram evlilikler, içki satmak, kadının başını sürekli açması gibi çeşitli günahlara sırf şahsi görüş ve yorumlarla küfür hükmü vermekte acele edenlerde Haricilikten bir pay bulunması kaçınılmaz olur.

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
ÜVEY ANNE İLE EVLENEN KİŞİ HAKKINDA VARİD OLAN HADİSİN GEÇTİĞİ YERLER

Haramı meşrulaştırma meselesi hakkında usul cihetinden yaptığımız bu mukaddimelerden sonra haramı meşrulaştırmanın ve de bu babtan olmak üzere haram evlilikler yapmanın küfür olduğuna dair sıkça delil getirilen üvey annesiyle evlenen kişi hakkındaki hadisin hadis kitaplarında geçen farklı rivayetlerini kaydedeceğiz. Bu hadis, birçok eserde geçmektedir. Biz burada sadece lafızlarında farklılık olan rivayetleri alacağız ve konu hakkında rivayet edilen hadislerin sıhhat durumlarıyla alakalı alimlerin görüşlerini nakledeceğiz inşallah.

SÜNEN-İ EBU DAVUD

HADLER BABI

MAHREMİ İLE ZİNA EDEN KİŞİ HAKKINDA BAB


بَابٌ فِي الرَّجُلِ يَزْنِي بِحَرِيمِهِ

4456 - حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مُطَرِّفٌ، عَنْ أَبِي الْجَهْمِ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ: «بَيْنَا أَنَا أَطُوفُ عَلَى إِبِلٍ لِي ضَلَّتْ، إِذْ أَقْبَلَ رَكْبٌ - أَوْ فَوَارِسُ - مَعَهُمْ لِوَاءٌ، فَجَعَلَ الْأَعْرَابُ يَطِيفُونَ بِي لِمَنْزِلَتِي مِنَ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، إِذْ أَتَوْا قُبَّةً، فَاسْتَخْرَجُوا مِنْهَا رَجُلًا فَضَرَبُوا عُنُقَهُ، فَسَأَلْتُ عَنْهُ، فَذَكَرُوا أَنَّهُ أَعْرَسَ بِامْرَأَةِ أَبِيهِ»


4456... “Berâ b. Azib (radiyallahu anh) şöyle demiştir: Kaybolan bir kölemi ararken, yanlarında bayrak olan atlı bir (bedevi) toplulukla karşılaştım. Bedeviler, Rasûlullah'ın yanındaki mevkiimden dolayı etrafımı kuşatmaya başladılar. Derken bir kubbeye (kubbe şeklindeki bir çadıra) geldiler. Oradan bir adam çıkarıp, boynunu vurdular. Onun sebebini sordum. "Babasının karısı ile nikahlandı" dediler.”

حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ قُسَيْطٍ الرَّقِّيُّ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرٍو، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَبِي أُنَيْسَةَ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ الْبَرَاءِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ: لَقِيتُ عَمِّي وَمَعَهُ رَايَةٌ، فَقُلْتُ لَهُ: أَيْنَ تُرِيدُ؟ قَالَ: «بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى رَجُلٍ نَكَحَ امْرَأَةَ أَبِيهِ، فَأَمَرَنِي أَنْ أَضْرِبَ عُنُقَهُ، وَآخُذَ مَالَهُ»

4457... Yezid b. el-Berâ, babasının şöyle dediğini rivayet etmiştir.
Amcamla karşılaştım. Beraberinde bir bayrak vardı. Ona: " Nereye gidiyorsun?" dedim.
"Rasûlullah (s.a) beni, babasının karısı ile nikahlanan bir adama gönderdi. Bana, onun boynunu vurmamı ve malını almamı emretti." dedi.

SÜNEN-İ TİRMİZİ

AHKAM BÖLÜMÜ

BABASININ KARISIYLA EVLENEN KİMSE HAKKINDA Kİ BAB


بَابٌ فِيمَنْ تَزَوَّجَ امْرَأَةَ أَبِيهِ
1362 - حَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ الأَشَجُّ قَالَ: حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ، عَنْ أَشْعَثَ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ، عَنْ البَرَاءِ، قَالَ: مَرَّ بِي خَالِي أَبُو بُرْدَةَ بْنُ نِيَارٍ وَمَعَهُ لِوَاءٌ، فَقُلْتُ: أَيْنَ تُرِيدُ؟ قَالَ: «بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى رَجُلٍ تَزَوَّجَ امْرَأَةَ أَبِيهِ أَنْ آتِيَهُ بِرَأْسِهِ»


1362- Berâ (radiyallahu anh)’den rivâyet edildiğine göre, şöyle demiştir: Dayım Ebû Bürde b. Niyâr; elinde bir sancak olduğu halde bana uğramıştı, ben nereye gidiyorsun dedim. O da: “Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem), babasının karısı ile evlenen bir adamın boynunu vurup kendisine başını getirmem için beni görevlendirdi.” Dedi.

Tirmizi, hadisi rivayet ettikten sonra şöyle demiştir:

وَفِي البَابِ عَنْ قُرَّةَ المُزَنِيِّ: حَدِيثُ البَرَاءِ حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ

“Bu babta Kurrat’ul Muzeni’den de hadis rivayet edilmiştir. Bera hadisi, hasen garibtir.”

Bu hadisi Bera (ra)’dan benzer lafızlarla Nesai Nikah bölümü no: 3331-3332’de, Darimi yine Nikah bölümünde 2285’de ve de İbn Mace, Hudud kitabında 2607 numaralı hadis olarak tahric etmişlerdir. Sünen sahipleri haricinde de birçok muhaddis bu hadisi tahric etmiştir. Begavi, Şerh’us Sunne’de Bera hadisini tahric ettikten sonra aynı Tirmizi gibi hasen garib hükmünü vermiştir. (10 / 305) İbn Ebi Şeybe de kendi senediyle Bera’dan rivayet etmiş, Hafız İbn Hacer “İthaf’ul Hiyara” adlı eserinde onun isnadıyla alakalı “ricali güvenilirdir” demiştir. (4/38) Hakim de Bera hadisini Müstedrek’te rivayet etmiş ve Muslim’in şartı üzere sahih olduğunu beyan etmiştir. (2/208 Thk: Abdulkadir Ata)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
Aynı hadis, yukarda Tirmizi’nin de işaret ettiği gibi Kurrat’ul Muzeni’den de rivayet edilmiştir. İbn Mace, Bera hadisini naklettikten sonra aynı hadisin Kurre’den gelen lafzını şu şekilde tahric etmiştir:

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ ابْنُ أَخِي الْحُسَيْنِ الْجُعْفِيِّ قَالَ: حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ مَنَازِلَ التَّيْمِيُّ قَالَ: حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ، عَنْ خَالِدِ بْنِ أَبِي كَرِيمَةَ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ قُرَّةَ، عَنْ أَبِيهِ قَالَ: «بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى رَجُلٍ تَزَوَّجَ امْرَأَةَ أَبِيهِ، أَنْ أَضْرِبَ عُنُقَهُ وَأُصَفِّيَ مَالَهُ»

2608- Kurre (bin Eyâs bin Hilâl), (Radıyallâhü anh); Şöyle demiştir :

Resûlullah (Sallallahü Aleyhi ve Sellem) beni, babasının (ölümünden sonra) karısıyla evlenen bir adamın boynunu vurmak ve malını müsadere etmek üzere ona gönderdi." (İbn Mace, Hudud: 35) 

Busiri, Zevaidu İbni Mace’de şöyle demiştir: Bu, sahih bir isnaddır, ricali sikadır (güvenilirdir). Bunu ayrıca Nesai, Darakutni, Hakim ve Beyheki Sunen’ul Kubra’da rivayet etmiştir. (Misbah’uz Zucace, 3/116’dan özetle)

İbn’ut Turkmani ise Beyheki’nin Sunen’ul Kubra adlı eserine yazmış olduğu “el-Cevher’un Nekiyy” adlı şerhte senedde yer alan Halid bin Ebi Kerime’de zayıflık olduğunu beyan etmiş ve ayrıca gerek İbn Mace’nin naklettiği şekliyle Kurre hadisinde gerekse Bera hadisinde öldürülen kişinin malının (diğer savaş ganimetleri gibi) beşte birinin ayrıldığından bahsedilmediğine dikkat çekmiştir. (el-Cevher’un Nekiyy, 6/295)

Üvey annesiyle evlenen kişinin öldürüldükten sonra malının tahmis edilmesi yani devlete beşte birlik pay ayrılması hususu Kurre hadisinin bazı lafızlarında geçmektedir. Hadis, “beşte biri ayırdı” ziyadesiyle İmam Tahavi’nin “Şerhu Meani’il Asar” adlı eserinde (3/130) ve de İmam Taberi’nin “Tehzib’ul Asar” adlı eserinin “Musnedu İbn Abbas” bölümünde (1/571) yine Halid bin Ebi Kerime- Muaviye bin Kurre- babası Kurre tarikiyle rivayet edilmektedir. İbn Kayyım (rh.a) hadisi bu “humus” (beşte bir) ziyadesiyle naklettikten sonra Yahya bin Main’in bu hadis hakkında sahih dediğini nakletmiştir. (Zad’ul Mead, 5/13)



Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
Hadisin Bera ve Kurre’den (r. Anhuma) gelen bu iki tarikini naklettikten sonra şimdi de alimlerin hadisin gerek senedi gerekse metni hakkında yapmış oldukları genel değerlendirmeleri nakletmek istiyoruz:

Hafız İbn Hacer (rh.a) hadis hakkında şöyle demektedir:


أَخْرَجَهُ أَحْمَدُ وَأَصْحَابُ السُّنَنِ وَفِي سَنَدِهِ اخْتِلَافٌ كَثِيرٌ وَلَهُ شَاهِدٌ مِنْ طَرِيقِ مُعَاوِيَةَ بْنِ مُرَّةَ عَنْ أَبِيهِ أَخْرَجَهُ بن مَاجَهْ وَالدَّارَقُطْنِيُّ وَقَدْ قَالَ بِظَاهِرِهِ أَحْمَدُ وَحَمَلَهُ الْجُمْهُورُ عَلَى مَنِ اسْتَحَلَّ ذَلِكَ بَعْدَ الْعِلْمِ بِتَحْرِيمِهِ بِقَرِينَةِ الْأَمْرِ بِأَخْذِ مَالِهِ وَقِسْمَتِهِ

“Bu hadisi Ahmed ve Sünen ashabı nakletmişlerdir. Hadisin senedinde çokça ihtilaf vardır. Hadisin Muaviye bin Kurre’den o da babasından tarikiyla gelen bir şahidi vardır. Bunu İbn Mace ve Darakutni tahric etmiştir. İmam Ahmed hadisin zahirini almış, cumhur ise bunu haram olduğunu bildiği halde helal sayanlara hamletmiştir. Sözkonusu kişinin malının alınıp taksim edilmesi bunun bir göstergesidir.” (Feth’ul Bari, 12/118)

Şevkani ise hadisin farklı lafızlarını naklettikten sonra şöyle demiştir:


وَلِلْحَدِيثِ أَسَانِيدُ كَثِيرَةٌ مِنْهَا مَا رِجَالُهُ رِجَالُ الصَّحِيحِ

“Bu hadisin birçok senedi vardır, bunların arasında sahih ricali tarafından rivayet edilenler mevcuttur” (Neyl’ul Evtar, 8 / 322)

İbn Kayyım ise “bu hadiste çokça ihtilaf vardır” diyerek hadisin birbirinden farklı sened ve metinlerle nakledildiğini ve dolayısıyla muzdarib yani çelişkili olduğunu ima eden Hafız Munziri’ye cevaben hadisin hasen senedli bir çok tariki olduğunu ve bunların birbirini kuvvetlendirdiğini ve dolayısıyla hadisin kendisiyle amel edilecek mahfuz bir hadis olduğunu ifade etmiştir. (İbn Kayyımın Tehzib’us Sunen adlı eserinden (6/266 - 267) nakleden Cemal bin Muhammed es-Seyyid, İbn’ul Kayyim el Cevziyye ve Cuhuduhu fi hidmet’is Sunnetin Nebeviyye, 3/172)

Hadis hakkında alimlerin değerlendirmeleri bunlardır. Hadisin sıhhat durumu hakkında konuşulmuş ise de alimlerin genelde sözkonusu hadisle ihticac ve amel ettiklerini görüyoruz. Ancak İbn Hacer’in de işaret ettiği gibi alimler bu hadisin tevilinde birbirinden farklı görüşler dile getirmişlerdir. Hadise yapılan şerhleri de inşallah bir sonraki bölümde nakledeceğiz.


Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
ÜVEY ANNESİYLE EVLENEN ADAMLA ALAKALI HADİSE YAPILAN ŞERHLER

Bundan sonra inşaallah sözkonusu hadisi şerh eden çeşitli mezheplere müntesip veyahut da müstakil müçtehid konumunda olan alimlerden nakillerde bulunacağız. Böylece bu hadisin ve genel anlamda haram evlilikler yapmanın hükmünün ümmet arasında nasıl tartışılmış olduğu ortaya çıkacak ve de batıl ehlinin selefiyle halefiyle bütün İslam ümmetine nasıl muhalefet ettikleri iyice gözler önüne serilmiş olacaktır. Hadisin açıklamasıyla alakalı nakil yapacağımız ilk alim aynı zamanda Şafii fakihlerinden olan muhaddis Beyhaki’dir. O,  “Ma’rifet’us Suneni ve’l Asar” adlı eserinin “Kitab’ul Murted” bölümünde bu hadisi İmam Ahmed’den şöylece nakletmektedir:

16637- قَالَ أَحْمَدُ: وَرُوِّينَا عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ , عَنْ يَزِيدَ بْنِ الْبَرَاءِ , عَنْ أَبِيهِ ,
قَالَ: " لَقِيتُ عَمِّي وَمَعَهُ رَايَةٌ , فَقُلْتُ: أَيْنَ تُرِيدُ؟ فَقَالَ: بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى رَجُلٍ نَكَحَ امْرَأَةَ أَبِيهِ , فَأَمَرَنِي أَنْ أَضْرِبَ عُنُقَهُ وَآخُذَ مَالَهُ " ,

16638 - أَخْبَرَنَاهُ أَبُو عَلِيٍّ الرُّوذْبَارِيُّ , أَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ دَاسَةَ , حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ , حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ قُسَيْطٍ الرَّقِّيُّ , حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرٍو , عَنْ زَيْدِ بْنِ أَبِي أُنَيْسَةَ , عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ ,. . . , فَذَكَرَهُ ,

16637- Ahmed dedi ki bize Adiyy bin Sabit’ten, o da Yezid B. Bera’dan, babasının şöyle dediği rivayet edilmiştir: “Amcamla karşılaştım, beraberinde bir sancak vardı. Ona nereye gidiyorsun? Dedim. O da: “Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) beni babasının karısı ile nikahlanan bir adama, boynunu vurmam ve malını almam için gönderdi” dedi.

16638- (aynı hadisin farklı bir senedini zikrediyor, o yüzden çevirmeye ihtiyaç duymadık)

Beyheki, hadisi bu şekilde naklettikten sonra şöyle demiştir:


16639 - قَالَ أَصْحَابُنَا: وَضَرْبُ الْعُنُقِ لَا يُجِبُّ نَفْسَ النِّكَاحِ دُونَ الِاسْتِحْلَالِ , فَكَأَنَّهُ اسْتَحَلَّهُ بَعْدَ اعْتِقَادِ تَحْرِيمِهِ فَصَارَ بِهِ مُرْتَدًّا فَوَجَبَ بِهِ ضَرْبُ عُنُقِهِ وَأَخْذُ مَالِهِ فَيْئًا , وَاللَّهُ أَعْلَمُ،

16639- Beyhaki diyor ki: Ashabımız (Şafiiler) şöyle demiştir: Helal görmeksizin sırf nikah akdinden dolayı boynu vurmak gerekmez. Dolayısıyla bu kimse ancak bunun haram olduğuna itikad ettikten sonra helal addettiği için mürted olmuş ve bu surette boynunun vurulup malının fey olarak alınması vacib olmuştur. Vallahu a'lem. (Beyheki, Marifet’us Suneni ve’l Asar, 12/263, Thk: Abdulmu’ti Emin Kalaci, 1.baskı 1412/1991)

Beyheki’nin bu sözü açıkça göstermektedir sırf nikah kıymak, haramı helal saymak ve dolayısıyla katli vacib kılan irtidad anlamına gelmez. Beyheki bunu Şafiilere nisbet etmektedir ki aslında ister Şafiilerden ister diğerlerinden olsun, İslam imamlarından hiç biri nikah akdi yapmanın mücerred olarak helalleştirme manasına geleceğini söylememiştir. İlerde bu husustaki diğer nakilleri de ortaya koyduğumuzda bu mesele daha da aydınlanacaktır inşallah. Hadisteki şahsın mürted olma sebebi ise nikah kıymanın üzerine ilave ettiği başka küfürlerden dolayıdır. Bu da bunun helal olduğuna itikad etmesi gibi şeylerdir. Şu halde müşriklerle evlilik başta olmak üzere haram evlilik çeşitlerinden birisi ile nikah akdi yapan kimsenin bunun helal olduğuna itikad etmese bile bu akid vasıtasıyla haramı meşrulaştırdığından dolayı kafir olacağını iddia eden bazı muasır cahiller asılsız bir söz söylemektedir. Bu hususta silsile tekfir uygulayıp buna küfür demeyenlerin de kafir olacağını iddia etmek ise haram bir nikah akdi yapmanın küfür olmayacağını söyleyen Şafiiler ve diğer imamların ve de bunları tekfir etmeyenlerin kafir olmasını gerektirmektedir ki İslam ümmetinin bu şekilde dalalet üzere birleşmesi imkansızdır. Bu sözün batıl olduğunun delili sözün kendisidir, başka bir izaha ihtiyaç bırakmaz. Vallahu a’lem.




Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
Beyheki, ilerleyen sayfalarda Kitab’ul Hudud’da bu hadisi tekrar ele almıştır:

مَنْ وَقَعَ عَلَى ذَاتِ مَحْرَمٍ بِنِكَاحٍ أَوْ غَيْرِهِ

Mahremleriyle nikah kıyarak veya nikahsız ilişkiye giren kimse

16852 - رُوِّينَا عَنْ أَبِي الْجَهْمِ , عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ , قَالَ: إِنِّي " لَأَطُوفُ فِي تِلْكَ الْأَحْيَاءِ عَلَى إِبِلٍ لِي ضَلَّتْ فِي عَهْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذْ جَاءَ رَكْبٌ أَوْ فَوَارِسُ مَعَهُمْ لِوَاءٌ , فَجَعَلَ الْأَعْرَابُ يَلُوذُونَ بِي لِمَنْزِلَتِي مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ , فَانْتَهَوْا إِلَيْنَا , فَأَطَافُوا بِقُبَّةٍ , فَاسْتَخْرَجُوا رَجُلًا , فَضَرَبُوا عُنُقَهُ , فَسَأَلْتُ عَنْ قِصَّتِهِ فَقِيلَ: وُجِدَ قَدْ عَرَّسَ بِامْرَأَةِ أَبِيهِ " ,

16852- Bera B. Azib’ten nakledildiğine göre o şöyle demiştir. “Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) zamanında Kaybolan bir devemi aramak için şu mahallelerde geziniyordum, Birden yanlarında bayrak olan atlı veya süvari birliği geldi. Bedeviler, Rasûlullah'ın yanındaki mevkiimden dolayı beni korumaya aldılar. Sonra bizden uzaklaştılar.  Derken bir kubbeye (kubbe şeklindeki bir çadıra) geldiler. Oradan bir adam çıkarıp, boynunu vurdular. Onun sebebini sordum. "Babasının karısı ile gerdeğe girdi" dediler.”

16853 - أَخْبَرَنَاهُ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْحَافِظُ , حَدَّثَنَا أَبُو الْعَبَّاسِ بْنُ يَعْقُوبَ , حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ عَفَّانَ , حَدَّثَنَا أَسْبَاطُ بْنُ مُحَمَّدٍ , عَنْ مُطَرِّفٍ , قَالَ: وَحَدَّثَنَا أَبُو الْعَبَّاسِ , حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ , حَدَّثَنَا مُعَلَّى بْنُ مَنْصُورٍ , حَدَّثَنَا أَبُو زُبَيْدٍ , حَدَّثَنَا مُطَرِّفٌ , عَنْ أَبِي الْجَهْمِ مَوْلَى الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ , عَنِ الْبَرَاءِ ,. . . فَذَكَرَهُ. وَاللَّفْظُ لِحَدِيثِ أَبِي زُبَيْدٍ ,

16854 - وَرُوِّينَاهُ مِنْ حَدِيثِ يَزِيدَ بْنِ الْبَرَاءِ , عَنْ أَبِيهِ , وَفِيهِ: «إِلَى رَجُلٍ نَكَحَ امْرَأَةَ أَبِيهِ» , فَكَأَنَّهُ نَكَحَهَا وَعَرَّسَ بِهَا بِمَجْمُوعِ الرِّوَايَتَيْنِ , فَأَمَرَ بِقَتْلِهِ ,


16853- (Aynı hadisin farklı bir senedini zikretmektedir. Bu sebebten tercüme etmeye gerek duymadık)

16854- Yezid B. Beranın, babasından naklettiği rivayette “Babasının karısı ile nikah kıyan adama” şeklinde geçmektedir. İki rivayetin cem edilmesiyle, adamın babasının karısını nikahladığı ve ilişkiye girdiği (veya düğün yaptığı) ve bu yüzden Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem), adamın öldürülmesini emrettiği ortaya çıkar.



16855 - قَالَ الشَّافِعِيُّ فِي رِوَايَةِ الْمُزَنِيِّ فِيمَنْ تَزَوَّجَ بِأُمِّ امْرَأَتِهِ بَعْدَ دُخُولِهِ بِالْبِنْتِ وَهُمَا عَالِمَانِ , ثُمَّ أَصَابَهَا: أَقَمْنَا عَلَيْهِمَا الْحَدَّ , وَهُمَا زَانِيَانِ سَمَّيَا الزِّنَا بِاسْمِ النِّكَاحِ ,


16855- Müzeni'nin rivayetine göre Şafii : -Gerdeğe girdikten sonra- karısının annesiyle –bilerek- evlenen ve temas eden kimse hakkında "İkisine de had uygularız zira bu ikisi nikah adı altında zina etmiştir" demiştir. (Beyheki, Marifet’us Suneni ve’l Asar, 12/320, Thk: Abdulmu’ti Emin Kalaci, 1.baskı 1412/1991)

Görüldüğü üzere Beyheki, hadiste bahsedilen adamın hem nikah kıydığını hem de ilişkiye girdiğini açıkça belirttikten sonra Şafii’den tıpkı bunun gibi kaynanasıyla evlenen ve temas eden kimseye zina haddi uygulanacağını rivayet etmiştir. Beyheki’nin bölüm başlığı olan “Mahremleriyle nikah kıyarak veya nikahsız ilişkiye giren kimse” ifadesi de buna işaret eder. İmam Şafii böyle bir kimsenin mahremiyle girdiği bu ilişkiye nikah adı vermesine itibar etmeksizin onun için zina haddi uygulanacağını kabul etmektedir. İmam eş-Şafii kaynanasıyla evlenen bu kişiden bahsettiği yerde evlenmesinden ve temas etmesinden ayrı ayrı bahsetmektedir. Bu da bir kimsenin evlenmesi haram olan kişiyle nikah akdi yapmasının küfür olduğunu, akid yapmaksızın zina eden kişinin ise haram işlediğini ileri sürerek ikisini ayrı hükümde değerlendiren dalalet ehlinin aleyhinedir. Zira İmam, hem evlenmeyi hem teması bir arada gerçekleştiren kimseye zina haddini uygun görmektedir. Oysa batıl ehlinin düşüncesine göre nikah akdi kıyarak haramı meşrulaştırdığı için mürted haddi vermesi gerekirdi. Halbuki ilerde de geleceği üzere Şafii’nin gerek kaynanası gerek başka mahremleriyle evlenen kişiler için uygun gördüğü ceza zina haddidir. İmam Malik ve başkaları da aynı görüştedir. İşte böylece cahiller haram evliliklerin küfür olduğunu ileri sürerek, daha önce İslam ümmetinden hiç kimsenin söylemediği bir bidat ortaya atmışlardır. Bütün bunlara karşı yardım dilenecek yegane merci Allahtır.


Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
Beyheki, ardından Şafii’nin sözlerini nakletmeye devam etmektedir:

16856 - وَبَسَطَ الْكَلَامَ فِيهِ , ثُمَّ قَالَ: ثُمَّ جَاءَ مَنْ يَدَّعِي تَسْوِيَةَ الْأَخْبَارِ عَلَى مَذْهَبِهِ , وَحَمَلَ الْخَبَرَ الَّذِي رُوِّينَاهُ فِي هَذَا الْبَابِ عَلَى أَنَّهُ إِنَّمَا أَمَرَ بِقَتْلِهِ لِأَنَّهُ كَانَ قَدِ اسْتَحَلَّهُ , فَصَارَ بِهِ مُرْتَدًّا مُحَارِبًا

16857 - وَاحْتَجَّ بِمَا رَوَيْنَا فِي , حَدِيثِ يَزِيدَ بْنِ الْبَرَاءِ عَنْ أَبِيهِ , قَالَ لَقِيتُ عَمِّي وَمَعَهُ رَايَةٌ , فَقُلْتُ: أَيْنَ تُرِيدُ؟ قَالَ: «بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى رَجُلٍ نَكَحَ امْرَأَةِ أَبِيهِ , فَأَمَرَنِي أَنْ أَضْرِبَ عُنُقَهُ وَآخُذَ مَالَهُ»

16858 - وَبِحَدِيثِ مُعَاوِيَةَ بْنِ قُرَّةَ , عَنْ أَبِيهِ , أَنَّ «النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَ جَدَّ مُعَاوِيَةَ إِلَى رَجُلٍ عَرَّسَ بِامْرَأَةِ أَبِيهِ أَنْ يَضْرِبَ عُنُقَهُ , وَيُخَمِّسَ مَالَهُ» ,

16859 - قَالَ: فَدَلَّ عَلَى أَنَّهُ كَانَ مُرْتَدًّا مُحَارِبًا , لِأَنَّ الْمُرْتَدَّ الَّذِي لَمْ يُحَارِبْ لَا يُخَمَّسُ مَالُهُ ,

16860 - وَهَذَا الَّذِي ذَكَرَهُ لَيْسَ فِي الْحَدِيثِ مِنْهُ شَيْءٌ لَا الِاسْتِحْلَالُ وَلَا الْمُحَارَبَةُ , وَلَوْ جَازَ دَعْوَى الِاسْتِدَلَالِ فِي هَذَا لَجَازَ مِثْلُهَا فِي زَنَا مَنْ رُجِمَ لِأَنَّ أَهْلَ الْجَاهِلِيَّةِ كَانُوا يَسْتَحِلُّونَ الزِّنَا ,


16856- Şafii bu konuda uzunca bahsettikten sonra şöyle demiştir: “Sonra kendi mezhebine göre haberlerin tesviyesini iddia eden kimse gelmiş ve bu babta bize rivayet edilen hadisi, bu adamın yaptığı ameli helal saydığından ve bu yaptığından dolayı muharip mürted olduğu için Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in onun öldürülmesini emrettiğine hamletmiştir.

16857- Bu noktada, Yezid B. Bera’nın babasından naklettiğini rivayet ettiğimiz hadisi hüccet olarak sunmuştur. “Amcamla karşılaştım, beraberinde bir sancak vardı. Ona nereye gidiyorsun? Dedim. Oda: “Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) beni babasının karısı ile nikahlanan bir adama, boynunu vurmam ve malını almam için gönderdi” dedi.”

16858- Aynı şekilde, Muaviye B. Kurre’nin babasından naklettiği hadisi delil göstermiştir. “Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Muaviye’nin dedesini, babasının karısı ile gerdeğe giren bir adama, onun boynunu vurup malının beşte birisini alması için göndermiştir.”

16859- Sonra (o iddiacı) şöyle demiştir: Bu hadis, bu adamın muharib (savaşçı) mürted olduğuna delalet eder. Çünkü muharib olmayan mürtedin malının beşte biri alınmaz.

16860- “Fakat hadiste bu şahsın ne helal saydığına ne de savaştığına delalet eden bir şey yoktur. Bu istidlal sahih olsa aynısı zina edenin recmedilmesiyle alakalı da geçerli olması gerekir. Zira Cahiliye ehli zinayı da helal saymaktaydı.”

Açıkça görüldüğü üzere, İmam eş-Şafii ve Beyhaki bu şahsın haramı helalleştirdiği ve dolayısıyla mürted olduğu görüşünü reddetmektedir. Öyle anlaşılıyor ki nikah akdinin helalleştirme manasına geldiği iddiası bir yana, hadiste bahsedilen muayyen kişinin mürted olduğu hususu dahi üzerinde icma edilmiş bir mesele değildir. Zaten dikkat edilirse hadiste sözkonusu kişiyle alakalı mürted oldu veya haramı helal yaptı gibi bir ibare geçmemektedir. Nakillerden de anlaşılacağı üzere bu şahsın mürted olduğunu söyleyen alimler, öldürülüp malının alınmasından hareketle bunu söylemişlerdir. Adamın üvey annesiyle evlendiği sabit olmasına rağmen tekfirinde icma edilmemiş olması en azından batıl ehlinden guluvve, ifrata kaçan bir kesimin haram evlilik yapmanın küfür olduğu hususunun dinde açık! bir mesele olduğu ve bunun tekfirinde duraksayan kişinin dahi tekfir edileceği tarzındaki iddiasını boşa çıkartmaktadır. Zira nikah akdi yapmanın istihlal manasına geldiği açık bir mesele olsaydı alimler asla bu konuda duraksayacak değildi. Alimlerin tesbit edemediği bir şeyi tesbit etmek ise cahillere düşmez! Kaldı ki bu bahsedilen kişi muayyen bir şahıstır, bu muayyen şahsın tekfirinde nikah akdinden başka bir çok illet sözkonusu olabilir. Nitekim bunun açıklaması inşallah ilerde gelecektir. Bu şahsın mürted olduğunu söyleyen hiçbir alim onun sırf nikah akdinden dolayı tekfir edildiğini söylememiştir. Bu hadisin bu şekilde yorumlanmasının bir selefi yoktur.


Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
İmam Şafii, bu şahsın mürted olduğu görüşünü bu şekilde reddettikten sonra muharip yani savaşçı statüsünde olduğu iddiasını da şöylece reddetmektedir:

16861 - وَفِي حَدِيثِ أَبِي الْجَهْمِ عَنِ الْبَرَاءِ , «أَنَّهُمْ أَطَافُوا بِقُبَّةٍ , فَاسْتَخْرَجُوا رَجُلًا» فَأَيْنَ الْمُحَارَبَةُ هُنَا؟ ثُمَّ إِنْ كَانَ الْأَمْرُ عَلَى مَا قَالَ مِنَ الِاسْتِحَلَالِ فَهُوَ حُجَّةٌ عَلَيْهِ فِي أَنَّ مَالَ الْمُرْتَدِّ لَا يَكُونُ لِوَرَثَتِهِ , وَتَخْمِيسُهُ لَا يُنَافِي مَذْهَبَ الشَّافِعِيِّ فَإِنَّهُ يُوجِفُ الْخُمُسَ فِيمَا أَوْجَفَ عَلَيْهِ مِنَ الْغَنِيمَةِ , وَفِيمَا لَمْ يُوجِفْ عَلَيْهِ مِنَ أَمْوَالِ الْفَيْءِ ,

16862 - قَالَ الشَّافِعِيُّ: الْخُمُسُ ثَابِتٌ لِأَهْلِهِ فِي كُلِّ مَا أُخِذَ مِنْ مُشْرِكٍ غَنِيمَةً كَانَتْ أَوْ فَيْئًا , وَالْفَيْءُ مَا رَدَّهُ اللَّهُ عَلَى أَهْلِ دِينِهِ مِنْ مَالِ مَنْ خَالَفَ دِينَهُ ,

16863 - قَالَ أَحْمَدُ: وَإِنْ كَانَ فَعَلَهُ عَلَى وَجْهِ الِاسْتِحْلَالِ , فَهُوَ حُجَّةٌ عَلَيْهِ وُجُوبِ الْحَدِّ عَلَيْهِ , وَقَوْلُ الرَّاوِي: «إِلَى رَجُلٍ نَكَحَ امْرَأَةَ أَبِيهِ» يَدُلُّ عَلَى الْعَقْدِ , وَقَوْلُ الْآخَرِ: «إِلَى رَجُلٍ عَرَّسَ بِامْرَأَةِ أَبِيهِ» يَدُلُّ عَلَى الدُّخُولِ ,

16861- Ebu’l Cehm’in, Bera’dan naklettiği hadiste “Bir Kubbeye yöneldiler, ve Bir adam çıkarttılar” geçmektedir. Burada Muharabe (savaşma) nerededir? Sonra eğer mesele onların (Hanefilerin) dediği gibi istihlal (helal) kılma meselesi olsaydı; bu (onların savunduğu) mürtedin malının varislerine kalacağı görüşü aleyhinde bir delil olurdu. Bu şahsın malından beşte bir alınması Şafii’nin mezhebine aykırı değildir. Zira o, beşte bir almayı kendisi için at koşturulmuş olan ganimetler hususunda uygun gördüğü gibi, kendisi için at koşturulmuş olmayan fey malları için de uygun görmüştür. 

[Zira Hanefiler mürtedin malının varislerine kalacağını savunurlar, eğer bu hadiste bahsedilen kişi mürtedse onların mezhebine göre malının ganimet alınması değil, mirasçılarına paylaştırılması icab ederdi.]

16862- İmam Şafii şöyle demiştir: “Humus, Müşriklerden ganimet yoluyla alınan ve fey olan her şeyde ehli için sabittir. Fey ise Yüce Allah’ın, Dinine muhalefet edenlerin mallarından, dininin ehli olanlara verdiği bir şeydir.

[Dolayısıyla bu hadisteki adamın malının beşte birinin alınması, mutlaka o şahsın muharib mürted olduğuna delalet etmez. Bu, fey olarak alınmış bir mal da olabilir.]

16863- İmam Ahmed diyor ki: Eğer bu kişinin ameli helal sayma şeklinde cereyan ettiyse bu, hadisteki cezayı had olarak görenlerin aleyhinedir.  Ravinin “Babasının karısı ile nikahlanan adama” sözü, Akde delalet eder, diğer “Babasının karısı ile ilişkiye giren (evlenen) adama” sözü ise, ilişkiye delalet eder.

İmam Şafii böylece hem bu şahsın yaptığı ameli helal sayarak mürted olduğu görüşünü, hem de Müslümanlarla savaşan muharip statüsünde olduğu görüşünü reddetmiş ve bu kişinin malının beşte birinin alınmasının muharip mürted oluşuna delalet etmeyeceğini söylemiştir. İmam Ahmed’in sözü de bu adamın mürted olarak mı, yoksa had cezası olarak mı öldürüldüğü konusunda ihtilaf olduğuna işaret eder.
Beyheki, konunun sonunda şunları söylemektedir:


16864 - وَقَدْ ذَهَبَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِلَى ظَاهِرِ الْخَبَرِ فِي إِيجَابِ الْقَتْلِ بِهِ بِكُلِّ حَالٍ لَعَظِيمِ التَّحْرِيمِ , وَذَهَبَ بَعْضُهُمْ إِلَى أَنَّ ذَلِكَ كَانَ قَبْلَ نُزُولِ الْحُدُودِ فِي سُورَةِ النُّورِ قَبْلَ بَيَانِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجْمَ الثَّيِّبَ الزَّانِيَ , فَلَمَّا نَزَلَتْ وَبَيَّنَ ذَلِكَ صَارَ الْأَمْرُ إِلَى ذَلِكَ قَالُوا: ثُمِّ أَنَّهُ إِنَّمَا نُسِخَ مِنْهُ كَيْفِيَّةَ الْقَتْلِ , فَأَمَّا أَصْلُ وُجُوبِ الْقَتْلِ فَإِنَّهُ لَمْ يَقُمْ دَلَالَةٌ إِلَى نَسْخِهِ فَهُوَ بَاقٍ عَلَى الْوُجُوبِ , وَاللَّهُ أَعْلَمُ

16864- Beyhaki diyor ki:İlim ehlinden bazıları hadisin zahirinden yola çıkarak böyle bir kimsenin yaptığı haramın şiddetinden ötürü her halükarda öldürülmesi gerektiğini ifade etmişlerdir. Bazıları da bu olayın Nur suresindeki zina ile alakalı hadlerin nazil olmasından ve de Rasulullahın evliyken zina edenlerin recmedilmesi ile alakalı hükmünden  önce olduğunu söylemişlerdir. Bu görüşte olanlar şöyle demektedir: Böylece öldürmenin şekli neshedilmiştir. (Yani boynunu vurma yerine recm cezası getirilmiştir) Fakat bu şekilde zina edenin öldürülmesi hükmü baki kalmıştır, neshedilmemiştir. (Beyheki, Marifet’us Suneni ve’l Asar, 12/320-322, Thk: Abdulmu’ti Emin Kalaci, 1.baskı 1412/1991)

Beyheki’nin naklettiği bu görüş sahiplerinin hadisteki öldürme olayını mürted haddi değil, zina haddi olarak gördükleri açıktır. Halbuki kıssada zinanın yanı sıra, dalalet ehlinin küfür olarak kabul ettiği nikah akdi de sözkonusudur. Buna rağmen bazı alimler bunu zina cezası olarak görmeye devam etmişlerdir. Mahremiyle zina eden kişiye ölüm cezası verilmiş olmasını da farklı şekillerde izah etmeye çalışmışlardır. Bu alimler, hadiste bahsedilen şahsın öldürülmesini mürted oluşuna bağlamamışlar bilakis işlediği haramın ağırlığına hamletmişlerdir. Nitekim evlinin zinası ve livata gibi suçlarda ölüm cezası öngörülmüştür. Mahremlerle evlenmek de onların nezdinde aynı şekilde küfür olmadığı halde ölümle cezalandırılan bir günahtır. Vallahu a'lem. Beyheki’nin “Marifet’us Suneni ve’l Asar” adlı eserinden yaptığımız alıntı burada sona erdi. Velhamdulillahi rabbil alemin.


Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
Bismillahirrahmanirrahim,

Üvey anne hadisiyle alakalı açıklamalarını nakledeceğimiz ikinci alim Ebu Cafer et-Tahavi’dir. Hanefi fakihlerinden olan bu zat, “Şerhu Meani’l Asar” adlı eserinde sözkonusu hadisi farklı lafızlarıyla naklettikten sonra şu açıklamaları yapmıştır:


فَذَهَبَ قَوْمٌ إِلَى مَنْ تَزَوَّجَ ذَاتَ مَحْرَمٍ مِنْهُ وَهُوَ عَالِمٌ بِحُرْمَتِهَا عَلَيْهِ , فَدَخَلَ بِهَا أَنَّ حُكْمَهُ حُكْمُ الزَّانِي , وَأَنَّهُ يُقَامُ عَلَيْهِ حَدُّ الزِّنَا الرَّجْمُ أَوِ الْجَلْدُ وَاحْتَجُّوا فِي ذَلِكَ بِهَذِهِ الْآثَارِ. وَمِمَّنْ قَالَ بِهَذَا الْقَوْلِ أَبُو يُوسُفَ وَمُحَمَّدٌ رَحِمَهُمَّا اللهُ. وَخَالَفَهُمْ فِي ذَلِكَ آخَرُونَ , فَقَالُوا: لَا يَجِبُ فِي هَذَا حَدُّ الزِّنَا , وَلَكِنْ يَجِبُ فِيهِ التَّعْزِيرُ وَالْعُقُوبَةُ الْبَلِيغَةُ. وَمِمَّنْ قَالَ بِذَلِكَ أَبُو حَنِيفَةَ وَسُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ رَحِمَهُمَا اللهُ.

“Ebu Cafer dedi ki: Bazıları, kendisine mahrem olan ve onunla evlenmesinin haram olduğunu bildiği halde mahremi ile evlenen ve onunla gerdeğe giren bir kimsenin hükmünün zinakarın hükmü ile aynı olduğu, ona zina haddi olan recm ya da celde cezası uygulanacağı kanaatini benimsemiş ve bu hususta bu rivayetleri delil göstermiştir.
 
Bu görüşü ifade edenler arasında Ebu Yusuf ve Muhammed –Allah’ın rahmeti onlara olsun- de vardır.

Bu hükümde başkaları onlara muhalefet ederek: böyle bir durumda zina haddini uygulamak gerekmez. Ancak tazir ve ağır bir ceza vermek gerekir, demişlerdir.

Bu görüşü kabul edenler arasında Ebu Hanife ve Süfyan es-Sevri –Allah’ın rahmeti onlara olsun- de vardır.”


Dikkat edilirse Tahavi (rh.a) bazı alimlerin mahremi olan birisiyle nikah kıyan ve gerdeğe giren kişiye normal zina haddini uygun gördüklerini nakletmektedir. Bu alimler hem nikahı, hem de ilişkiyi ayrı ayrı zikretmişler ve kişinin nikah akdi kıydığı sabit olmasına rağmen ona sadece yaptığı zinadan ötürü ceza verileceğini söylemişlerdir. Buna göre kendisine ebediyen haram olan yakın akrabalarıyla nikah kıyan kişi eğer bekarsa yüz deynek cezası alacak; evliyse recmedilecektir. Halbuki evlenmenin haram olduğu kişilerle nikah akdi kıymanın küfür olduğunu iddia eden sefihlere göre bu kişi zaten mürted olduğundan dolayı öldürülmesi gerekmektedir. Fakat görüldüğü üzere bunu bu din ve akıl yoksunu sefihlerden başka hiç kimse söylememiştir. Alimlerin, bu kimseyi bu işin haramlığını bilen birisi olarak vasfetmeleri, onların sözlerini bu fiilin haramlığını bilmeyenlere hamletmeyi de imkansız kılmaktadır.

Ayrıca Tahavi’nin evlenmeyi ve cinsel ilişkiyi ayrı ayrı zikretmesi alimlerin bu konuyla alakalı ihtilaflarını mahremleriyle nikahsız olarak zina eden kişilere hamletmeye çalışan tevil cambazlarının sözlerinin de boş olduğunu göstermektedir. Bunlar Arapçada nikah kelimesinin hem evlilik hem de ilişki anlamında kullanılmasını istismar ederek alimlerin mahremiyle nikahlanan kişiye zina haddi veya tazir gerekir, şeklindeki sözlerinin mahremiyle zina eden kişilerle alakalı olduğunu, onlarla veya başka haram olan kadınlarla nikah akdi yaparak ilişkiye giren kişilerin ise icmaen (!) kafir olduğunu iddia ederler. Halbuki açıkça görüldüğü üzere Tahavi, alimlerin bu husustaki ihtilafını zikrederken hem evlenmeyi, hem de ilişkiyi ayrı ayrı zikretmiş ve ardından alimlerin böyle bir kişiye zina haddi mi yoksa tazir mi verileceği hususundaki ihtilaflarını nakletmiştir. Bunun benzerleri daha önce Beyheki’den yapmış olduğumuz nakillerde de vardı, ilerde de böyle nakiller gelmeye devam edecektir inşallah.

Not: Tahavi burada sadece Irak ehlinin görüşlerini zikretmiştir. Mahremiyle evlenerek ilişkiye giren bir kimseye zina haddini uygun görenler arasında İmameyn’in haricinde el-Hasen’ul Basri, Malik, Şafii, Ahmed ve Ebu Sevr de vardır. Bedruddin el-Ayni, Tahavi’nin kitabına yazmış olduğu şerhte bu görüş sahipleri arasına bu isimleri de ilave etmiştir. (Ayni, Nuheb’ul Efkar, 15/505)


Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
Tahavi’nin zikrettiği gibi Kufe fakihlerinden Ebu Hanife ve Sufyan ise böyle bir kimseye tazir cezasını uygun görmüştür. Tahavi bu görüşlerin önce bu iki imama kadar varan senedlerini zikretmektedir:

4884 - حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ شُعَيْبٍ , عَنْ أَبِيهِ , عَنْ مُحَمَّدٍ , عَنْ أَبِي يُوسُفَ , عَنْ أَبِي حَنِيفَةَ , بِذَلِكَ


4884, Bize Süleyman b. Şuayb, babasından tahdis etti. O Muhammed’den, o Ebu Yusuf’tan, o Ebu Hanife’den bunu nakletti.

4885 - حَدَّثَنَا فَهْدٌ قَالَ: ثنا أَبُو نُعَيْمٍ قَالَ: سَمِعْتُ سُفْيَانَ يَقُولُ فِي رَجُلٍ تَزَوَّجَ ذَاتَ مَحْرَمٍ مِنْهُ فَدَخَلَ بِهَا قَالَ: لَا حَدَّ عَلَيْهِ.

4885- Bize Fehd tahdis edip dedi ki: Bize Ebu Nuaym tahdis edip dedi ki: Ben Süfyan’ı mahremi olan bir kadınla evlenip onunla gerdeğe giren bir adam hakkında: Ona had düşmez derken dinledim.

Tahavi ardından şöyle devam etmektedir:


وَكَانَ مِنَ الْحُجَّةِ عَلَى الَّذِينَ احْتَجُّوا عَلَيْهِمَا بِمَا ذَكَرْنَا أَنَّ فِي تِلْكَ الْآثَارِ أَمَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْقَتْلِ وَلَيْسَ فِيهَا ذِكْرُ الرَّجْمِ , وَلَا ذِكْرُ إِقَامَةِ الْحَدِّ. وَقَدْ أَجْمَعُوا جَمِيعًا أَنَّ فَاعِلَ ذَلِكَ لَا يَجِبُ عَلَيْهِ قَتْلٌ إِنَّمَا يَجِبُ عَلَيْهِ - فِي قَوْلِ مَنْ يُوجِبُ عَلَيْهِ الْحَدَّ - عَلَيْهِ الرَّجْمُ إِنْ كَانَ مُحْصَنًا. فَلَمَّا لَمْ يَأْمُرِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الرَّسُولَ بِالرَّجْمِ , وَإِنَّمَا أَمَرَهُ بِالْقَتْلِ ثَبَتَ بِذَلِكَ أَنَّ ذَلِكَ الْقَتْلَ لَيْسَ بِحَدٍّ لِلزِّنَا , وَلَكِنَّهُ لِمَعْنًى خِلَافَ ذَلِكَ. وَهُوَ أَنَّ ذَلِكَ الْمُتَزَوِّجَ , فَعَلَ مَا فَعَلَ مِنْ ذَلِكَ عَلَى الِاسْتِحْلَالِ كَمَا كَانُوا يَفْعَلُونَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَصَارَ بِذَلِكَ مُرْتَدًّا , فَأَمَرَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُفْعَلَ بِهِ مَا يُفْعَلُ بِالْمُرْتَدِّ. وَهَكَذَا كَانَ أَبُو حَنِيفَةَ وَسُفْيَانُ رَحِمَهُمَا اللهُ , يَقُولَانِ فِي هَذَا الْمُتَزَوِّجِ إِذَا كَانَ أَتَى فِي ذَلِكَ عَلَى الِاسْتِحْلَالِ أَنَّهُ يُقْتَلُ. فَإِذَا كَانَ لَيْسَ فِي هَذَا الْحَدِيثِ مَا يَنْفِي مَا يَقُولُ أَبُو حَنِيفَةَ وَسُفْيَانُ , لَمْ يَكُنْ فِيهِ حُجَّةٌ عَلَيْهِمَا لِأَنَّ مُخَالِفَهُمَا لَيْسَ بِالتَّأْوِيلِ أَوْلَى مِنْهُمَا.


“Ebu Hanife ile Süfyan es-Sevri aleyhine sözünü ettiğimiz rivayetleri delil getirenlere karşı ikisinin lehine olan deliller arasında Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in öldürmeyi emretmiş olmakla birlikte ne recmden ne de haddin uygulanmasından söz etmiş olması da vardır.
 
Hep birlikte de böyle bir işi yapan kimseye ölüm cezası vermenin gerekmediğini aksine ona –haddi gerekli görenlerin görüşüne göre- muhsan olması halinde recm uygulanması gerektiğini ittifakla kabul etmiştir.

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) gönderdiği elçiye recmi uygulamasını emretmeyip ona o kişiyi öldürmesini emretmiş olması dolayısıyla burada ki öldürme, zina haddi değildir, aksine ölüm cezası bundan farklı bir gerekçeden dolayı sabit olmaktadır.

O da şudur: Bu şekilde evlenen o kişi, yaptığı bu işi helal kabul ederek yapmıştı. Tıpkı cahiliyyede iken yaptıkları gibi. Bu haliyle o kişi mürted olmuştu. Bundan dolayı Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’de ona mürtede yapılan uygulamanın aynısının yapılmasını emretti.

İşte Ebu Hanife ve Süfyan bu şekilde evlenen bir kimsenin, eğer bu işi helal kabul ederek yapmışsa öldürüleceğini söylüyorlardı.
 
Hadiste Ebu Hanife ve Süfyan’ın dediklerini geçersiz kılacak herhangi bir ifade bulunmadığına göre, onlara karşı delil olacak bir husus da yok demektir. Çünkü onlara muhalif kanaat belirtenlerin yaptıkları tevilin, onların tevilinden daha öncelikli olmasını gerektiren bir husus yoktur.”


Böylece Tahavi, bu hadisin Ebu Hanife ve Sevri’nin tazir görüşüne zıt olmadığını izah etmeye çalışmaktadır. Zira bu hadiste bahsedilen kişi yaptığı işi helal sayarak yapmıştı ve o yüzden mürted haddiyle öldürülmüştü. Tahavi, bunu mahremiyle evlenen kişiye zina haddi gerekir diyen cumhura karşı hüccet olarak getirmiştir. Eğer bu hadis onlara delil olsaydı şahsın recmedilmesi gerekirdi, demektedir. Bu imamların, sözkonusu haram evliliği yapanların eğer bunu helal sayarlarsa öldürüleceğini söylemelerine dikkat edilsin. Eğer bu alimlerin nezdinde nikah kıymak bizzat istihlalin yani helal kılmanın kendisi olsaydı burada ayrıca helal sayma şartını zikretmeye gerek kalmazdı. Fakat onlar hadiste zikri geçen şahıs gibi bu işi helal sayarak yapana ölüm cezası verirken, helal saymadan yapana ise tazir cezası vermektedirler. Şu halde onlara göre hadiste bahsedilen bu kişi, sırf nikahtan dolayı değil bu nikahı cahiliye adetini sürdürerek helal saydığından ötürü öldürülmüştür.

Tahavi devamında şöyle demektedir:


وَفِي ذَلِكَ الْحَدِيثِ «أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَقَدَ لِأَبِي بُرْدَةَ الرَّايَةَ» وَلَمْ تَكُنِ الرَّايَاتُ تُعْقَدُ إِلَّا لِمَنْ أَمَرَ بِالْمُحَارَبَةِ , وَالْمَبْعُوثُ عَلَى إِقَامَةِ حَدِّ الزِّنَا , غَيْرُ مَأْمُورٍ بِالْمُحَارَبَةِ. وَفِي الْحَدِيثِ أَيْضًا أَنَّهُ بَعَثَهُ إِلَى رَجُلٍ تَزَوَّجَ امْرَأَةَ أَبِيهِ وَلَيْسَ فِيهِ أَنَّهُ دَخَلَ بِهَا. فَإِذَا كَانَتْ هَذِهِ الْعُقُوبَةُ وَهِيَ الْقَتْلُ مَقْصُودًا بِهَا إِلَى الْمُتَزَوِّجِ لِتَزَوُّجِهِ دَلَّ ذَلِكَ أَنَّهَا عُقُوبَةٌ وَجَبَتْ بِنَفْسِ الْعَقْدِ لَا بِالدُّخُولِ وَلَا يَكُونُ ذَلِكَ إِلَّا وَالْعَاقِدُ مُسْتَحِلٌّ لِذَلِكَ. فَإِنْ قَالَ قَائِلٌ: فَهُوَ عِنْدَنَا عَلَى أَنَّهُ تَزَوَّجَ وَدَخَلَ بِهَا. قِيلَ لَهُ: وَهُوَ عِنْدَ مُخَالِفِكَ عَلَى أَنَّهُ تَزَوَّجَ وَاسْتَحَلَّ. فَإِنْ قَالَ: لَيْسَ لِلِاسْتِحْلَالِ ذِكْرٌ فِي الْحَدِيثِ. قِيلَ لَهُ: وَلَا لِلدُّخُولِ ذِكْرٌ فِي الْحَدِيثِ فَإِنْ جَازَ أَنْ تَحْمِلَ مَعْنَى الْحَدِيثِ عَلَى دُخُولٍ غَيْرِ مَذْكُورٍ فِي الْحَدِيثِ جَازَ لِخَصْمِكَ أَنْ يَحْمِلَهُ عَلَى اسْتِحْلَالٍ غَيْرِ مَذْكُورٍ فِي الْحَدِيثِ. وَقَدْ رُوِيَ فِي ذَلِكَ حَرْفٌ زَائِدٌ عَلَى مَا فِي الْآثَارِ الْأُوَلِ

“Ayrıca sözü geçen hadiste Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in Ebu Burde’ye sancak verdiği belirtilmektedir. Sancaklar ise ancak savaşmakla emrolunmuş kimselere verilirdi. Zina haddini uygulamak üzere gönderilmiş bir kimseye ise savaş emri verilmiş olmaz.

Yine hadiste Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in, onu babasının karısı ile evlenen bir adama gönderdiği belirtilmektedir. Fakat adamın onunla gerdeğe girmiş olduğundan söz edilmemektedir.

Bu ölüm cezasının, evlenen kimseye evlendiğinden dolayı verilmesi maksat olarak gözetilmişse bu durum, bunun bir ceza olduğuna ve gerdeğe girmekle değil de bizzat akdin kendisi ile bu cezanın uygulanması gerektiğine delildir. Böyle bir hüküm ise ancak akdi yapan kimsenin bu yaptığını helal görmesi halinde söz konusu olabilir.

Şayet bir kimse: hadiste anlatılan olay bize göre o adamın evlenip onunla gerdeğe girmesiyle ilgilidir diyecek olursa ona şöyle cevap verilir:

Ancak aynı hadis sana muhalif kanaatte olanlara göre de onun o kadın ile evlenip bu evliliği helal görmesi hakkındadır.

Eğer: Hadiste böyle bir evliliği helal kabul ettiğini gösteren bir ifade yoktur diyecek olursa ona da şöyle cevap verilir:

Yine hadiste, o kadın ile gerdeğe girdiğinden de söz edilmiyor. Eğer senin, hadisin anlamını hadiste söz edilmeyen gerdeğe girmeye yorumlaman mümkün oluyor ise sana muhalif olan kimselerinde aynı hadisi yine onda söz edilmemiş olan helal kabul etmesi şeklinde yorumlamaları mümkün olur. Bu konuda birinci gurup rivayetlerde bulunanlara göre bir fazlalık da rivayet edilmiştir.”


Tahavi’nin bu ifadelerini haram evlilikleri küfür olarak gören bazıları kendilerine dayanak yapmaya çalışmaktadırlar. Fakat burada onlara dayanak olabilecek bir şey yoktur. Zira Tahavi, bu ölüm cezasının zinadan dolayı değil, akidden dolayı verildiğini söyledikten sonra şöyle demiştir:


وَلَا يَكُونُ ذَلِكَ إِلَّا وَالْعَاقِدُ مُسْتَحِلٌّ لِذَلِكَ

“Böyle bir hüküm ise ancak akdi yapan kimsenin bu yaptığını helal görmesi halinde söz konusu olabilir.”

Görüldüğü gibi haram nikah akdinin küfür olmasının bunun ancak helal sayılmasından sonra sözkonusu olacağını ifade etmektedir. Eğer nikah akdi başlıbaşına bir helal sayma olsa burada ayrıca helal saymayı zikretmesine gerek yoktu. Bu husus daha önce geçti.

Ayrıca hadiste istihlal (helal sayma)’nın açık olmadığını belirtmesine dikkat edilsin. Tahavi kendisi her ne kadar hadisi helal saymaya hamletse de bunun açık bir ifade değil, hadisten çıkartılan bir yorum olduğunu kabul etmekte ve hatta muhaliflerini bununla ilzam etmektedir. Yani bu hadiste size de bize de açık bir delil yoktur demektedir. Vallahu a’lem.


Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
Tahavi, ardından hadiste bahsedilen kişinin mürted olduğuna delalet eden ziyadeyi rivayet etmektedir. O ziyade şöyledir:

4886 - حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ نَصْرٍ , قَالَ: ثنا يُوسُفُ بْنُ عَدِيٍّ , قَالَ: ثنا عَبْدُ اللهِ بْنُ عَمْرٍو , عَنْ زَيْدِ بْنِ أَبِي أُنَيْسَةَ , عَنْ جَابِرٍ الْجُعْفِيِّ , " عَنْ يَزِيدَ بْنِ الْبَرَاءِ , عَنْ أَبِيهِ , قَالَ: لَقِيَ خَالَهُ وَمَعَهُ رَايَةٌ فَقُلْتُ لَهُ: إِلَى أَيْنَ تَذْهَبُ؟ فَقَالَ: بَعَثَنِي رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى رَجُلٍ نَكَحَ امْرَأَةَ أَبِيهِ أَنْ أَقْتُلَهُ وَآخُذَ مَالَهُ "


4886- Yezid b. El-Bera’dan, o babasından, onun şöyle dediğini rivayet etti: Babam, beraberinde sancak bulunduğu halde dayısı ile karşılaştı. Ona: Nereye gidiyorsun? Diye sordum. Dayım: Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) beni, babasının karısını nikahlayan bir adama onu öldürmem ve malını almam için gönderdi, dedi.

Yine buna yakın bir rivayet el-Bera’dan başkasında da nakledilmiştir:


 4887 - حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ دَاوُدَ , وَفَهْدٌ وَمُحَمَّدُ بْنُ الْوَرْدِ قَالُوا: حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ مُنَازِلٍ الْكُوفِيُّ قَالَ: ثنا عَبْدُ اللهِ بْنُ إِدْرِيسَ عَنْ خَالِدِ بْنِ أَبِي كَرِيمَةَعَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ قُرَّةَ عَنْ أَبِيهِ «أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَ جَدَّهُ مُعَاوِيَةَ إِلَى رَجُلٍ عَرَّسَ بِامْرَأَةِ أَبِيهِ أَنْ يَضْرِبَ عُنُقَهُ وَيُخَمِّسَ مَالَهُ»


4887- Muaviye b. Kurra’dan, onun, babasından rivayet ettiğine göre, peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem), onun dedesi Muaviye’yi babasının karısı ile evlenmiş bir adamın boynunu vurması ve malını beşte biri alıp gelmesi için gönderdi.

İmam Tahavi (rh.a) bu hadisleri şöyle izah etmektedir:

فَلَمَّا أَمَرَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي هَذَيْنِ الْحَدِيثَيْنِ بِأَخْذِ مَالِ الْمُتَزَوِّجِ وَتَخْمِيسِهِ دَلَّ ذَلِكَ أَنَّ الْمُتَزَوِّجَ كَانَ بِتَزَوُّجِهِ مُرْتَدًّا مُحَارِبًا فَوَجَبَ أَنْ يُقْتَلَ لِرِدَّتِهِ , وَكَانَ مَالُهُ كَمَالِ الْحَرْبِيِّينَ لِأَنَّ الْمُرْتَدَّ الَّذِي لَمْ يُحَارِبْ كُلٌّ قَدْ أَجْمَعَ فِي أَخْذِ مَالِهِ , عَلَى خِلَافِ التَّخْمِيسِ. فَقَالَ قَوْمٌ وَهُمْ أَبُو حَنِيفَةَ وَأَصْحَابُهُ رَحِمَهُمُ اللهُ وَمَنْ قَالَ بِقَوْلِهِمْ مَالُهُ لِوَرَثَتِهِ مِنَ الْمُسْلِمِينَ. وَقَالَ مُخَالِفُوهُمْ: مَالُهُ كُلٌّ فَيْءٌ وَلَا تَخْمِيسَ فِيهِ لِأَنَّهُ لَمْ يُوجِفْ عَلَيْهِ بِخَيْلٍ وَلَا رِكَابٍ. فَفِي تَخْمِيسِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَالَ الْمُتَزَوِّجِ - الَّذِي ذَكَرْنَا - دَلِيلٌ عَلَى أَنَّهُ قَدْ كَانَتْ مِنْهُ الرِّدَّةُ وَالْمُحَارَبَةُ جَمِيعًا. فَانْتَفَى بِمَا ذَكَرْنَا أَنْ يَكُونَ عَلَى أَبِي حَنِيفَةَ وَسُفْيَانَ رَحِمَهُمَا اللهُ فِي ذَلِكَ الْحَدِيثِ حُجَّةٌ.


“Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in bu iki hadiste evlenen o adamın malının ve (diğer rivayette) beşte birinin alınmasını emretmiş olması, evlenen o kişinin, bu evliliği ile mürted ve muharib (kendisi ile savaşılan) bir kimse olduğuna, mürted oluşu dolayısıyla öldürülmesi gerektiğine, malının harbilerin malı gibi değerlendirildiğine delildir. Çünkü savaşa kalkışmamış mürtedin malının alınacağını ittifakla herkes kabul etmiştir. Ancak beşte birinin alınması konusunda böyle bir ittifak yoktur.

Bazıları –ki bunlar Ebu Hanife, onun arkadaşları ve onların görüşlerini kabul eden kimseler olup- onun malı Müslüman mirasçılarına aittir, demiştir.
Onlara muhalefet edenler ise şöyle demişlerdir: Malı bir fey olup malının beşte birinin alınması diye bir şey yoktur. Çünkü onun ele geçirilmesi için ne ata binilmiş ne de deve koşturulmuştur.

Ancak Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in sözünü ettiğimiz evli adamın malının beşte birini alması ise bu adamın aynı zamanda hem mürted olmuş hem de muharabe etmiş (İslam yönetimine karşı baş kaldırmış) birisi olduğuna delildir.
 
Sözünü ettiğimiz bu açıklamalar ile Ebu Hanife ve Süfyan’a karşı bu hadiste delil olacak bir taraf kalmamaktadır.”


Tahavi, böylece mahremleriyle evlenen kişiye zina haddi gerekdiğini söyleyen cumhurun bu hadisle ihticac edemeyeceğini, zira bu hadiste bahsedilen kişinin mahremleriyle evlenmenin ötesinde bir fiil olan irtidad suçunu işlediğinden dolayı öldürüldüğünü ve tıpkı mürtedler gibi malının alındığını beyan etmektedir. Ardından Kufe fakihlerinden bu iki zatın savunduğu şekilde fasid bir nikah akdine dayanarak zina eden kimselere hadd değil tazir gerekeceğini isbat etme sadedinde şöyle demektedir:


فَإِنْ قَالَ قَائِلٌ: فَقَدْ رَأَيْنَا ذَلِكَ النِّكَاحَ نِكَاحًا لَا يَثْبُتُ فَكَانَ يَنْبَغِي إِذَا لَمْ يَثْبُتْ أَنْ يَكُونَ فِي حُكْمِ مَا لَمْ يَنْعَقِدْ فَيَكُونُ الْوَاطِئُ عَلَيْهِ كَالْوَاطِئِ لَا عَلَى نِكَاحٍ فَيُحَدُّ. [ص:151] قِيلَ لَهُ: إِنْ كَانَ ذَلِكَ كَذَلِكَ , فَلِمَ كَانَ سُؤَالُكَ إِيَّانَا مَا ذَكَرْت ذِكْرَ التَّزْوِيجِ كَانَ يَنْبَغِي أَنْ تَقُولَ رَجُلٌ زَنَى بِذَاتِ مَحْرَمٍ مِنْهُ. فَإِنْ قُلْت ذَلِكَ كَانَ جَوَابُنَا لَكَ أَنْ نَقُولَ: عَلَيْهِ الْحَدُّ وَإِنْ أَطْلَقْت اسْمَ التَّزَوُّجِ , وَسَمَّيْت ذَلِكَ النِّكَاحَ نِكَاحًا وَإِنْ لَمْ يَكُنْ ثَابِتًا فَلَا حَدَّ عَلَى وَاطِئٍ عَلَى نِكَاحٍ جَائِزٍ وَلَا فَاسِدٍ.

 
“Eğer bir kimse: Bizler, böyle bir nikâhın sabit olmayan bir nikâh olduğunu gördük. Sabit olmadığına göre, onun hiç akit yapılmamış hükmünde olması ve böylelikle buna binaen ilişki kuran kimsenin, nikâhsız ilişki kuran kimse gibi değerlendirilerek ona had vurulması gerekirdi diyecek olursa ona şöyle cevap verilir:

Eğer durum böyleyse niçin senin bize sorun bu şekildedir? Bu durumda senin, sorduğun soruda evlenmeden söz etmemen gerekirdi ve sen: Bir adam kendisine mahrem olan bir kadın ile zina etti, demeliydin.

Böyle diyecek olursan bizim de sana cevabımız şöyle olur: Ona had uygulamak gerekir. Eğer evlilik lafzını kullanıp ona nikâh adını verecek olursan, bu sabit olmasa dahi ister caiz isterse de fasid olsun bir nikah üzere ilişki kuran kimseye had söz konusu değildir.”


Bedruddin el-Ayni’nin bu ibarenin şerhinde de açıkladığı üzere bu hususta Ebu Hanife’ye muhalif olanlar, mahremleriyle evlenen kimse gibi haram evlilikler yapan kişilerin nikahı fasid yani geçersiz olduğundan dolayı bu nikahı yok sayarak bu kimselere normal zina haddini uygun görmektedirler. Ayni, açıklamasının devamında bu kimseler, fasid dahi olsa bir nikah kıymadan bu ilişkiye girseydi onlara zina haddi gerekeceğini söyledikten sonra şöyle devam etmektedir: “Eğer sen bu kişi mahremiyle evlendi, ardından ilişkiye girdi dersen o zaman şöyle deriz: Şüpheden dolayı bu kimseye had cezası uygulanmaz. Zira ister helal bir nikah olsun, isterse de haram bir nikah olsun nikahta mutlak olarak had cezası yoktur” (Ayni, Nuhab’ul Efkar, 15/512)

Gerek İmam Tahavi, gerekse Bedruddin el-Ayni Hanefilerin meşhur “şibh-i nikah yani nikah şüphesi taşıyan işlerde zina haddi uygulanmaz” kaidesini savunmaktadırlar. Açıkça belirttikleri gibi bir haram bir ilişkiden önce ister fasid, ister geçerli olsun nikah akdi yapılırsa artık bu ilişkiye giren kişilere zina haddi gerekmez. Açıkça anlaşılacağı üzere Hanefilere göre ister kendisine ebediyen haram olan mahremleriyle nikah kıyan olsun, isterse arızi bir durumdan ötürü haram olan müşriklerle iman etmeden önce nikah kıyanlar olsun haram bir evlilik yapan kimseden had cezası düşer. Zira Allah Rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem) “şüphelerle hadleri düşürünüz” buyurmuştur. Görüldüğü gibi bu imamlar haram bir nikah akdi yapan kişileri haramı meşrulaştırdığı gerekçesiyle tekfir edip ona mürted cezası uygulamak şöyle dursun, bu durumdaki birisine zina cezası dahi vermemektedirler. Diğer alimler ise nikah geçersiz olduğundan dolayı nikahı yok hükmünde sayarak zina cezası vermektedirler.

Görüldüğü gibi Seleften veya haleften hiçbir alim, nikah akdi kıymak haramı meşrulaştırmaktır deyip haram evlilikler yapanları tekfir etmemiştir. Bütün fıkıh kitaplarında haram evliliklerle alakalı müstakil bablar vardır. Bunların hiç birisinde ister müşriklerle evlilik isterse de başka haram nikah türleri olsun bu sayılan haram evlilikler aynı zamanda küfürdür, manasında tek bir kelime dahi getirilemez. Bu, asrımızdaki bazı cahillerin zamanında düşünmeden ve araştırmadan ortaya attıkları ve şimdi de nasıl savunacaklarını şaşırdıkları bir hezeyandan öteye geçmez. Ümmetin kitapları ortadadır. Aksini iddia eden kişi alimlerden bu iddiaya destek olacak tek bir harf dahi olsa getirmekle mükelleftir. Velhamdulillahi rabbil alemin.


Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
İmam Tahavi (rh.a) son olarak haram evlilik yapan kişiye zina haddi uygulanmayacağını delillendirmek amacıyla Ömer (radiyallahu anh)’ın bir fetvasını zikrediyor:

وَقَدْ رَأَيْنَا عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ , قَضَى فِي الْمُتَزَوِّجِ فِي الْعِدَّةِ الَّتِي لَا يَثْبُتُ فِيهَا نِكَاحُ الْوَاطِئِ عَلَى ذَلِكَ مَا يَدُلُّ عَلَى خِلَافِ مَذْهَبِكَ. وَذَلِكَ أَنَّ


“Ömer B. El-Hattab’ın, iddet süresi içerisinde bir kadın ile evlenen bir kimse hakkında sizin benimsediğiniz görüşün aksine delil olacak bir hüküm verdiğini görüyoruz. Oysa iddette ilişki kuran hiçbir kimse için bu konuda nikah sabit olamaz. Bunu da şu rivayette görüyoruz:

4888 - إِبْرَاهِيمَ بْنَ مَرْزُوقٍ حَدَّثَنَا قَالَ: ثنا عَبْدُ اللهِ بْنُ مَسْلَمَةَ بْنِ قَعْنَبٍ قَالَ: ثنا مَالِكٌ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيِّبِ وَسُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ أَنَّ طُلَيْحَةَ نَكَحَتْ فِي عِدَّتِهَا فَأُتِيَ بِهَا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَضَرَبَهَا ضَرَبَاتٍ بِالْمِخْفَقَةِ وَضَرَبَ زَوْجَهَا وَفَرَّقَ بَيْنَهُمَا وَقَالَ أَيُّمَا امْرَأَةٍ نَكَحَتْ فِي عِدَّتِهَا فُرِّقَ بَيْنَهَا وَبَيْنَ زَوْجِهَا الَّذِي نَكَحَتْ ثُمَّ اعْتَدَّتْ بَقِيَّةَ عِدَّتِهَا مِنَ الْأَوَّلِ , ثُمَّ اعْتَدَّتْ مِنَ الْآخَرِ وَإِنْ كَانَ دَخَلَ بِهَا الْآخَرُ ثُمَّ لَمْ يَنْكِحْهَا أَبَدًا , وَإِنْ لَمْ يَكُنْ دَخَلَ بِهَا اعْتَدَّتْ مِنَ الْأَوَّلِ وَكَانَ الْآخَرُ خَاطِبًا مِنَ الْخُطَّابِ

4888- (..) Said b. El-Museyyeb ile Süleyman b. Yesar’dan rivayete göre, Tuleyha iddet içerisinde iken nikahlandı. Ömer b. El-Hattab’a getirildi. Ona elindeki kamçı ile birkaç darbe indirdiği gibi kocasına da vurdu ve onları birbirinden ayırarak şöyle dedi: "Herhangi bir kadın iddeti içerisinde nikahlanacak olursa nikahlamış olduğu kocası ile birbirlerinden ayrılırlar. Sonra diğer kocasından iddet bekler. İsterse öteki onunla gerdeğe girmiş olsun. Daha sonra da sonraki koca onu ebediyen nikahlayamaz. Eğer sonraki koca onunla gerdeğe girmemiş ise birincisinden iddet bekler, diğeri ise ona evlilik teklifi yapabilecek taliplerden biri olur." (Malik, Muvatta’da no: 1115’te rivayet etmiştir.)

4889 - حَدَّثَنَا يُونُسُ , قَالَ أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ , قَالَ: أَخْبَرَنِي يُونُسُ , عَنِ ابْنِ شِهَابٍ , فَذَكَرَ بِإِسْنَادِهِ مِثْلَهُ


4889- Bana Yunus, İbn Şihab’tan haber verdi. O, hadisi senediyle aynen zikretti.

4890 - حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مَرْزُوقٍ , قَالَ: ثنا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ , قَالَ: ثنا هِشَامُ بْنُ أَبِي عُبَيْدِ اللهِ , عَنْ قَتَادَةَ , عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيِّبِ , أَنَّ رَجُلًا , تَزَوَّجَ امْرَأَةً فِي عِدَّتِهَا , فَرُفِعَ إِلَى عُمَرَ فَضَرَبَهَا دُونَ الْحَدِّ وَجَعَلَ لَهَا الصَّدَاقَ وَفَرَّقَ بَيْنَهُمَا وَقَالَ لَا يَجْتَمِعَانِ أَبَدًا. قَالَ: وَقَالَ عَلِيٌّ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ إِنْ تَابَا وَأَصْلَحَا جَعَلْتُهُمَا مَعَ الْخُطَّابِ.

4890- Said b. el-Müseyyeb’den rivayete göre, bir adam iddeti içersinde bir kadın ile evlendi. Bu husus Ömer’e dava edilince o kadına hadden daha aşağı bir miktar vurdu ve ona mehir verilmesini takdir etti. Onunla kocasını birbirinden ayırdı ve: Ebediyen bir araya gelemezler, dedi.
(Said b. El-Museyyeb) dedi ki: Ali de : Eğer ikisi de tövbe edip (durumlarını) düzeltirlerse her ikisini de evliliğe talip olanlar arasına koyarım, dedi.
(İbn Ebi Şeybe, el-Musannef no: 28553. Bedruddin el-Ayni bu üç rivayetin de sahih yolla geldiğini söylemiş ve Said bin Museyyeb’in Ömer (ra) ile görüşmediği gerekçesi ile hadisi munkatı sayan İbn Hazm’ın bu iddiasının doğru olmadığını söylemiştir. (Nuhab’ul Efkar, 15/514)
 
Tahavi, bu rivayetleri zikrettikten sonra şöyle demiştir:


أَفَلَا تَرَى أَنَّ عُمَرَ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَدْ ضَرَبَ الْمَرْأَةَ وَالزَّوْجَ الْمُتَزَوِّجَ فِي الْعِدَّةِ بِالْمِخْفَقَةِ فَاسْتَحَالَ أَنْ يَضْرِبَهُمَا وَهُمَا جَاهِلَانِ بِتَحْرِيمِ مَا فَعَلَا لِأَنَّهُ كَانَ أَعْرَفَ بِاللهِ عَزَّ وَجَلَّ مِنْ أَنْ يُعَاقِبَ مَنْ لَمْ تَقُمْ عَلَيْهِ الْحُجَّةُ. فَلَمَّا ضَرَبَهُمَا دَلَّ ذَلِكَ أَنَّ الْحُجَّةَ قَدْ كَانَتْ قَامَتْ عَلَيْهِمَا بِالتَّحْرِيمِ قَبْلَ أَنْ يَفْعَلَا ثُمَّ هُوَ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ لَمْ يُقِمْ عَلَيْهِمَا الْحَدَّ وَقَدْ حَضَرَهُ أَصْحَابُ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَابَعُوهُ عَلَى ذَلِكَ وَلَمْ يُخَالِفُوهُ فِيهِ. فَهَذَا دَلِيلٌ صَحِيحٌ أَنَّ عَقْدَ النِّكَاحِ إِذَا كَانَ وَإِنْ كَانَ لَا يَثْبُتُ , وَجَبَ لَهُ حُكْمُ النِّكَاحِ فِي وُجُوبِ الْمَهْرِ بِالدُّخُولِ الَّذِي يَكُونُ بَعْدَهُ وَفِي الْعِدَّةِ مِنْهُ وَفِي ثُبُوتِ النَّسَبِ وَمَا كَانَ يُوجِبُ مَا ذَكَرْنَا مِنْ ذَلِكَ فَيَسْتَحِيلُ أَنْ يَجِبَ فِيهِ حَدٌّ لِأَنَّ الَّذِي يُوجِبُ الْحَدَّ هُوَ الزِّنَا , وَالزِّنَا لَا يُوجِبُ ثُبُوتَ نَسَبٍ وَلَا مَهْرٍ وَلَا عِدَّةٍ.

“Ömer (radiyallahu anh)’ın, iddet içerisinde evlenen kadını ve erkeği kamçısı ile dövdüğünü görüyoruz. Yaptıklarının haram olduğunu bilmedikleri halde onları dövmesi ise imkansız bir şeydir. Çünkü Ömer (radiyallahu anh), kendisine hüccet ikame edilmemiş kimseleri cezalandırmayacak kadar Allah’ı bilen, tanıyan birisi idi.
Onları dövmüş olması ise, bu işi yapmadan önce bu yaptıklarının haram olduğuna dair delilin onlar tarafından bilindiğini göstermektedir. Yine de o her ikisine de had uygulamadı. Bunu, Rasulullah’ın ashabının huzurunda yapmıştı. Onlar da bu konuda ona uydular ve ona muhalefet etmediler.
İşte bu, eğer nikah akdi yapılmışsa isterse sabit olmayan bir akit olsun, gerdeğe girdikten sonra mehrin gerekmesi, ondan dolayı (gerdekten dolayı) iddet beklemek, nesebin subutu gibi hükümlerin de bu akit dolayısıyla sabit olduğuna dair sahih bir delildir. Sözünü ettiğimiz bütün bu hususları gerektiren bir akit halinde ise haddin gerekmesi imkansız olur. Çünkü haddi gerektiren şey zinanın kendisidir. Zina ise nesebin de mehrin de iddetin de sabit olmasını gerektirmez.”


Görüldüğü üzere Ömer (radiyallahu anh) iddet süresi dolmadan evlenen kişilerin yaptığı haram bir nikah akdi olmasına rağmen onlara tazirin ötesinde bir ceza vermemiş, tekfir etmek bir yana zina haddi dahi vurdurmamış ve hatta yaptıkları akdi geçersiz saydığı halde mehrin, iddetin, nesebin subutu gibi konularda bir açıdan nikahı geçerliymiş gibi muamele etmiştir. Halbuki muhaliflerin iddiasına göre bu karı kocayı haramı meşrulaştırdıklarından ötürü mürted sayarak ölüm cezası uygulaması gerekiyordu! Tahavi’nin işaret ettiği gibi bu kimseler iddet dolmadan evlenmenin haram olduğunu da biliyorlardı ki bu zaten açık nassla sabit olan bir meseledir: “Boşanmış kadınlar, kendi başlarına (evlenmeden) üç ay hali (hayız veya temizlik müddeti) beklerler.” (Bakara: 229) “Ey Peygamber! Kadınları boşayacağınızda, onları iddetlerini gözeterek boşayın ve iddeti de sayın. Rabbiniz Allah'tan korkun.” (Talak: 1) Bu konuda daha nice nasslar vardır. Sözkonusu kişiler bu nassların zıddına hareket ettikleri ve buna muhalif bir nikah akdi yaptıklaır halde tekfirlerinden söz eden kimse olmamıştır. Bedruddin el-Ayni, Ömer (ra)’ın bu uygulamasını Hanefilerin nikah şüphesi taşıyan akidlere zina muamelesi yapılmayacağı şeklindeki görüşüne delil getirmiştir.

İmam Tahavi, bu konuyu şu şekilde bitirmektedir:


فَإِنْ قَالَ قَائِلٌ: إِنَّ هَذَا الَّذِي ذَكَرْت مِنْ وَطْءِ ذَاتِ الْمَحْرَمِ مِنْهُ عَلَى النِّكَاحِ الَّذِي وَصَفْتَهُ وَإِنْ لَمْ يَكُنْ زِنًا فَهُوَ أَغْلَظُ مِنَ الزِّنَا فَأَحْرَى أَنْ يَجِبَ فِيهِ مَا يَجِبُ فِي الزِّنَا. قِيلَ لَهُ: قَدْ أَخْرَجْتَهُ بِقَوْلِكَ هَذَا مِنْ أَنْ يَكُونَ زِنًا وَزَعَمْت أَنَّهُ أَغْلَظُ مِنَ الزِّنَا وَلَيْسَ مَا كَانَ مِثْلَ الزِّنَا أَوْ مَا كَانَ أَعْظَمَ مِنَ الزِّنَا مِنَ الْأَشْيَاءِ الْمُحَرَّمَةِ يَجِبُ فِي انْتِهَاكِهَا مِنَ الْعُقُوبَاتِ مَا يَجِبُ فِي الزِّنَا لِأَنَّ الْعُقُوبَاتِ إِنَّمَا تُؤْخَذُ مِنْ جِهَةِ التَّوْقِيفِ لَا مِنْ جِهَةِ الْقِيَاسِ. أَلَا تَرَى أَنَّ اللهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ حَرَّمَ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزِيرِ كَمَا حَرَّمَ الْخَمْرَ , وَقَدْ جَعَلَ عَلَى شَارِبِ الْخَمْرِ حَدًّا لَمْ يُجْعَلْ مِثْلُهُ عَلَى أَكْلِ لَحْمِ الْخِنْزِيرِ , وَلَا عَلَى أَكْلِ لَحْمِ الْمَيْتَةِ وَإِنْ كَانَ تَحْرِيمُ مَا أَتَى بِهِ كَتَحْرِيمِ مَا أَتَى ذَلِكَ. وَكَذَلِكَ قَذْفُ الْمُحْصَنَةِ جَعَلَ اللهُ فِيهِ جَلْدَ ثَمَانِينَ وَسُقُوطَ شَهَادَةِ الْقَاذِفِ وَإِلْزَامَ اسْمِ الْفِسْقِ. وَلَمْ يَجْعَلْ ذَلِكَ فِيمَنْ رَمَى رَجُلًا بِالْكُفْرِ , وَالْكُفْرُ فِي نَفْسِهِ أَعْظَمُ وَأَغْلَظُ مِنَ الْقَذْفِ. فَكَانَتِ الْعُقُوبَاتُ قَدْ جُعِلَتْ فِي أَشْيَاءَ خَاصَّةٍ , وَلَمْ يُجْعَلْ فِي أَمْثَالِهَا وَلَا فِي أَشْيَاءَ هِيَ أَعْظَمُ مِنْهَا وَأَغْلَظُ. فَكَذَلِكَ مَا جَعَلَ اللهُ تَعَالَى مِنَ الْحَدِّ فِي الزِّنَا لَا يَجِبُ بِهِ أَنْ يَكُونَ وَاجِبًا فِيمَا هُوَ أَغْلَظُ مِنَ الزِّنَا. فَهَذَا الَّذِي ذَكَرْنَا فِي هَذَا الْبَابِ هُوَ النَّظَرُ , وَهُوَ قَوْلُ أَبِي حَنِيفَةَ وَسُفْيَانَ رَحِمَهُمَا اللهُ تَعَالَى

“Bir kimse: Senin sözünü ettiğin böyle bir kimsenin, açıkladığın şekildeki bir nikâha dayanarak kendisine mahrem olan birisi ile cinsel ilişkide bulunması halinde zina etmiş sayılmasa dahi yaptığı bu iş zinadan daha ağırdır. O halde zinada uygulanması gereken cezanın bu fiil sebebiyle de uygulanma gereği öncelikle söz konusu olur, diyecek olursa ona şöyle denilir:

Sen bu sözlerinle, böyle bir işi zinanın dışına çıkarmış oluyorsun. Sen bu işin zinadan daha ağır olduğunu iddia ediyorsun, oysa zina gibi ya da zinadan daha büyük olan herhangi bir haram işin yapılmasıyla zinada gereken cezanın gerekmesi de söz konusu değildir. Çünkü cezalar, tevkif ile öğrenilir, kıyas yoluyla öğrenilmez.

Nitekim yüce Allah’ın içkiyi haram kıldığı gibi leşi, kanı ve domuz etini haram kıldığını görüyoruz. İçki içene haddi öngörmekle birlikte aynı şeyi her ne kadar onun yaptığı işin haramlığı ötekinin haram oluşu gibi olsa da domuz eti yiyene de leş yiyene de öngörmemiştir.

Aynı şekilde muhsan olan bir kadına zina iftirasında bulunmaya da Allah’u Teala seksen celde olarak bir had belirlemiş ayrıca iftirada bulunan kimsenin şahitliğinin kabul edilmemesi ile ona fasık denileceğini tespit etmiştir.

Oysa böyle bir cezayı bir kimseye kâfir iftirasında bulunan için tespit etmemiştir. Hâlbuki özü itibariyle küfür (iftirası), kazf’den (zina iftirasından) daha büyük ve daha ağırdır.

Bu sebeple cezalar, özel bir takım şeyler hakkında tespit edilmekle birlikte ne benzerleri hakkında ne de onlardan daha büyük ve daha ağır olanlar hakkında öngörülmüştür.
 
Aynı şekilde Yüce Allah’ın zina ile ilgili tespit etmiş olduğu haddin de zinadan daha ağır olan şeyler hakkında uygulanması gerekmez.

İşte bu konuda bizim sözünü ettiğimiz bu açıklamalar doğru nazarın kendisidir ve bu aynı zamanda Ebu Hanife ve Süfyan’ın da görüşüdür.”


Şarih el-Ayni’nin de işaret ettiği gibi, bazı kimseler mahremlerle evlenerek onlarla temas etmenin ve onların hürmetini çiğnemenin zinadan daha ağır bir suç olduğunu ve hatta ondan daha ağır bir ceza gerektirdiğini ileri sürerek Kufelilerin buna zina haddinden daha düşük olan tazir cezası vermelerine itiraz etmişlerdir. Hanefiler de görüldüğü gibi had cezalarının akli kıyaslarla belirlenmeyeceğini, bilakis tevkifi yani nassa bağlı dondurulmuş hükümler olduğunu söyleyerek bu itirazı defetmeye çalışmışlardır. Yeri gelmişken belirtelim ki bizim buradaki gayemiz haram evlilik yapanların durumunu fıkhi açıdan incelemek ve alimlerin muhtelif görüşlerinden hangisinin sahih olduğunu ortaya koymak veya bu hususta bir tercihte bulunmak değildir, böyle bir yetkimiz de yoktur. Biz bu hususlarda müftümüz olan, kendisinden fetva naklettiğimiz alimlere ve bilhassa Hanbeli fukahasına tabiyiz. Bu naklettiğimiz her şeyi doğru içtihad kabul ederek de nakletmiyoruz. Bizim burada gayemiz, sadece “haram evlilik yapmak küfürdür” şeklindeki batıl iddiayı alimlerden yaptığımız nakiller ışığında tenkide tabi tutmaktır. Ancak herkesi –bu meselenin tafsilatından bağımsız olarak- Tahavi’nin zikretmiş olduğu şu genel kaide üzerinde düşünmeye davet ediyoruz: Şer’i cezalar kıyasla değil, tevkifle yani nassla belirlenir! Aslında bu kaide başta şer’i cezaların en büyüğü olan mürted ahkamı ve iman küfür hükümleri olmak üzere şeriatın her meselesinde geçerlidir. Ali (ra) bu yüzden “Din, re’ye (görüşe) dayalı bir iş olsaydı mestlerin üstünü değil, altını meshederdik” demiştir. Lakin bugün çoğu insan, dinin tevkifi olduğunu yani sınırlarının Allah ve Rasulu tarafından çizilmiş olduğunu unutarak bilhassa tekfir meselelerinde ifrat ve tefrit arasında görüş beyan etmekte; kimisi hoşlarına gitmeyen her fiile küfür olmadığı halde küfür hükmü verirken, kimisi de bariz küfür olan fiillere dahi akıllarına yatmadığı için küfür hükmü vermekten imtina etmektedir. Halbuki Kadı İyaz’ın Şifa’nın son kısmında da belirttiği gibi iman ve küfür hükümleri Allah ve Rasulunden alınır; kısır delillendirmelerin ve fasid kıyasların bu meselede bir geçerliliği yoktur. Vallahu a’lem bi’s savab.

Haram evlilikler meselesi hakkında İmam Tahavi’den ve onun kitabını şerh eden Bedruddin el-Ayni’den yapmış olduğumuz nakiller burada son buldu. Velhamdulillahi rabbil alemin.

-Ebu Cafer et-Tahavi, Şerhu Meani’l Asar, 3/148-152. Naşir: Alem’ul Kutub, 1414/1994
-Bedruddin el-Ayni, Nuhab’ul Efkar, 15/501-517, Thk: Ebu Temim Yasir bin İbrahim, Katar, 1429/2008


Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
MESELE HAKKINDA MUHTELİF SORU VE CEVAPLAR

Alıntı
Analıgını alan kişi hakkında mürted olma sebeni başka küfürleri oldugunu söylüyorsunuz.bunuda helel saydıgını söylüyorsunuz.bunun delili nedir.  bu sizin sözünüz.Rasul aleyhıselam bunu yapan kişiye sorun bakalım helalmı yoksa harammı diyor,demiyor .Zaten hadisin metninde bunu helel saydı kellesini alın   demiyor ibni kesir  nisa 22 ayetinde,   Atâ îbn Ebu Rebâh «Çünkü o, çirkin ve iğrenç bir şeydir.» âyeti hakkında; Allah ona (bunu yapana) buğz eder, demiş. «Ve o fena adet­ti.» âyeti hakkında da; bu yola giren insanlar için ne kötü yoldur, bun­dan sonra bunu yapan, DİNİNDEN  dönmüş olur ve öldürülür. Malı da Beytülmâl için ganimet sayılır demiştir. Sizler niye rasul aleyhıselamın verdigı  hukmu uygulamıyorsunuz  her meselede alimler helal saydıgı için analıgını alan kışi mürted oldugunu söylüyorsunuz.Bir de analıgını alan  kişi haram oldugunu söylese bu şekilde evli kalsaydı  o zaman ne olacaktı.Delil olarak da zina yapan kişi zinayı meşrulaştırırsa  ya da içkiyi meşrulaştırırsa kafir olmadıgını söyleyip bunu delil alıyorsunuz helal sayarsa kafir oldugunu söylüyorsunuz.Doğru içki yada zina yapan müslüman ısrar dahi etse müslümandır.Çünkü bunun hakkında kufür hükmü yok. 

siz bu konu hakkındaki almlerın görüşünü söylüyorsunuz oysa allah ihtilaf vukuuunda alaha ve resulüne götürürler nisa 65.imam şafinin yada imam malikin bu konu hakkında ayet ya da bildigi hadis varmı.ancak kelamla gidiliyorsa  ben delilimi sundum. birde hiç kimse böyle küfur hukmunu vermemiştir deyip bidat ehli diyorsunuz ıbn kesıre yada atabın ıbn rebaha ne diyosunuz.

alimler herşeyi tesbit edecek diye bir kuralmı var .Allah azza ve celle bu hükmü vermiş rasul aleyhı selam da uygulamıştır,alimler zaten adamın kafirmi yoksa müslümanmı öldügünde bile ihtliaf ediyor,kellesini almaya giden sahabelere soruyorlar siz neden bu adamın kellesini aldıgınız dediginde  Rasûlullah (s.a.) : Beni babasının hanımı ile.evlenen bir adama gönderdi ve boynunu vurmamı emretti. öldürme sebebinin, bu oldugunu söylüyor eger başka bir kufru olsaydı sahabeye söylemezmiydı.Birde  bu muayyen şahsın tekfirinde nikah akdinden başka bir çok illet sözkonusu olabilir diyosunuz .Olabilir demek ne demek, analıgını alan kişi evlendiginden dolayı kafir olmuyor diyorsanız  hangi sebebden dolayı kafir oldu varsa ,kuran ve sünnetden getirın     
hadise yorum katmayın  size istediginiz kadar süre getirin o zaman . hidayete erenlere selam olsun.

Elhamdulillah vessalatu vesselamu ala Rasulillah, emma ba’d:

Bu cehalet numunesi yazılarda ilmi açıdan değer ifade eden bir şey olmadığı halde bu tür saplantılara kapılan birçok kimse olduğu için bir ibret vesikası olarak cevabıyla birlikte yayınlıyoruz. Umarım akletmeye vesile olur. Öncelikle şunu belirtmek istiyoruz ki 1400 senedir hiçbir alimin tesbit edemediği bir şeyi ahirzamanda ortaya çıkmış ve üstelik hiçbir ilme sahip olmayan birtakım kimselerin tesbit etmesi mümkün değildir. Bunun mümkün olduğunu iddia etmek, İslam ümmetinin sapıklık üzerine birleşmiş olacağını ileri sürmektir. Bu konu üzerinde daha önce de durmuştuk ama hatırlatma kabilinden konuyla ilgili hadisleri tekrar nakletmek istiyoruz:

"Ümmetim dalalet üzerinde birleşmez"  (İbni Mâce, Fiten: 8)
"Allah benim ümmetimi dalalet üzerinde toplamaz'  (  Tirmizi, Fiten: 7 , Dârimî, Mukaddime, 8)   
"Allahtan, ümmetimi hata üzerinde birleştirmemesini istedim; bunu bana verdi" (Yakın anlam için bkz. Ebu Dâvud, fiten. 1)
“Ümmetimden bir topluluk, Allahın emri (kıyamet) gelinceye kadar Allahın emri üzere var olmaya devam edecek ve onlara yardımdan çekinenler ve onlara muhalefet edenler asla onlara zarar veremeyecektir” (  Buhari no: 3641)

Görüldüğü üzere güya nasslara tabi olmayı hedeflediğini iddia eden birtakım insanlar, alimlerin tesbit edemediği şeyleri kendilerinin tesbit ettiğini iddia ederek bu zikrettiğimiz hadisleri yalanlamış olmaktadır. Çünkü bunların iddiasına göre bütün ümmet sapıklık üzere birleşmiş, tartıştığımız konudan misal verecek olursak nikah akdinin helalleştirme manasına geldiğini bugüne kadar hiçbir alim çözememiş, fakat günümüzde yaşayan ve Arapça dahi bilmeyen cahiller, hadis meallerine bakarak nikah akdi yapmak helal kılmak anlamına gelir diye hükmetmişler! Kısacası bu iddiaya göre ümmet 1400 senedir dalalet hatta küfür üzere yaşarken asrımızda yaşayan bazı kimseler ortaya çıkarak ümmete işin doğrusunu izah etmişler! Şu halde Allah Rasulunun bahsettiği sürekli hak üzere sebat edecek olan topluluk nerededir? Hani İslam ümmeti asla sapıklık üzere icma etmeyeceklerdi? Gerçekten ihtilafları Allah Rasulune götürmek gerekiyor; peki bu zikrettiklerimiz Allah rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem)’in hadisi değil midir? İnsana düşen, bir hadisten kendi cehaletiyle anladığı şey; eğer ümmetin icmasıyla çelişiyorsa kendi cehaletini öne alıp ümmeti dalaletle suçlayarak ümmetinin sapıklık üzere birleşmeyeceğini söyleyen Allah rasulunu yalanlamak değil; bilakis icmaya teslim olup kendi cehaletini sorgulamaktır, bunu artık herkes anlasın!

Üvey anne hadisine gelince; biz ilk bölümde hadisin ulaşabildiğimiz bütün lafızlarını naklettik; bunların hiç birisinde üvey annesiyle evlenen şahıs mürted oldu, küfre girdi diye bir ibare var mı? Eğer bize güvenmiyorsanız, Arapçanız da varsa! Hadisin lafızlarını siz kendiniz araştırın ve içinde bu şahıs kafir olduğu için boynu vuruldu diye bir ibare geçen bir tek rivayet varsa burada yayınlayın! Şunu herkes bilmesi gerekir ki alimler hiçbir zaman gereksiz yere ihtilaf etmezler! Selef Alimleri bir meselede ihtilaf ediyorsa mutlaka o meselede bir kapalılık olduğundan dolayı ihtilaf etmişlerdir. Eğer ki üvey anne hadisinde bu şahsın mürted olduğundan dolayı öldürüldüğü hiçbir tevile mahal bırakmayacak şekilde açıkça beyan edilseydi bu şahsın kafir olduğu hakkında değil alimler, avamdan iki müslüman dahi ihtilaf etmeyecekti. Şu halde sanki hadis çok açık olduğu halde alimler ihtilafa düşmüş de siz de bu sebeble insanların sözünü bırakıp Allah rasulune tabi olmuşsunuz gibi bir çarpıtmaya gitmeyin! Eğer hadisin açık olduğunu iddia ediyorsanız yukarda da söylediğim gibi hadisin neresinde bu şahsın kafir olduğu yazılıyorsa bunu ortaya koyarsınız. Şahsın öldürülmesi her zaman için kafir olduğuna delalet etmez. Küfür olmadığı halde şeriatın ölüm cezası verdiği birçok fiil vardır. Evliyken zina etmek, adam öldürmek, livata vb. Malının alınması da keza her zaman küfre delalet etmez. Çünkü alimlerden bir kısmına göre malına el koyma şeklinde bir ceza çeşidi caizdir. Alimlerden bazıları bu şahsın malının alınmasını yaptığı suçun ağırlığına bağlamışlardır. Nitekim sünnette zekat vermeyenlerden malının yarısının alınması gibi uygulamalar sözkonusudur. Biz bunları bu yorumları tasvib ettiğimizden dolayı nakletmiyoruz, racih olan kavil elbette ki hadisteki şahsın mürted olduğudur. Ancak bu şahsın mürted olduğu neticesi hadisteki açık bir lafızdan değil, hadisin yorumlanmasıyla elde edilmektedir. Şu halde muhalif görüşte olan alimleri açık nassa muhalefetle suçlamanızın bir dayanağı yoktur.

Kaldı ki bu hadis en fazla hadiste bahsi geçen muayyen kişinin küfre girdiğine delalet etmektedir. Üvey annesiyle evlenen herkesin küfre girdiğine nasıl delil olmaktadır? Siz bundan da öte hadisten haram bir nikah akdi kıyan herkesin kafir olduğu neticesini istinbat (!) ediyorsunuz. Hadisin neresinde haram nikah akdi yapan kişi kafir olur şeklinde bir hüküm vardır, gösterebilir misiniz? Hadiste bahsedilen mesele muayyen bir fert hakkında verilmiş bir hükümdür. Hadiste şahsın mürted olduğu sabitse bile şahsın neden tekfir edildiğine dair bir bilgi yoktur. Alimler, şahsın haramı helal saydığından ötürü tekfir edildiğini söylemişlerdir. Taberi gibi alimler, bu şahsın Allah ve Rasulune meydan okuduğundan dolayı tekfir edildiğini zikretmiştir. Bunların hepsi ilerde inşallah gelecektir. Bu şahsın tekfir sebebi olarak haram bir evliliği nikah akdi yoluyla meşrulaştırmış olması yorumu ise günümüzdeki cahillere aittir. Eğer bu sizin kendi yorumunuz değil de hadiste bizzat geçen bir ibareyse sözkonusu hadisten “Bu adam nikah akdi yaparak haramı meşrulaştırmıştır, bu yüzden kafir olmuştur” şeklinde veya buna yakın bir ibareyi gösterin!

Ata bin Ebi Rebah’ın üvey annesiyle evleneni tekfir etmesine gelince; evvela “bunu yapan dininden dönmüş olur” ibaresi tesbit edebildiğimiz kadarıyla Ata’ya değil, İbn Kesir’e aittir. Bu alimlerin üvey annesiyle evleneni tekfir ettiği sabit olsa dahi buradan haram evlilik yapan herkes kafirdir şeklinde genel bir hükmün kasdedildiğini neye binaen ileri sürüyorsunuz? İbn Kesir bunu üvey anneyle alakalı ayetin tefsirinde Ata'nın kavlini naklettikten sonra zikretmiş ve diğer haram evliliklerden bahsetmemiş, ayrıca bunun küfür oluş illetini de sizin gibi nikah akdi yapmasına vs bağlamamıştır, hatta meselenin tafsilatına hiç girmemiş ve dolayısıyla bu amelin küfür olma illetine de değinmemiştir.  Onların bunu söyleyerek haram evlilik yapan herkes kafirdir şeklinde genel bir kaide ihdas ettiklerine dair hiçbir delil yoktur. Bu kavilden bu neticeyi çıkarmak da yine birilerinin şahsi yorumu olmaktan öteye gitmez.

Kısacası günümüzdeki bazı cahillerin bu hadisten çıkarttıkları hükümler tamamen şahsi yorumlardan ibarettir ve iddia etmiş oldukları “nikah akdi yapmak helalleştirme anlamına gelir”,şeklindeki bir hükmü hiçbir alimden nakledemeyecekleri gibi hadisin hiçbir lafzında da böyle bir ibare bulamazlar. Nasslara yapmış oldukları kişisel yorumlarını mutlaklaştırıp dinin bizzat kendisi gibi sunmak ise Allaha ve Rasulune iftiradır ve de bu bidatçıların en büyük alametlerinden birisidir.

Haram evlilik yapmak küfürdür, nikah akdi helalleştirmek manasına gelir diyen bütün muhaliflerden istenen çok basit bir şeydir: Bu iddialarının delilini getirmek! Bizim buradaki meselemiz ne üvey anne hadisinde geçen kişinin kafir olup olmadığı konusudur; hatta genel olarak üvey annesiyle evlenen kişi kafir olur mu olmaz mı meselesi de değildir. Bizim konumuz bellidir. Birileri haram bir evlilik üzerine nikah akdi gerçekleştirmenin küfür olduğunu iddia ediyorlar, her iddia sahibinin delil getirmesi gerektiği gibi bu iddiacıların da Kitap, Sünnet ve İcma'dan "Haram evlilik yapmak küfürdür" iddiasına delil getirmesi gerekir. Buna dair ya bir ayet, yoksa bir hadis, veya icmadan bir delil; hatta hiç birisi yoksa alimlerden "evlenilmesi haram olan birisiyle nikah akdi yapmak küfürdür" manasında bir tek kelime getirsinler; onlardan istenen bu kadar kısa ve özdür. Sözü uzatmaya, alakasız yerlere çekmeye gerek yoktur; üvey annesiyle evlenen kişinin kıssası gibi hadislerden çıkartılan şahsi yorumlar da bizi ilgilendirmemektedir. Bir iddiaya getirilecek delilin konuyla doğrudan irtibatlı olması gerekir. Üvey anne hadisinde nikah akdi yapmak helalleştirmek sayılır diye bir ibare geçmemektedir. Konuya tam manasıyla işaret eden bir delil varsa getirin, yoksa bunun delilsiz bir iddia olduğunu itiraf edin ve iddianızdan vazgeçin, tevbe edin! Muhaliflerin yapacağı şey bu kadar basittir. Vesselamu ala men'ittebea'l huda...

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
Alıntı
-Bir müslüman,tevhidden habersiz  bir kişiyle evlendiğinde,kızın kendisini dinleyip itaat edecek zannı ile  belki kendi vesilesiyle Allah'ın hidayet vereceğini düşündüğü {hidayet ancak Allah'tandır}  biriyle evlenmesi yanlış olmakla beraber,böyle bir evliliğin yaptığını farzedecek olursak,bu müslüman kişinin hükmü,ve böyle bir evliliğin hükmü  nedir?

Bu tıpkı içki veyahud hırsızlık gibi büyük günah olan bir suç mu işlemiştir,yoksa bu kişi küfre mi girmiştir,küfre girmişse bunun delili nedir ?

Bismillahirrahmanirrahim. Müşriklerle evlenmek kat'i nassla sabit bir haramdır. "İman edinceye kadar müşriklerle evlenmeyin..." mealindeki Bakara: 221 ayeti buna delalet etmektedir. "Kafir kadınları nikahınız altında tutmayın..." (Mumtahine: 10) ayeti de önceden evlenilmiş olan müşrik kadınları nikah altında tutmayı nehyetmektedir. Alimler bu kat'i nasslar sebebiyle müşriklerle nikah kıymanın veya nikahı devam ettirmenin haram olduğu hususunda icma etmiştir. Her kim bu fiillerin tümüyle helal olduğunu veya tebliğ, davet vb sebeblerle helal olacağını iddia ederse kati bir haramı helal saydığı için küfre girmiş olur. Ancak bunun haram olduğunu itiraf ederek müşriklerle evlilik yapan veya mevcut evliliği sürdüren bir kişi ise günahkar olmakla beraber bundan dolayı tekfir edilmez. Bazılarının iddia ettiği şekilde nikah akdi helal saymak anlamına gelir vs görüşlerin dayandığı bir delil yoktur. Vallahu a'lem.


Alıntı
Bismillah. "Sen bundan (Kur'an'dan) önce gafillerden idin" [12/3]. "Kitap nedir iman nedir bilmezdin" [42/52]. Ve bir de vahyin birkaç ay boyunca kesilmesinden sonra nazil olan "(Rabbin) Seni şaşırmış bulup da doğru yola eriştirmedi mi?" [93/7] ayetlerini göz önünde bulundurarak;

Cibril'le ilk karşılaşmadan sonra peygamberin (sallallahu aleyhi vesellem) Haticetul Kubra ile tekrar nikah kıydığına ilişkin deliliniz var mı? Her ne kadar Hatice validemiz ilk iman eden kişi ise de, peygamber hakkında (sallallahu aleyhi vesellem) "vahiyden önce dalalet üzereydin" denildiği bir vaziyette Hatice validemizin daha sahih akideye sahip olması düşünülemez. Öyleyse mağaradan eve gidene kadar nikah düşmüş müdür?
Allah razı olsun.

Bismillahirrahmanirrahim,

Evvela bu bahsetmiş olduğunuz ayetlerde kasdedilen şey Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)'in vahiy gelmeden önce küfür ve şirk üzere olduğu değildir. Bundan kasıd Rasulullah'ın putlara ibadet etmemekle beraber Allah'a nasıl ibadet edileceğinin tafsilatını ve diğer şer'i ahkamı bilmemesi gibi hususlardır. Yoksa Rasuller gerek risaletten önce gerekse sonra iman üzeredirler.

Nikah konusuna gelince; alimlerin ekseriyetine göre karı koca iddet süresi içinde iman ettikleri takdirde nikah tazelemeleri gerekmez. Kişinin şirk üzere olması, geçmişteki nikahının geçersizliğini gerektirmez. Vallahu a'lem.



Alıntı
Allah razı olsun. "Bir iddet süresi"nin delili nedir?

İkinci olarak, "Allah, inkâr edenlere, Nuh'un karısı ile Lut'un karısını misal verdi. Bu ikisi, kullarımızdan iki salih kulun (nikahı) altında idiler, onlara hıyanet ettiler." [66/10] Yukarıda bahsedilen hüküm aile hukuku ile alakalı olduğu için aklıma takıldı, ayetteki nikahlar hakkında ne anlamalıyız? Eski şeriatların neshedildiği durumlardan biri midir, değilse açıklar mısınız?

Bismillahirrahmanirrahim.

İbn Kudame el-Hanbeli (rh.a) karı kocadan birisinin müslüman olmasıyla alakalı hükümleri açıkladığı yerde meseleye şöyle girmiştir:


فَإِنْ كَانَ دَخَلَ بِهِنَّ، ثُمَّ أَسْلَمَ فَمَنْ لَمْ تُسْلِمْ مِنْهُنَّ قَبْلَ انْقِضَاءِ عِدَّتِهَا حَرُمَتْ عَلَيْهِ مُنْذُ اخْتَلَفَ الدِّينَانِ فِي هَذِهِ الْمَسْأَلَةِ فُصُولٌ

“Koca, eğer ki hanımlarıyla zifafa girdiyse ve sonra müslüman olduysa eşlerinden iddet bitiminden önce müslüman olmayanlar, din ayrılığı baş gösterdiği andan itibaren ona haram olur. Bu meselede bazı tafsilatlar vardır…”

Yani eşlerden birisi müslüman olduğu andan itibaren birbirlerine haram olurlar. İddet süresi bittiği halde diğer eş müslüman olmadığı takdirde ise nikah tümüyle ortadan kalkar. İddet bitene kadar ise nikah askıdadır. Tıpkı ric’i talakta olduğu gibi kişi aile hayatını sürdüremez ancak iddet müddeti içinde eşi müslüman olursa yeni bir nikaha ihtiyaç olmadan ailesine geri döner. İmam Ahmed, Şafii, İshak ve seleften bir çoğu böyle demiştir. Malik ve Ebu Hanife ise eşlerden birisi müslüman olur olmaz nikahın fesh olduğunu söylemiştir. Bu kavle göre ise diğer eş de İslama girince yeni nikah gerekir. İbn Kudame bu hususta bazı tafsilatlar ve farklı görüşler zikrettikten sonra cumhurun dayandığı delilleri şöyle açıklamaktadır:


وَلَنَا، مَا رَوَى مَالِكٌ فِي مُوَطَّئِهِ، عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ: كَانَ بَيْنَ إسْلَامِ صَفْوَانِ بْنِ أُمَيَّةَ وَامْرَأَتِهِ بِنْتِ الْوَلِيدِ بْنِ الْمُغِيرَةِ نَحْوٌ مِنْ شَهْرٍ، أَسْلَمَتْ يَوْمَ الْفَتْحِ، وَبَقِيَ صَفْوَانُ حَتَّى شَهِدَ حُنَيْنًا وَالطَّائِفَ وَهُوَ كَافِرٌ، ثُمَّ أَسْلَمَ،فَلَمْ يُفَرِّقْ النَّبِيُّ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ - بَيْنَهُمَا، وَاسْتَقَرَّتْ عِنْدَهُ امْرَأَتُهُ بِذَلِكَ النِّكَاحِ. قَالَ ابْنُ عَبْدِ الْبَرِّ: وَشُهْرَةُ هَذَا الْحَدِيثِ أَقْوَى مِنْ إسْنَادِهِ

“Bizim görüşümüz ise Malik’in Muvatta’da İbn Şihab’dan naklettiği şekildedir. İbn Şihab şöyle demiştir: Safvan bin Umeyye’nin İslama girişi ile hanımının İslama girmesi arasında yaklaşık bir ay vardır. Kadın, Fetih günü müslüman olmuştur. Safvan ise kafir olarak kalmış ta ki Huneyn ve Taif gazvelerine kafir olarak şahid olmuş ve sonra müslüman olmuştur. Nebi (sav)onları ayırmamıştır. (Müslüman olduktan sonra) Karısı onun yanında aynı nikahla kalmaya devam etmiştir. İbnu Abdilberr diyor ki: Bu hadisin şöhreti, isnadından daha kuvvetlidir.”

Ardından Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in döneminde vuku bulan bu tür olayları zikretmeye devam etmektedir. Ebu Sufyan, İkrime, Hakim bin Hizam ve başka bir çok kimsenin İslama giriş hikayesinde kimi zaman koca, kimi zaman kadın önce müslüman olmuştur ve buna rağmen Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem) onların nikahlarını geçersiz saymamıştır. İbn Kudame (rh.a) ardından meseleyi şöyle bağlamaktadır:

وَيُفَارِقُ مَا قَبْلَ الدُّخُولِ، فَإِنَّهُ لَا عِدَّةَ لَهَا فَتَتَعَجَّلُ الْبَيْنُونَةُ، كَالْمُطَلَّقَةِ وَاحِدَةً، وَهَاهُنَا لَهَا عِدَّةٌ، فَإِذَا انْقَضَتْ، تَبَيَّنَّا وُقُوعَ الْفُرْقَةِ مِنْ حِينَ أَسْلَمَ الْأَوَّلُ، فَلَا يُحْتَاجُ إلَى عِدَّةٍ ثَانِيَةٍ؛ لِأَنَّ اخْتِلَافَ الدِّينِ سَبَبُ الْفُرْقَةِ، فَتُحْتَسَبُ الْفُرْقَةُ مِنْهُ كَالطَّلَاقِ.

“Bu mesele, zifaftan önce (müslüman olan kişinin) durumundan farklıdır. Çünkü zifaftan önce İslama giren kişiye iddet gerekmez ve tıpkı tek seferde boşanan kimse gibi  araları derhal ayrılır. Burada ise iddet gerekir. İddet sona erdiği zaman (bain talaktaki gibi) ayrılırlar. Fiilen ayrılmaları (karı koca hayatının sona ermesi) ise eşlerden İslama giren ilk kişi ile beraber başlar. Bundan dolayı ikinci bir iddete ihtiyaç yoktur. Çünkü din farklılığı ayrılmanın sebebidir. Burada ayrılık, boşanma gibi değerlendirilir.” (bkz. İbn Kudame, el-Muğni, 5/498-501, Thk: Abdulkadir Ata, Darul Kutubil İlmiyye)

Kısacası kocasından ayrılan her kadında olduğu müşrik kocasından ayrılan kadının da iddet beklemesi gerekir ta ki rahminin boş olduğu ortaya çıksın. Bununla müslüman kadının müşrikle evliliğini sürdürebileceği gibi bir mana anlaşılmaması gerekir. Zaten yukarda birbirlerine haram olurlar diyerek buna işaret etmişti.

İkinci meseleye gelince; Kurtubi Tahrim: 10. Ayetin tefsirinde Nuh ve Lut (aleyhimasselam)’ın hanımlarının müşrik ya da münafık olduğuna dair kavilleri zikretmiştir. Onlar müslüman görünen münafıksa zaten burada bir mesele yoktur. Çünkü münafığın iç alemindeki küfür bizi ilgilendirmez, dışarıya küfür izhar edene kadar ona müslüman muamelesi yapılır. Eğer müşriklerse onların şeriatında bu hususta bir nehiy gelmemiş olabilir. Hatta bizim şeriatımızda dahi ilk başlarda müşriklerle evlenmek ve nikahı altında tutmak men edilmemişti. Kurtubi (rh.a) Mumtahine: 10 ayetinde geçen “Kafir kadınları nikahınız altında tutmayın “kavlinin açıklamasında şunları nakletmektedir: “en-Nehaî'den şöyle dediği nakledilmiştir: Burada kastedilen dar-ı harbe gidip orada kâfir olan müslüman kadındır. Kâfirler önceleri müslüman hanımlarla evleniyor, müslüman erkekler de müşrik kadınlarla evleniyorlardı. Daha sonra bu husus, bu âyet-i kerime ile neshedildi. Bunun üzerine Ömer b. el-Hattab Mekke'de bulunan müşrik iki tane hanımını boşadı.”

Şu anda muhkem olan hüküm ise bunun haram olduğudur. Her kim müşriklerle evlilik hususunda geçerli olan haram hükmünü kabul etmeyip neshedilmiş olan hükümle amel edilebileceğini iddia ederse küfre girer. Zira İbn Kesir (rh.a)’ın Cengiz Yasası ile alakalı kavlinde zikrettiği gibi neshedilmiş şeriatlarla amel eden kişi icma ile kafirdir. Nuh ve Lut as’ın hanımlarının durumuyla alakalı alimlerden bir açıklamaya ulaşamadım, ancak bunun ziyade bir ilim olması haricinde hüküm bakımından bir önemi yoktur. Çünkü İslam şeriatında müşriklerle evliliğin haram olduğu bellidir, geçmiş şeriatlardaki hükmün buna bir etkisi olmaz.

Velhamdulillahi rabbil alemin.




Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
Ynt: HARAMI MEŞRULAŞTIRMA MESELESİ
« Yanıtla #17 : 25.05.2017, 02:37 »
Alıntı
müşriklerle nikah konusunda şöyle bir itiraz getirdiler de yazınızda geçen الْعَاقِدُ مُسْتَحِلٌّ (helalleştiren akid) demekmiş. İmam Tahavinin asıl görüşü bu amelin küfür olduğuymuş dediler. Sizin çeviriniz yanlışmış dediler...

Bismillahirrahmanirrahim. Size tavsiyemiz haram evliliklerle alakalı yazımızı bir kez daha dikkatli okumanızdır, her ne kadar uzun bir yazı olsa da madem bu meseleyi araştırma ihtiyacını hissettiniz şu halde konuyla alakalı müşkilatların bir çoğunu aydınlatabileceğine inandığımız bu yazıyı iyice fıkhederek okuyun ki kafanızdaki şüphelere cevap teşkil edebilsin. Sorduğunuz meselenin de cevabı sözkonusu yazıyı dikkatli okuyanlar açısından aslında risalede mevcuttur ama ben yine de size kolaylık olması açısından meseleyi anlamanıza yardımcı olacak hususları ilgili yazıdan derleyip nakledeceğim inşaallah.

Evvela İmam Tahavi (rh.a)’ın sözkonusu ifadesini bir kez daha hatırlayalım:

فَإِذَا كَانَتْ هَذِهِ الْعُقُوبَةُ وَهِيَ الْقَتْلُ مَقْصُودًا بِهَا إِلَى الْمُتَزَوِّجِ لِتَزَوُّجِهِ دَلَّ ذَلِكَ أَنَّهَا عُقُوبَةٌ وَجَبَتْ بِنَفْسِ الْعَقْدِ لَا بِالدُّخُولِ وَلَا يَكُونُ ذَلِكَ إِلَّا وَالْعَاقِدُ مُسْتَحِلٌّ لِذَلِكَ.

“Bu ölüm cezasının, evlenen kimseye evlendiğinden dolayı verilmesi maksat olarak gözetilmişse bu durum, bunun bir ceza olduğuna ve gerdeğe girmekle değil de bizzat akdin kendisi ile bu cezanın uygulanması gerektiğine delildir. Böyle bir hüküm ise ancak akdi yapan kimsenin bu yaptığını helal görmesi halinde söz konusu olabilir.”


Şimdi burada ne gibi bir tercüme yanlışlığı olabilir ki? Çünkü buradaki vav Allahu a’lem haliyyedir yani durum belirten vavdır.  وَلَا يَكُونُ ذَلِكَ Bu (yani öldürme) sözkonusu olmaz إِلَّا وَالْعَاقِدُ مُسْتَحِلٌّ لِذَلِكَ Ancak akit yapan kişinin bunu helal görmesi hali müstesna. Mana bu şekildedir. Vav’ı yeni bir cümle başlangıcı olarak aldığımızda ise tamamen manasız bir ifade ortaya çıkıyor. Yani وَلَا يَكُونُ ذَلِكَ Bu (yani öldürme) sözkonusu olmaz dedikten sonra إِلَّا وَالْعَاقِدُ مُسْتَحِلٌّ لِذَلِكَ “akit yapan bunu helalleştirmiştir.” Diyeceğiz de o aradaki (hariç, müstesna… gibi anlamlara gelen) “illa” istisna edatını ne yapacağız? Arapçayı bilen birisi bu şekilde anlamlı bir cümle kurulamayacağını da bilir.  Bizim risalede geçen ifadenin yanlış tercüme edildiğini iddia eden kişi madem çok Arapça biliyorsa o zaman sözkonusu ifadenin neden kendi iddia ettiği şekilde çevrilmesi gerektiğini de nahiv kaideleri ışığında ortaya koysun.

Bunlar sözkonusu ifadeyi iddia edilen şekilde tercüme etmenin imkansız olduğunu nahiv kaideleri açısından izah eden açıklamalardı. Bu ifadenin bu şekilde tercüme edilmesini imkansız kılan ikinci bir husus ise ifadenin sahibi olan İmam Tahavi’nin bizzat kendisidir. Çünkü Hanefi fakihlerinden olan İmam Tahavi nikah akdini küfür görmek şöyle dursun haram bir nikah vasıtasıyla ilişkiye giren kişiye zina haddi bile tatbik edilmeyeceğini savunan bir alimdir. Helal kılmayla alakalı sözlerini sarfetmeden önce konunun girişinde şunları zikrediyor:

فَذَهَبَ قَوْمٌ إِلَى مَنْ تَزَوَّجَ ذَاتَ مَحْرَمٍ مِنْهُ وَهُوَ عَالِمٌ بِحُرْمَتِهَا عَلَيْهِ , فَدَخَلَ بِهَا أَنَّ حُكْمَهُ حُكْمُ الزَّانِي , وَأَنَّهُ يُقَامُ عَلَيْهِ حَدُّ الزِّنَا الرَّجْمُ أَوِ الْجَلْدُ وَاحْتَجُّوا فِي ذَلِكَ بِهَذِهِ الْآثَارِ. وَمِمَّنْ قَالَ بِهَذَا الْقَوْلِ أَبُو يُوسُفَ وَمُحَمَّدٌ رَحِمَهُمَّا اللهُ. وَخَالَفَهُمْ فِي ذَلِكَ آخَرُونَ , فَقَالُوا: لَا يَجِبُ فِي هَذَا حَدُّ الزِّنَا , وَلَكِنْ يَجِبُ فِيهِ التَّعْزِيرُ وَالْعُقُوبَةُ الْبَلِيغَةُ. وَمِمَّنْ قَالَ بِذَلِكَ أَبُو حَنِيفَةَ وَسُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ رَحِمَهُمَا اللهُ.

“Ebu Cafer dedi ki: Bazıları, kendisine mahrem olan ve onunla evlenmesinin haram olduğunu bildiği halde mahremi ile evlenen ve onunla gerdeğe giren bir kimsenin hükmünün zinakarın hükmü ile aynı olduğu, ona zina haddi olan recm ya da celde cezası uygulanacağı kanaatini benimsemiş ve bu hususta bu rivayetleri delil göstermiştir.
 
Bu görüşü ifade edenler arasında Ebu Yusuf ve Muhammed –Allah’ın rahmeti onlara olsun- de vardır.

Bu hükümde başkaları onlara muhalefet ederek: böyle bir durumda zina haddini uygulamak gerekmez. Ancak tazir ve ağır bir ceza vermek gerekir, demişlerdir.

Bu görüşü kabul edenler arasında Ebu Hanife ve Süfyan es-Sevri –Allah’ın rahmeti onlara olsun- de vardır.”


Tahavi’nin zikrettiği gibi Kufe fakihlerinden Ebu Hanife ve Sufyan ise böyle bir kimseye tazir cezasını uygun görmüştür. Tahavi bu görüşlerin önce bu iki imama kadar varan senedlerini zikretmektedir:

4884 - حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ شُعَيْبٍ , عَنْ أَبِيهِ , عَنْ مُحَمَّدٍ , عَنْ أَبِي يُوسُفَ , عَنْ أَبِي حَنِيفَةَ , بِذَلِكَ

4884, Bize Süleyman b. Şuayb, babasından tahdis etti. O Muhammed’den, o Ebu Yusuf’tan, o Ebu Hanife’den bunu nakletti.

4885 - حَدَّثَنَا فَهْدٌ قَالَ: ثنا أَبُو نُعَيْمٍ قَالَ: سَمِعْتُ سُفْيَانَ يَقُولُ فِي رَجُلٍ تَزَوَّجَ ذَاتَ مَحْرَمٍ مِنْهُ فَدَخَلَ بِهَا قَالَ: لَا حَدَّ عَلَيْهِ.

4885- Bize Fehd tahdis edip dedi ki: Bize Ebu Nuaym tahdis edip dedi ki: Ben Süfyan’ı mahremi olan bir kadınla evlenip onunla gerdeğe giren bir adam hakkında: Ona had düşmez derken dinledim.


Tahavi ardından şöyle devam etmektedir:

وَكَانَ مِنَ الْحُجَّةِ عَلَى الَّذِينَ احْتَجُّوا عَلَيْهِمَا بِمَا ذَكَرْنَا أَنَّ فِي تِلْكَ الْآثَارِ أَمَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْقَتْلِ وَلَيْسَ فِيهَا ذِكْرُ الرَّجْمِ , وَلَا ذِكْرُ إِقَامَةِ الْحَدِّ. وَقَدْ أَجْمَعُوا جَمِيعًا أَنَّ فَاعِلَ ذَلِكَ لَا يَجِبُ عَلَيْهِ قَتْلٌ إِنَّمَا يَجِبُ عَلَيْهِ - فِي قَوْلِ مَنْ يُوجِبُ عَلَيْهِ الْحَدَّ - عَلَيْهِ الرَّجْمُ إِنْ كَانَ مُحْصَنًا. فَلَمَّا لَمْ يَأْمُرِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الرَّسُولَ بِالرَّجْمِ , وَإِنَّمَا أَمَرَهُ بِالْقَتْلِ ثَبَتَ بِذَلِكَ أَنَّ ذَلِكَ الْقَتْلَ لَيْسَ بِحَدٍّ لِلزِّنَا , وَلَكِنَّهُ لِمَعْنًى خِلَافَ ذَلِكَ. وَهُوَ أَنَّ ذَلِكَ الْمُتَزَوِّجَ , فَعَلَ مَا فَعَلَ مِنْ ذَلِكَ عَلَى الِاسْتِحْلَالِ كَمَا كَانُوا يَفْعَلُونَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَصَارَ بِذَلِكَ مُرْتَدًّا , فَأَمَرَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُفْعَلَ بِهِ مَا يُفْعَلُ بِالْمُرْتَدِّ. وَهَكَذَا كَانَ أَبُو حَنِيفَةَ وَسُفْيَانُ رَحِمَهُمَا اللهُ , يَقُولَانِ فِي هَذَا الْمُتَزَوِّجِ إِذَا كَانَ أَتَى فِي ذَلِكَ عَلَى الِاسْتِحْلَالِ أَنَّهُ يُقْتَلُ. فَإِذَا كَانَ لَيْسَ فِي هَذَا الْحَدِيثِ مَا يَنْفِي مَا يَقُولُ أَبُو حَنِيفَةَ وَسُفْيَانُ , لَمْ يَكُنْ فِيهِ حُجَّةٌ عَلَيْهِمَا لِأَنَّ مُخَالِفَهُمَا لَيْسَ بِالتَّأْوِيلِ أَوْلَى مِنْهُمَا.

“Ebu Hanife ile Süfyan es-Sevri aleyhine sözünü ettiğimiz rivayetleri delil getirenlere karşı ikisinin lehine olan deliller arasında Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in öldürmeyi emretmiş olmakla birlikte ne recmden ne de haddin uygulanmasından söz etmiş olması da vardır.
 
Hep birlikte de böyle bir işi yapan kimseye ölüm cezası vermenin gerekmediğini aksine ona –haddi gerekli görenlerin görüşüne göre- muhsan olması halinde recm uygulanması gerektiğini ittifakla kabul etmiştir.

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) gönderdiği elçiye recmi uygulamasını emretmeyip ona o kişiyi öldürmesini emretmiş olması dolayısıyla burada ki öldürme, zina haddi değildir, aksine ölüm cezası bundan farklı bir gerekçeden dolayı sabit olmaktadır.

O da şudur: Bu şekilde evlenen o kişi, yaptığı bu işi helal kabul ederek yapmıştı. Tıpkı cahiliyyede iken yaptıkları gibi. Bu haliyle o kişi mürted olmuştu. Bundan dolayı Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’de ona mürtede yapılan uygulamanın aynısının yapılmasını emretti.

İşte Ebu Hanife ve Süfyan bu şekilde evlenen bir kimsenin, eğer bu işi helal kabul ederek yapmışsa öldürüleceğini söylüyorlardı.
 
Hadiste Ebu Hanife ve Süfyan’ın dediklerini geçersiz kılacak herhangi bir ifade bulunmadığına göre, onlara karşı delil olacak bir husus da yok demektir.
Çünkü onlara muhalif kanaat belirtenlerin yaptıkları tevilin, onların tevilinden daha öncelikli olmasını gerektiren bir husus yoktur.”


Böylece Tahavi, bu hadisin Ebu Hanife ve Sevri’nin tazir görüşüne zıt olmadığını izah etmeye çalışmaktadır. Zira bu hadiste bahsedilen kişi yaptığı işi helal sayarak yapmıştı ve o yüzden mürted haddiyle öldürülmüştü. Tahavi, bunu mahremiyle evlenen kişiye zina haddi gerekir diyen cumhura karşı hüccet olarak getirmiştir. Eğer bu hadis onlara delil olsaydı şahsın recmedilmesi gerekirdi, demektedir. Bu imamların, sözkonusu haram evliliği yapanların eğer bunu helal sayarlarsa öldürüleceğini söylemelerine dikkat edilsin. Eğer bu alimlerin nezdinde nikah kıymak bizzat istihlalin yani helal kılmanın kendisi olsaydı burada ayrıca helal sayma şartını zikretmeye gerek kalmazdı. Fakat onlar hadiste zikri geçen şahıs gibi bu işi helal sayarak yapana ölüm cezası verirken, helal saymadan yapana ise tazir cezası vermektedirler. Şu halde onlara göre hadiste bahsedilen bu kişi, sırf nikahtan dolayı değil bu nikahı cahiliye adetini sürdürerek helal saydığından ötürü öldürülmüştür.

فَلَمَّا أَمَرَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي هَذَيْنِ الْحَدِيثَيْنِ بِأَخْذِ مَالِ الْمُتَزَوِّجِ وَتَخْمِيسِهِ دَلَّ ذَلِكَ أَنَّ الْمُتَزَوِّجَ كَانَ بِتَزَوُّجِهِ مُرْتَدًّا مُحَارِبًا فَوَجَبَ أَنْ يُقْتَلَ لِرِدَّتِهِ , وَكَانَ مَالُهُ كَمَالِ الْحَرْبِيِّينَ لِأَنَّ الْمُرْتَدَّ الَّذِي لَمْ يُحَارِبْ كُلٌّ قَدْ أَجْمَعَ فِي أَخْذِ مَالِهِ , عَلَى خِلَافِ التَّخْمِيسِ. فَقَالَ قَوْمٌ وَهُمْ أَبُو حَنِيفَةَ وَأَصْحَابُهُ رَحِمَهُمُ اللهُ وَمَنْ قَالَ بِقَوْلِهِمْ مَالُهُ لِوَرَثَتِهِ مِنَ الْمُسْلِمِينَ. وَقَالَ مُخَالِفُوهُمْ: مَالُهُ كُلٌّ فَيْءٌ وَلَا تَخْمِيسَ فِيهِ لِأَنَّهُ لَمْ يُوجِفْ عَلَيْهِ بِخَيْلٍ وَلَا رِكَابٍ. فَفِي تَخْمِيسِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَالَ الْمُتَزَوِّجِ - الَّذِي ذَكَرْنَا - دَلِيلٌ عَلَى أَنَّهُ قَدْ كَانَتْ مِنْهُ الرِّدَّةُ وَالْمُحَارَبَةُ جَمِيعًا. فَانْتَفَى بِمَا ذَكَرْنَا أَنْ يَكُونَ عَلَى أَبِي حَنِيفَةَ وَسُفْيَانَ رَحِمَهُمَا اللهُ فِي ذَلِكَ الْحَدِيثِ حُجَّةٌ.

“Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in bu iki hadiste evlenen o adamın malının ve (diğer rivayette) beşte birinin alınmasını emretmiş olması, evlenen o kişinin, bu evliliği ile mürted ve muharib (kendisi ile savaşılan) bir kimse olduğuna, mürted oluşu dolayısıyla öldürülmesi gerektiğine, malının harbilerin malı gibi değerlendirildiğine delildir. Çünkü savaşa kalkışmamış mürtedin malının alınacağını ittifakla herkes kabul etmiştir. Ancak beşte birinin alınması konusunda böyle bir ittifak yoktur.

Bazıları –ki bunlar Ebu Hanife, onun arkadaşları ve onların görüşlerini kabul eden kimseler olup- onun malı Müslüman mirasçılarına aittir, demiştir.
Onlara muhalefet edenler ise şöyle demişlerdir: Malı bir fey olup malının beşte birinin alınması diye bir şey yoktur. Çünkü onun ele geçirilmesi için ne ata binilmiş ne de deve koşturulmuştur.

Ancak Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in sözünü ettiğimiz evli adamın malının beşte birini alması ise bu adamın aynı zamanda hem mürted olmuş hem de muharabe etmiş (İslam yönetimine karşı baş kaldırmış) birisi olduğuna delildir.
 
Sözünü ettiğimiz bu açıklamalar ile Ebu Hanife ve Süfyan’a karşı bu hadiste delil olacak bir taraf kalmamaktadır.”


Tahavi, böylece mahremleriyle evlenen kişiye zina haddi gerektiğini söyleyen cumhurun bu hadisle ihticac edemeyeceğini, zira bu hadiste bahsedilen kişinin mahremleriyle evlenmenin ötesinde bir fiil olan irtidad suçunu işlediğinden dolayı öldürüldüğünü ve tıpkı mürtedler gibi malının alındığını beyan etmektedir. Ardından Kufe fakihlerinden bu iki zatın savunduğu şekilde fasid bir nikah akdine dayanarak zina eden kimselere hadd değil tazir gerekeceğini isbat etme sadedinde şöyle demektedir:

فَإِنْ قَالَ قَائِلٌ: فَقَدْ رَأَيْنَا ذَلِكَ النِّكَاحَ نِكَاحًا لَا يَثْبُتُ فَكَانَ يَنْبَغِي إِذَا لَمْ يَثْبُتْ أَنْ يَكُونَ فِي حُكْمِ مَا لَمْ يَنْعَقِدْ فَيَكُونُ الْوَاطِئُ عَلَيْهِ كَالْوَاطِئِ لَا عَلَى نِكَاحٍ فَيُحَدُّ. [ص:151] قِيلَ لَهُ: إِنْ كَانَ ذَلِكَ كَذَلِكَ , فَلِمَ كَانَ سُؤَالُكَ إِيَّانَا مَا ذَكَرْت ذِكْرَ التَّزْوِيجِ كَانَ يَنْبَغِي أَنْ تَقُولَ رَجُلٌ زَنَى بِذَاتِ مَحْرَمٍ مِنْهُ. فَإِنْ قُلْت ذَلِكَ كَانَ جَوَابُنَا لَكَ أَنْ نَقُولَ: عَلَيْهِ الْحَدُّ وَإِنْ أَطْلَقْت اسْمَ التَّزَوُّجِ , وَسَمَّيْت ذَلِكَ النِّكَاحَ نِكَاحًا وَإِنْ لَمْ يَكُنْ ثَابِتًا فَلَا حَدَّ عَلَى وَاطِئٍ عَلَى نِكَاحٍ جَائِزٍ وَلَا فَاسِدٍ.
 
“Eğer bir kimse: Bizler, böyle bir nikâhın sabit olmayan bir nikâh olduğunu gördük. Sabit olmadığına göre, onun hiç akit yapılmamış hükmünde olması ve böylelikle buna binaen ilişki kuran kimsenin, nikâhsız ilişki kuran kimse gibi değerlendirilerek ona had vurulması gerekirdi diyecek olursa ona şöyle cevap verilir:

Eğer durum böyleyse niçin senin bize sorun bu şekildedir? Bu durumda senin, sorduğun soruda evlenmeden söz etmemen gerekirdi ve sen: Bir adam kendisine mahrem olan bir kadın ile zina etti, demeliydin.

Böyle diyecek olursan bizim de sana cevabımız şöyle olur: Ona had uygulamak gerekir. Eğer evlilik lafzını kullanıp ona nikâh adını verecek olursan, bu sabit olmasa dahi ister caiz isterse de fasid olsun bir nikah üzere ilişki kuran kimseye had söz konusu değildir.”


Bedruddin el-Ayni’nin bu ibarenin şerhinde de açıkladığı üzere bu hususta Ebu Hanife’ye muhalif olanlar, mahremleriyle evlenen kimse gibi haram evlilikler yapan kişilerin nikahı fasid yani geçersiz olduğundan dolayı bu nikahı yok sayarak bu kimselere normal zina haddini uygun görmektedirler. Ayni, açıklamasının devamında bu kimseler, fasid dahi olsa bir nikah kıymadan bu ilişkiye girseydi onlara zina haddi gerekeceğini söyledikten sonra şöyle devam etmektedir: “Eğer sen bu kişi mahremiyle evlendi, ardından ilişkiye girdi dersen o zaman şöyle deriz: Şüpheden dolayı bu kimseye had cezası uygulanmaz. Zira ister helal bir nikah olsun, isterse de haram bir nikah olsun nikahta mutlak olarak had cezası yoktur” (Ayni, Nuhab’ul Efkar, 15/512)

Gerek İmam Tahavi, gerekse Bedruddin el-Ayni Hanefilerin meşhur “şibh-i nikah yani nikah şüphesi taşıyan işlerde zina haddi uygulanmaz” kaidesini savunmaktadırlar. Açıkça belirttikleri gibi bir haram bir ilişkiden önce ister fasid, ister geçerli olsun nikah akdi yapılırsa artık bu ilişkiye giren kişilere zina haddi gerekmez. Açıkça anlaşılacağı üzere Hanefilere göre ister kendisine ebediyen haram olan mahremleriyle nikah kıyan olsun, isterse arızi bir durumdan ötürü haram olan müşriklerle iman etmeden önce nikah kıyanlar olsun haram bir evlilik yapan kimseden had cezası düşer. Zira Allah Rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem) “şüphelerle hadleri düşürünüz” buyurmuştur. Görüldüğü gibi bu imamlar haram bir nikah akdi yapan kişileri haramı meşrulaştırdığı gerekçesiyle tekfir edip ona mürted cezası uygulamak şöyle dursun, bu durumdaki birisine zina cezası dahi vermemektedirler. Diğer alimler ise nikah geçersiz olduğundan dolayı nikahı yok hükmünde sayarak zina cezası vermektedirler.”

Tahavi’nin görüşlerinin tafsilatını risalemizden inceleyebilirsiniz. Açıkça anlaşıldığı üzere İmam Tahavi haram evlilik yapanlar hakkında ne cahillerin savunduğu şekilde kafir olduğu iddiasıyla mürted haddini ne de bazı alimlerin savunduğu şekilde zina haddini öngörmemektedir. O, böyle birisi hakkında taziri uygun görmektedir. Eğer Tahavi nikah kıymayı başlı başına helal kılmak olarak görseydi haram nikah kıyanlara taziri değil, mürted haddi olan ölüm cezasını öngörmesi gerekirdi. Şu halde konuyla alakalı görüşü bu olan bir imamın kendisiyle çelişerek akit yapan herkes helal kılmış sayılır demesi mümkün müdür? Nikah akdi yapan herkes helal saymış ise bunun cezası mürtedin haddi olan ölüm cezası mıdır, yoksa ilgili şahsı tazir edip bırakmak mıdır? İşte bütün bunlar şeriatı bilmeyen kimselerin böyle meseleler hakkında konuştukları zaman nasıl kendilerini rezil edeceklerini gösteren cevapsız sorulardır.

Bu anlattıklarımız da sözkonusu ifadenin “akit yapan helal saymıştır” şeklinde tercümesinin ve böyle bir görüşün Tahavi’ye izafe edilmesinin caiz olmadığını gösteren açıklamalardır.

“Akit yapan herkes helal saymıştır” ifadesinin değil bir alime, avamdan olan aklı başında Sünni bir Müslümana dahi nisbetinin caiz olmadığının usuli yönden açıklaması ise ilgili yazıda söylendiği gibidir: “Bu mezhebin lazımı aslında akid yoluyla yapılan bütün haramların küfür olmasını da gerektirmektedir. Mesela faiz akdi ve diğer haram alışverişler gibi… “ Bunu ise Ehli sünnet müntesibi alim cahil hiç kimse söylemez. Çünkü bu tıpkı Haricilerin yaptığı gibi büyük günah işleyenleri tekfir etmeye yol açacak çok tehlikeli bir sözdür. Selef veya haleften hiçbir alimden “haram bir işi akid yoluyla yapan kimse kafir olur” şeklinde veya bu manaya gelecek tek bir harf nakledilemez. Keza “geçmiş ulemadan haram evliliklerde nikah akdi yapmak küfürdür diye genel bir kaide asla nakledilmiş değildir. Nikah akdi haramı helal sayma manasına gelir, şeklindeki bir genelleme bu Kudsiyye fırkası vb’nin ortaya attığı yeni bir bidattir. Alimlerin kitaplarında haram evliliklerle alakalı birçok tafsilata raslamak mümkün olduğu halde hiç birisi bu fasit kaideyi zikretmemişler, bilakis haram olan evlilik akidlerinden sadece haram diye bahsetmişlerdir.”

Son olarak şunu da zikretmek istiyoruz ki iman küfür hükümleri Allah ve Rasülünden alınır ve de usuluddin meselelerinde delil ancak Kitap, sünnet ve sahabe icmasıdır. Bir alimin şahsı tek başına delil değildir. Bu, her Müslümanın İslam dininden zaruri olarak bildiği bir meseledir. Şu halde –bu bir iftira olmakla beraber- bir an için İmam Tahavi’nin “akid yapan herkes helal kılmıştır” dediği farzedilse bile bu şeriat nezdinde ne anlam ifade eder? Sırf bu söze dayanarak küfür olmayan bir şey küfür olur mu veya tam tersi küfür olan bir şey küfür olmaktan çıkar mı? Ancak mesele tahkik edilir, bir fiilin küfür olduğu nass ve icma ekseninde isbat edilir, daha sonra alimin kavli ancak ünsiyet için yani meseleyi okuyucuya yaklaştırmak için veya başka bir tabirle delile götüren bir vasıta olarak zikredilir yoksa delilin bizzat kendisi olarak değil! Kısacası bu iddiacılara düşen şey akit yapmanın helalleştirme manasına geldiğini şeri deliller ışığında isbat etmek, selefin bu husustaki icmasını ortaya koymak, bu iddialarına muhalif olan onlarca delil ve nakili izah etmektir. Öyle tevili hakkında ihtilaf edilmiş müteşabih bir hadisi delil getirerek alimlerin müteşabih birtakım sözlerini siyakından sibakından, öncesinden sonrasından koparıp cımbızla çekerek, alimlerin sözlerini tahrif ederek hiçbir iddia isbatlanmış olmaz vesselam.

Çevrimiçi İbn Teymiyye

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 711
  • Değerlendirme Puanı: +12/-0
Davetulbatıl forumunda içi boş demogoji tarzında sözde reddiye asıldığı için bizde reddiyemizi yukarıya çıkardık. Onların asmış oldukları yazıda burada yazılanlara cevab teşkil edecek bir şey yok sadece içi boş demogoji yani kalpazanlıklar var. Biz burada yazılanlara cevab bekliyoruz. Mevzuyu alakasız nakillerle karartmaya, cahillerin gözlerini boyayacak duruma getirmeye ve çok açık uydurma batılınızı kurtarmaya yönelik yazılar karalamaya çalışmayın. Artık bu yalanı dolanı bırakın dürüst olun. Bizzat meselenin usulüne inin inebiliyorsanız. Soru şu; Ümmetten görüşüne itibar edilen hangi alim üvey anne ile alakalı hadisi delil alarak haram evlilik yapanın şirk yada küfür işlediğini iddia etmiş? Siz buna cevab verin. Üvey anne ile evlilik yapmak küfür diyen olabilir bu ayrı mevzu siz tüm haram evlilik yapanların kafir olduğunu ispat edin. Küfür dediğinize göre demekki bu mevzunın size göre kitab ve sünnetten dayanakları var o halde getirin bu açık delilleri yorumlarınızı değil. Kimse sizin nasslardan kendi hevanıza göre çıkardığınız yorumlara itibar etmez. Bir amele küfür dediğinizde delilide kitab ve sünnetten olur alimlerden değil. Alimlere ancak şunun için muracat ederiz. Kitab ve sünnetten sizin gibi hüküm çıkarmışlarmı yoksa çıkarmamışlar mı? Ümmetin alimleri hakikati tesbit edememiş yıllar sonra siz tesbit etmişsiniz.
“Düşmanlarım bana ne yapabilir? Hapsedilmem halvet, sürgün edilmem hicret, öldürülmem şehadettir." Şeyhul İslam İbn Teymiyye (rahimehullah)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
Bismillahirrahmanirrahim. Yakın zamanda Davetulhak denilen sitede haram evlilikler yapanların kafir olacağı yönündeki iddialarıyla alakalı bir yazı yayınlandı. Bu yazıda bir çok tahrifat ve tedlisat sözkonusu olmakla beraber şu an için sadece yaptıkları açık bir tahrifi gözler önüne sermek istiyorum. Şimdi, bu şahıslar konuyla alakalı İmam Ahmed’in bir görüşünü nakletmişler ve şu şekilde tercüme etmişler:

İmam Ahmed’in oğlu Ebi Fadl Salih’in rivayet ettiği Mesaili İmam Ahmed ‎kitabının c.3 s.131 de şöyle ‎geçmektedir:

مسائل الإمام أحمد رواية ابنه أبي الفضل صالح   

 من تزوج امْرَأَة أَبِيه

1497 - قلت الَّذِي تزوج امْرَأَة أَبِيه أَو أمته يُسْتَتَاب
قَالَ لَا هَذَا على الإستحلال يقتل إِذا عرس‎

‎1497: Dedim ki: Babasının hanımı veya cariyesi ile evlenen tevbeye ‎çağrılır mı? Babam şöyle dedi: “Hayır. Bu o ‎ameli helalleştirmektir. Nikâh ‎yapıp zifaf girerse öldürülür.”‎ (‏Ebi Fadl Salih ibn Ahmed: Mesaili İmam ‎Ahmed c.3 s.131)‎


Allahın izni ve yardımıyla diyoruz ki: Bu deccaller, bu nakli açık bir şekilde tahrif ederek avamın önüne atmışlardır. Buradaki tahrifi hem sözün kendi içindeki karinelerden, hem de harici karinelerden yola çıkarak isbat edeceğiz inşaallah.

Şimdi Salih (rh.a) babasına şunu soruyor:

قلت الَّذِي تزوج امْرَأَة أَبِيه أَو أمته يُسْتَتَاب

“Dedim ki: Babasının hanımı veya cariyesi ile evlenen tevbeye ‎çağrılır mı?”

Fıkıh literatürüne vakıf olan birisi, “tevbeye çağırmak” ifadesinin küfürle alakalı kullanıldığını bilir. Yani Salih (rh.a) üvey annesiyle evlenen kişinin kafir olup olmadığını sormaktadır. İmam Ahmed ise buna cevaben şöyle demektedir:

قَالَ لَا هَذَا على الإستحلال يقتل إِذا عرس‎

“Hayır. Bu, helalleştirme üzerine sözkonusu olur. Nikâh ‎yapıp zifaf girerse öldürülür.”‎

İşte Allahın izniyle doğru tercüme bu şekildedir. Çünkü İmam Ahmed, "hayır" diyerek oğlunun sözünü reddetmektedir. Oğlu ise böyle birinin kafir olup olmadığını sormuştu. İmam (ra) üvey annesiyle evlenen kişinin kafir olduğu iddiasını bu şekilde reddettikten sonra bunun ancak yaptığı işi helal sayanla alakalı sözkonusu olacağını ifade etmektedir. Ben merak ediyorum bu kişiler: لَا هَذَا على الإستحلال ifadesini hangi mantıkla Türkçeye “Hayır. Bu o ‎ameli helalleştirmektir.” Şeklinde çevirebilmiştir? İfade هَذَا الإستحلال şeklinde olsaydı böyle bir tercümenin mantığı olurdu. Burada على harfi cerri vardır ve ifadeyi harfiyyen tercüme edecek olursak şu manayı vermektedir: Bu, helalleştirme üzerine olur. Yani, tevbeye davet etme işi helal sayan için sözkonusudur. Helal saymadan günah olarak yapan kişi ise küfren değil hadden öldürülür. Kaldı ki durum onların dediği gibi olsa İmam Ahmed, “hayır” sözüyle neye itiraz etmektedir? Oğlu, tevbeye çağırılır mı diyor, Ahmed çağrılmaz diyor. Bunun ardından “bu helalleştirme sayılır” demesinin ne gibi bir mantığı vardır? İmam’ın burada üvey anneyle evlenmeyi küfür saymadığı tevbeye çağrılmaz sözünden açıkça bellidir. Bir an için farzedelim ki İmam burada meselenin küfür olup olmadığına değil de mücerred olarak bunu yapan kişinin öldürülmeden önce tevbeye davet edilip edilmediği sorusuna cevap verdi. O zaman ardından söylediği iddia edilen “bu helalleştirmektir” sözü, cümle akışında ne gibi bir anlam ifade etmektedir? Yani tevbeye çağrılmamasıyla yaptığı işin helalleştirme olmasının ne gibi bir alakası var? Haramı helal kılan tevbeye çağrılmıyor mu? Tevbeye davet edilmeden öldürülme hükmü sadece sihirbaz veya zındık gibi gizliden küfür işleyen mürtedlerle alakalı sözkonusu edilmiştir. Bunun dışında haramı helal kılanlarla alakalı, hele ki üvey anneyle evlenenlerle alakalı böyle bir görüş biz bilmiyoruz. Kısacası, Hak yayınlarının yaptığı tercümenin hatalı hatta tahrif olduğu açıktır. İfadenin akışı da böyle bir tercümeye müsaade etmemektedir.

Bu zikrettiklerimiz sözkonusu tercümenin hatalı olduğunu gösteren dahili, ifadenin içindeki karinelerdir. Harici karinelere gelecek olursak; İmam Ahmed’in üvey annesiyle evlenen kişi hakkındaki görüşü onun kafir olduğu değil, günahkar olduğu lakin cezasının aynı hadisteki gibi boynunun vurulup malının alınması olduğu şeklindedir. Buna delalet eden şey ise bizzat Hakçıların aynı yazıda İbn Hacer’den naklettikleri şu ifadedir:

İbni Hacer el-Askalani (ö. 852) “Fethu'l Bari” kitabında şöyle demiştir:‎

وفي فتح الباري لابن حجر ج 12 ص 118‏
وَأَشْهَرُ حَدِيثٍ فِي الْبَابِ حَدِيثُ الْبَرَاءِ لَقِيتُ خَالِي وَمَعَهُ الرَّايَةُ فَقَالَ بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ ‏عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى رَجُلٍ تَزَوَّجَ امْرَأَةَ أَبِيهِ أَنِ اضْرِبْ عُنُقَهُ أَخْرَجَهُ أَحْمَدُ وَأَصْحَابُ السُّنَنِ وَفِي سَنَدِهِ ‏اخْتِلَافٌ كَثِيرٌ وَلَهُ شَاهِدٌ مِنْ طَرِيقِ مُعَاوِيَةَ بْنِ مُرَّةَ عَنْ أَبِيهِ أَخْرَجَهُ بن مَاجَهْ وَالدَّارَقُطْنِيُّ وَقَدْ قَالَ ‏بِظَاهِرِهِ أَحْمَدُ وَحَمَلَهُ الْجُمْهُورُ عَلَى مَنِ اسْتَحَلَّ ذَلِكَ بَعْدَ الْعِلْمِ بِتَحْرِيمِهِ بِقَرِينَةِ الْأَمْرِ بِأَخْذِ مَالِهِ ‏وَقِسْمَتِهِ

"Bu babda en meşhur hadis Bera (r.anh)’dan rivayet edilen hadistir. O ‎hadis şöyledir: Bera (r.anh) şöyle demiştir: "Dayımla kendisinde bir ‎savaş sancağı olduğu sırada karşılaştım. O bana şöyle dedi: “Rasulullah ‎beni babasının hanımı ile evlenen bir adamın boynunu vurmam için ‎gönderdi.” Bu hadisi Ahmet ve sünen sahipleri tahric etmişler. ‎Senedinde çok ihtilaflar vardır. Ancak bu hadis için İbni Mace ve ‎Darekutni'nin tahric ettiği Muaviye ibn Murre yoluyla gelen hadis ‎şahittir. Ahmed bu hadisin zahirine göre fetva vermiştir. Cumhur ‎âlimleri hadiste adamın malının alınıp bölünmesine dair bir karine ‎olduğu için bu kişinin babasının hanımı ile evlenmenin haram ‎olduğunu bildiği halde bu ameli yaparak bunu helalleştirmiş olarak ‎anlamışlardır." (İbn Hacer el-Askalani: Fethu'l Bari c.12 s.118)‎

İbn Hacer'in sözünün son kısmının daha anlaşılır tercümesi şu şekildedir:

“Ahmed bu hadisin zahirine göre fetva vermiştir. Cumhur ‎ise hadiste adamın malının alınıp taksim edilmesi karinesinden yola çıkarak ‎bunu (yani öldürüp malını alma hükmünü) haram olduğunu bildikten sonra bunu helalleştiren kimseye hamletmişlerdir."

Görüldüğü üzere İbn Hacer, açık bir şekilde İmam Ahmed’in üvey annesiyle evlenen kişinin cezası konusunda cumhurdan farklı düşündüğünü belirtmektedir. Cumhur ulemayla ayrıldığı nokta ise şudur: Cumhur, üvey annesiyle evlenen kimsenin ancak bunu helal kıldığı takdirde hadisteki adam gibi öldürüleceğini savunurken, İmam Ahmed tamamen hadisin zahirini alarak –tıpkı evli iken zina edenin cezasının recm olması gibi- üvey annesiyle evlenen kişinin de had cezasının öldürülüp malının alınması olduğunu söylemiştir ve bu cezayı bunu helal kılan kişiye tahsis etmemiştir. İbn’ul Kayyim’in Zad’ul Mead’daki sözleri de bunu açığa kavuşturmaktadır:‎


وَقَدْ نَصَّ أحمد فِي رِوَايَةِ إسماعيل بن سعيد، فِي رَجُلٍ تَزَوَّجَ امْرَأَةَ أَبِيهِ أَوْ بِذَاتِ مَحْرَمٍ، فَقَالَ: يُقْتَلُ، وَيَدْخُلُ مَالُهُ فِي بَيْتِ الْمَالِ.
وَهَذَا الْقَوْلُ هُوَ الصَّحِيحُ، وَهُوَ مُقْتَضَى حُكْمِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ.
وَقَالَ الشَّافِعِيُّ ومالك وأبو حنيفة: حَدُّهُ حَدُّ الزَّانِي، ثُمَّ قَالَ أبو حنيفة: إِنْ وَطِئَهَا بِعِقْدٍ، عُزِّرَ، وَلَا حَدَّ عَلَيْهِ، وَحُكْمُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَضَاؤُهُ أَحَقُّ وَأَوْلَى.


“İmam Ahmed, İsmail b. Saîd rivayetinde söz edilen, babasının karısıyla ya da mahremi olan birisiyle evlenen bir kimse hakkında; onun öldürüleceğini ve malının da beytülmâl'e konulacağını ifade etmiştir. Sahih olan bu görüştür. Bu Hz. Peygamber'in (s.a.) verdiği hükmün de gereğidir. İmâm Şafiî, Mâlik ve Ebu Hanife ise, böyle birinin cezasının zina cezası olduğunu söylemişlerdir. Sonra Ebu Hanife: "Eğer bir akitle cinsî ilişkide bulunmuşsa, ta'zir cezası uygulanır, had cezası verilmez." demiştir ki, bizzat Hz. Peygamber'in (s.a.) hükmü ve uygulaması daha doğru ve uyulmaya daha lâyıktır.” (Zad’ul Mead, 5/13-14)

Böylece alimler arasındaki ihtilafın mahiyeti de ortaya çıkmaktadır. Cumhur ulema açık bir şekilde babasının karısıyla ya da yakın akrabasıyla evlenen kişiye zina cezası verileceğini ifade etmişler ve hadiste geçen durumu da bu şahsın bunu helal sayarak yapmasına hamletmişlerdir. Eğer onların nezdinde mahremiyle evlenen kişi mürted olsaydı zina haddi değil ölüm cezası vermeleri gerekirdi. İmam Ahmed ise üvey annesiyle veya başka nikah düşmeyen yakın akrabasıyla evlenen kimseye hadiste geçen öldürülüp malının alınması cezasını uygun görmüştür. Ancak bu, irtidadın cezası değil işlenen haram fiilin cezasıdır. İmam Ahmed böyle bir kimsenin tevbeye çağrılmayacağını ifade ederek üvey anneyle ve diğer mahremlerle evleneni tekfir etmediğini açıkça ortaya koymuştur. Bütün bunları –ilmi kaidelere ve Arapça’ya sadık kalarak- bu dediğimizden başka bir şekilde açıklayabilecek varsa buyursun açıklasın bekliyoruz. Velhamdulillahi Rabbil alemin.





Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
Bismillahirrahmanirrahim. Bu kişilerin İmam Ahmed’in kavline yaptıkları tahrifatı bu şekilde gözler önüne serdikten sonra yaptıkları diğer tedlis ve hilelerin ifşasıyla yazımıza devam ediyoruz. Şimdi bu şahıslar, haram evliliklerin küfür olduğu iddiasına alimlerden destek almaya çalışmışlar ve bu amaçla alimlerden birtakım nakiller getirmişlerdir. Fakat açıkça görülmektedir ki alimlerden sadece işlerine gelen nakilleri almışlar, işlerine gelmeyeni almamışlardır. Öyle ki bir alimden kendi hevalarına uygun buldukları bir nakil yaparken, aynı alimin sözkonusu naklin öncesinde veya sonrasında onların teorilerine uymayan sözlerini tamamen görmezden gelmişlerdir. Şimdi bunu, delilleriyle ortaya koyacağız inşallah.

Şimdi bu Alkame denilen şahıs Hanefi fakihlerinden İmam Tahavi’nin konuyla alakalı görüşünü şöyle nakletmektedir:

İmam Tahavi (ö. 321) Mutasaru İhtilafu'l Ulema kitabında şöyle ‎demiştir:
مختصر اختلاف العلماء للطحاوي ج 4 ص 442‏
فَإِن قيل روى الْبَراء بن عَازِب قَالَ مر بِي خَالِي أَبُو بردة وَمَعَهُ الرَّايَة فَقلت إِلَى أَي تذْهب فَقَالَ ‏أَرْسلنِي رَسُول الله صلى الله عَلَيْهِ وَسلم إِلَى رجل نكح امْرَأَة أَبِيه أَن أَقتلهُ وآخذ مَاله فَهَذَا يدل ‏على أَن مِيرَاث الْمُرْتَد فَيْء
قيل لَهُ إِنَّمَا فعل ذَلِك لِأَن الرجل كَانَ مُحَاربًا مَعَ استحلاله لذَلِك حَرْبِيّا فَكَانَ مَاله مغنوما لِأَن ‏الرَّايَات إِنَّمَا تعقد للمحاربة
وَقد روى مُعَاوِيَة بن قُرَّة عَن أَبِيه أَن النَّبِي صلى الله عَلَيْهِ وَسلم بعث جد مُعَاوِيَة إِلَى رجل عرس ‏بِامْرَأَة أَبِيه أَن يضْرب عُنُقه ويخمس مَاله فَهَذَا يدل على أَن مَال ذَلِك الرجل كَانَ مغنوما بالمحاربة ‏وَلذَلِك أَخذ مِنْهُ الْخمس

‎"Eğer şöyle denilirse: 'Bera ibn Azib şöyle demiştir: 'Dayım Ebu Burde ‎kendisinde savaş sancağı olduğu halde yanımdan geçti. Ben ona ‎‎'Nereye gidiyorsun?' diye sordum. Şöyle dedi: 'Rasulullah beni ‎babasının hanımını nikâhlayan bir adamı öldürüp malını almam için ‎gönderdi.' Bu hadis mürtedin malının fey olduğuna delalet eder.” ‎

Ona şöyle denilir: Hadiste zikredilen kişiye bu muamelenin ‎yapılmasının sebebi bu kimsenin helalleştirmekle birlikte harbi ‎olmasıdır. Çünkü savaş sancakları ancak savaş için taşınır. Bu kişi ‎harbi olduğu için malı ganimet olarak alınmıştır.‎

Muaviye ibn Kurra babasından şöyle rivayet etmiştir: Rasulullah ‎Muaviye'nin dedesini babasının hanımı ile nikâh‎ yapıp cima yapan bir ‎adamın boynunu vurup malını alıp beşe bölmesi için gönderdi. İşte bu ‎hadis bu adamın malının savaşılarak ganimet olarak alındığına delalet ‎eder. Bu nedenle malın beşte biri beytülmale alınmıştır.” (İmam ‎Tahavi: Muhtasaru İhtilafu'l Ulema c.4 s.442)‎

“Alkame” bu nakli, alimlerin de kendisi gibi düşündüğünü isbatlama sadedinde yaptığı nakillerin arasında zikretmiştir. Tahavi, burada hadiste zikredilen sözkonusu şahsın yaptığı işi helalleştirdiğinden ve harbi konumunda olduğundan ötürü mürted olduğunu ve malının alındığını söylemektedir. Burada bir sıkıntı yoktur, alimlerin bir çoğu böyle söylemiştir. Peki, alimlerden sizin gibi söyleyen yani haram evlilik yapan kişi bundan dolayı kafir olur, diyen var mıdır? Hatta genel olarak değil, sırf hadiste bahsedilen mahremlerle ve üvey anne gibi kişilerle evlenen kimselerin kafir olacağını alimlerden kaç kişi söylemiştir, ümmetin bu konudaki yaklaşımı nedir? Gelin, o nakil yaptığınız aynı kitaptan, onun bir cilt öncesinden okuyalım:‎


- فِيمَن تزوج ذَات محرم مِنْهُ ووطئ

قَالَ أَبُو حنيفَة وَالثَّوْري لَا يحد وَإِن علم عزّر
وَقَالَ أَبُو يُوسُف وَمُحَمّد يحد إِذا علم بتحريمها عَلَيْهِ
وَقَالَ مَالك يحد وَلَا يلْحق نسب الْوَلَد وَإِن لم تعلم هِيَ ذَلِك وَإِن كَانَت علمت وَهُوَ لم يعلم ألحقت بِهِ الْوَلَد وأقمت عَلَيْهَا الْحَد
وَقَالَ ابْن شبْرمَة من أقرّ أَنه تزوج امْرَأَة فِي عدتهَا وَهُوَ يعلم أَنَّهَا مُحرمَة عَلَيْهِ ضَربته مَا دون الْحَد وَكَذَلِكَ الْمُمْتَنع
وَقَالَ الْأَوْزَاعِيّ فِي الَّذِي يتَزَوَّج الْمَجُوسِيَّة أَو الْخَامِسَة أَو الْأُخْتَيْنِ إِن كَانَ جَاهِلا ضرب مائَة ألحق بِهِ الْوَلَد وَإِن كَانَ مُتَعَمدا رجم وَلَا يلْحق بِهِ الْوَلَد
وَقَالَ الْحسن بن حَيّ فِيمَن تزوج امْرَأَة فِي الْعدة وَهُوَ يعلم أَنَّهَا لَا تحل لَهُ أَو ذَات محرم مِنْهُ أقيم عَلَيْهِ الْحَد إِذا وطئ وَهُوَ قَول الشَّافِعِي


Kendisine Mahrem olan (Nikah Düşmeyen) Birisiyle Evlenen ve Onunla İlişkiye Giren Kimse Hakkında
Ebu Hanife ve Sevri dedi ki: Böyle birine had uygulanmaz, bilerek yaptıysa tazir edilir.

Ebu Yusuf ve Muhammed dedi ki: Onların kendisine haram olduğunu biliyorsa had uygulanır.
Malik dedi ki: Had uygulanır ve çocuğun nesebi ona ilhak edilmez. Kadın eğer bunu bilmeden yaptıysa onun da durumu aynı olur. Eğer kadın durumu biliyor, erkek biliyorsa çocuk erkeğe ilhak edilir ve kadına da had uygulanır.
İbn Şübrüme dedi ki: Her kim, bir kadınla iddet süresi içinde bunun haram olduğunu bilerek evlendiğini itiraf ediyorsa ona had cezasından daha aşağı olmak üzere (sopa) vurursun. (Tahavi diyor ki) Bu, imkansız bir şeydir.
Evzai, Mecusi kadınla yahut beşinci kadınla yahut da iki kızkardeşle aynı anda evlenen kimse hakkında dedi ki: Bu kimse cahilse ona yüz sopa vurulur ve çocuk ona ilhak edilir. Bunu kasıdlı (bilerek) yaptıysa recmedilir ve çocuk da ona ilhak edilmez.
Hasen bin Hayy iddet bekleyen bir kadınla yahut mahremi olan bir kadınla onun kendisine helal olmadığını bilerek evlenen kimse hakkında dedi ki: Eğer ilişkiye girmişse Ona had uygulanır. Bu, Şafii’nin de görüşüdür…”
(Tahavi, Muhtasar’u İhtilaf’il Ulema, 3/297)

İşte Tahavi, “Alkame”nin nakil yaptığı aynı kitapta konuyla alakalı görüşleri bu şekilde özetlemektedir. Tahavi’nin başlığı bile bu kimselere reddiyedir. Çünkü o, mahremlerle evlenmeyi ve onlarla ilişkiye girmeyi başlıkta ayrı ayrı zikretmiş lakin kendisinden nakil yaptığı alimlerin görüşleri ikisini de içermektedir. Bu da mahremlerle zina eden günahkar olur, nikah akdi yapan kafir olur diyen cahillerin aleyhinedir. Görüldüğü üzere ismi geçen alimlerden üvey anne veya diğer yakınlarla evlenen kafir olur, ona mürted cezası uygulanır diyen kimse yoktur. Bilakis alimler bu kimseye had uygulanacağını söylemişlerdir. Hatta Evzai açıkça müşrikle evlenen veya dörtten fazla kadın alan kimsenin, bunun haramlığını bilmeden yaptıysa 100 deynekle cezalandırılacağını, bilerek yaptıysa recmedileceğini söylemektedir ki böylece bu haram evlilikleri yapan kimsenin kafir olmadığını açıkça söylemiş olmaktadır. Hatta Ebu Hanife ve Sevri, bu kimseye had cezası dahi uygulanmayacağını söylemektedir. Şimdi, haram evliliklere küfür demediğimiz için bizi tekfir eden bu sapmış kişiler bu alimleri neden tekfir etmezler acaba? Öyle ki Ebu Hanife (haşa) bunlara göre küfürde iyice ileri gitmiş ve haram evlilik yapan kimseye had cezası dahi uygulanmayacağını söylemiştir! Şunu da belirtelim ki bu yazıda alıntı yaparak kendilerindenmiş gibi göstermeye çalıştıkları İmam Tahavi, haram evlilik yapanları tekfir etmek şöyle dursun, bu hususta zina haddi gerekir diyen alimlere dahi muvafakat etmeyip Ebu Hanife’nin görüşünü tercih etmektedir yani üvey annesiyle vs ile evlenen kimsenin sadece tazir edileceğini savunmaktadır. Bunu, Şerhu Meani’il Asar adlı eserinde açıkça belirtmiş ve şöyle demiştir:

وَكَانَ مِنَ الْحُجَّةِ عَلَى الَّذِينَ احْتَجُّوا عَلَيْهِمَا بِمَا ذَكَرْنَا أَنَّ فِي تِلْكَ الْآثَارِ أَمَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْقَتْلِ وَلَيْسَ فِيهَا ذِكْرُ الرَّجْمِ , وَلَا ذِكْرُ إِقَامَةِ الْحَدِّ. وَقَدْ أَجْمَعُوا جَمِيعًا أَنَّ فَاعِلَ ذَلِكَ لَا يَجِبُ عَلَيْهِ قَتْلٌ إِنَّمَا يَجِبُ عَلَيْهِ - فِي قَوْلِ مَنْ يُوجِبُ عَلَيْهِ الْحَدَّ - عَلَيْهِ الرَّجْمُ إِنْ كَانَ مُحْصَنًا. فَلَمَّا لَمْ يَأْمُرِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الرَّسُولَ بِالرَّجْمِ , وَإِنَّمَا أَمَرَهُ بِالْقَتْلِ ثَبَتَ بِذَلِكَ أَنَّ ذَلِكَ الْقَتْلَ لَيْسَ بِحَدٍّ لِلزِّنَا , وَلَكِنَّهُ لِمَعْنًى خِلَافَ ذَلِكَ. وَهُوَ أَنَّ ذَلِكَ الْمُتَزَوِّجَ , فَعَلَ مَا فَعَلَ مِنْ ذَلِكَ عَلَى الِاسْتِحْلَالِ كَمَا كَانُوا يَفْعَلُونَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَصَارَ بِذَلِكَ مُرْتَدًّا , فَأَمَرَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُفْعَلَ بِهِ مَا يُفْعَلُ بِالْمُرْتَدِّ. وَهَكَذَا كَانَ أَبُو حَنِيفَةَ وَسُفْيَانُ رَحِمَهُمَا اللهُ , يَقُولَانِ فِي هَذَا الْمُتَزَوِّجِ إِذَا كَانَ أَتَى فِي ذَلِكَ عَلَى الِاسْتِحْلَالِ أَنَّهُ يُقْتَلُ. فَإِذَا كَانَ لَيْسَ فِي هَذَا الْحَدِيثِ مَا يَنْفِي مَا يَقُولُ أَبُو حَنِيفَةَ وَسُفْيَانُ , لَمْ يَكُنْ فِيهِ حُجَّةٌ عَلَيْهِمَا لِأَنَّ مُخَالِفَهُمَا لَيْسَ بِالتَّأْوِيلِ أَوْلَى مِنْهُمَا.

“Ebu Hanife ile Süfyan es-Sevri aleyhine sözünü ettiğimiz rivayetleri delil getirenlere karşı ikisinin lehine olan deliller arasında Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in öldürmeyi emretmiş olmakla birlikte ne recmden ne de haddin uygulanmasından söz etmiş olması da vardır.
 
Hep birlikte de böyle bir işi yapan kimseye ölüm cezası vermenin gerekmediğini aksine ona –haddi gerekli görenlerin görüşüne göre- muhsan olması halinde recm uygulanması gerektiğini ittifakla kabul etmiştir.

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) gönderdiği elçiye recmi uygulamasını emretmeyip ona o kişiyi öldürmesini emretmiş olması dolayısıyla burada ki öldürme, zina haddi değildir, aksine ölüm cezası bundan farklı bir gerekçeden dolayı sabit olmaktadır.

O da şudur: Bu şekilde evlenen o kişi, yaptığı bu işi helal kabul ederek yapmıştı. Tıpkı cahiliyyede iken yaptıkları gibi. Bu haliyle o kişi mürted olmuştu. Bundan dolayı Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’de ona mürtede yapılan uygulamanın aynısının yapılmasını emretti.

İşte Ebu Hanife ve Süfyan bu şekilde evlenen bir kimsenin, eğer bu işi helal kabul ederek yapmışsa öldürüleceğini söylüyorlardı.
 
Hadiste Ebu Hanife ve Süfyan’ın dediklerini geçersiz kılacak herhangi bir ifade bulunmadığına göre, onlara karşı delil olacak bir husus da yok demektir. Çünkü onlara muhalif kanaat belirtenlerin yaptıkları tevilin, onların tevilinden daha öncelikli olmasını gerektiren bir husus yoktur.”

Tahavi, ardından uzunca bu görüşü delillendirmeye çalışmaktadır. Böylece Tahavi, bu hadisin Ebu Hanife ve Sevri’nin tazir görüşüne zıt olmadığını izah etmeye çalışmaktadır. Zira bu hadiste bahsedilen kişi yaptığı işi helal sayarak yapmıştı ve o yüzden mürted haddiyle öldürülmüştü. Tahavi, bunu mahremiyle evlenen kişiye zina haddi gerekir diyen cumhura karşı hüccet olarak getirmiştir. Eğer bu hadis onlara delil olsaydı şahsın recmedilmesi gerekirdi, demektedir. (Bkz.Ebu Cafer et-Tahavi, Şerhu Meani’l Asar, 3/148-152. Naşir: Alem’ul Kutub, 1414/1994)

Dileyenler Türkçesinden de ilgili yeri bulup bakabilirler. Görüldüğü üzere Davetulhakçılar konuyla alakalı alimlerin lehte ve aleyhte bütün görüşlerini objektif bir şekilde arzedip meseleyi tahkik etmek yerine sadece kendi görüşlerine uygun sandıkları kısımları nakletmişler ve bu surette hem okuyucuyu yanıltmışlar, daha da önemlisi ilme ve Allahın dinine ihanet etmişlerdir. Şimdi bu fırkaya düşen şey, yaygara yaparak, hak trolleri üstümüze salarak meseleyi örtbas etmek değil, bilakis yaptıkları bu tahrifleri, hakkı gizlemeleri izah etmek, edemiyorlarsa da önce Allaha tevbe etmek, sonra da insanları aldattıkları için insanlardan da özür dilemektir. Biz daha önce de defalarca söyledik, bugüne kadar böyle insanların gözünün içine baka baka hakkı gizleyen, örtbas eden, yalan söyleyen bir fırkaya denk gelmiş değiliz. Bu bir ekolden veya cemaatten değil ancak belli kurumların güdümündeki bir teşkilattan sadır olabilecek bir fiildir, samimiyetle, aldanmışlıkla, meseleleri yanlış anlamayla, cehaletle vs ile izah edilebilecek bir şey değildir. Bu kimselerin tabanındaki kişilere de taassupla tarafgirlik, trollük yapma yerine biraz olsun akıllarını kullanmalarını ve dinlerini Allah ve Rasülü dışında kimseye teslim etmemelerini tavsiye ediyoruz. Bunlar ne zaman akıllanacak bilmiyoruz. Sitelerinde bize karşı isim ve sıfat tevhidinde, diğer meselelerde kaç defa reddiye yapmaya teşebbüs ettiler, cevaplarını aldılar ve sesleri kesildi, değil bize cevap vermek neredeyse sitelerini kapatacak pozisyona geldiler, fakat hala inadla “yenilen pehlivan güreşe doymaz” misali arada bir böyle çıkışlarda bulunup havalarını almaya devam ediyorlar. Allah ıslah etsin, hidayet etsin amin. Velhamdulillahi Rabbil alemin.

-Devam edecek inşallah-

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
Bismillahirrahmanirrahim,

Davetul batıl forumunun yetkilisi “Alkame” yukarda yazdığımız hususlara cevap vermek yerine haram evlilikler yapmak küfürdür iddiasını güya takviye etmek için bir nakil yayınlamış ancak Allahın izni ve yardımıyla bu nakli yaparak kendi aleyhine fermanı imzalamıştır. Allahu Teala’nın buyurduğu gibi “Kötü tuzak ancak sahibine dolanır” (Fatır: 43) Şimdi gelin hep beraber “Alkame”nin kendi lehine zannedip, önüne arkasına bakmadan hırsla alelacele paylaştığı naklin nasıl tam manasıyla kendi aleyhine bir nakil olduğunu görelim.
 
Şimdi “Alkame” diyor ki:

“(Bedir Reşid) Muhammed b. İsmail (ö. ‎768‎), Risâle ‎fî el-Fâzıl ‎Kufr ‎isimli eserinde şöyle demiştir: ‎
‎ ‎
‎ ومن استحل حراماً قد علم تحريمه في الدين كنكاح المحارم ، أو شرب الخمر ، أو أكل الميتة والدم ولحم الخنزير من غير إكراه – كفر. ‎ ‎ 
‎ ‎
‎538 – Kim ikrah olmaksızın mahrem ‎‎(kendisiyle ‎evlenilmesi ‎haram) ‎olan kadınlarla evlenmek, içki içmek, ‎ölü eti, kanı ‎ve ‎domuz eti yemek ‎gibi dinde haram olan şeyleri ‎haramlığını ‎bildiği ‎halde helal görürse ‎kâfir olur.‎ ‎
‎ ‎
وعن محمد ، بدون الاستحلال من ارتكب – كفر
‎ ‎
‎539 – Muhammed’den gelen rivayete göre, bunu helal ‎görmeyerek de yapsa kâfir olur.” (Bedir Reşid: ‎Risâle ‎fî el-Fâzıl ‎Kufr)‎

‎"Helal görmeyerek de yapsa"dan kasıt; mahrem kadınla evlenmektir. ‎Yani kişi mahremi olan biriyle evlenirse bunu helal görmese bile kâfir ‎olur. Bu sözden kastedilen budur. Zira içki içen, ölü ve domuz eti yiyen ‎kişi yaptığını haram saydığı müddetçe küfre girmez. Ama ‎mahremlerinden herhangi biriyle nikâh akdi yaparak evlenirse, örneğin ‎babasının hanımıyla nikâh akdi yaparsa veya kendi kız kardeşiyle ya da ‎kendi teyzesiyle veyahut mahremi olan herhangi bir kadınla nikâh akdi ‎yaparsa açık bir şekilde diliyle "helal" demese bile bu ameli yaptığı için ‎kâfir olur. Çünkü nikâh akdi yapmak bu ameli helal saymak demektir. ‎Diliyle açık bir şekilde "Ben helal görüyorum." demesi şart değildir. ‎Kuran'ın sarih ayetiyle haram olan bir şeyi ameliyle helal gören kişi de ‎kâfir olur.‎"


Alkame'nin sözleri bunlar. Hanefi alimlerinden Bedr'ur Reşid'in ismi geçen "Risale fi Elfaz'il Kufr" adlı eseri el-Cami'u fi Elfaz'il Kufr i isimli mecmuanın içerisinde neşredilmiştir. –Alkame hırsla alelacele yazdığı yazısında kitabın ismini Risâle ‎fî el-Fâzıl ‎Kufr diye tuhaf bir şekilde yazmış sanki oradaki el kelimesi harf-i tarif olan elif lammış gibi, konumuz bu olmadığı için geçiyorum- Bedr’ur Reşid’in kitabına Molla Aliyy’ul Kari şerh yazmıştır. Bu şerh, Türkçede de mevcut olan Fıkh’ul Ekber şerhinin devamına eklenmiştir. Şimdi Bedr’ur Reşid’in sözlerinin Türkçe tam tercümesini ve Ali el Kari’nin bu sözlere yaptığı açıklamayı naklediyorum:



ومن استحل حراماً قد علم تحريمه في الدين كنكاح المحارم ، أو شرب الخمر ، أو أكل الميتة والدم ولحم الخنزير من غير إكراه – كفر

Bir kimse dinde haram olduğu bilinen bir işi helâl kabul ederse mesela mahremlerle evlenmek, şarap içmek veyahut da ikrah olmaksızın ölü eti, kan ve domuz eti yemek gibi, kafir olur.


وعن محمد ، بدون الاستحلال من ارتكب – كفر
‎ ‎
‎Muhammed’den gelen rivayete göre, bunu helal ‎görmeyerek yapan da kâfir olur.

Şimdi Alkame denen şahıs, fetvayı buraya kadar almış. Bedr’ur Reşid devamında şöyle demektedir:


والفتوي علي الترديد ان استعمل مستحلا كفر

Bu  tereddütlü durumda (hak olan) fetva ise şöyledir: Eğer bu işleri yaparken helâl kılarak yaparsa kâfir olur. (el-Camiu li Elfaz’il Kufr, sf 92-93)

Şimdi de Aliyy’ul Kari (rh.a)’ın bu ibarelere yaptığı şerhe bakalım:

“Bir kimse -zaruret hali müstesna veyahut da öldürülmek ve tahammül edilemeyecek kadar ağır bir şekilde dövülmek gibi bir “ikrah hali olmaksızın” –“mahremlerle evlenmek, şarap içmek; ölü eti, kan ve domuz eti yemek gibi” dinde haram olduğu bilinen” yani zaruri olarak bilinen “bir şeyi helâl kılarsa” kafir olur.  “Muhammed’den gelen rivayete göre, bunu helal ‎görmeyerek yapan da kâfir olur.” Yani ondan (İmam Muhammed eş-Şeybani’den) gelen şazz bir rivayette. Bu rivayet mahremleri ile evlenme günahını irtikap eden manasına hamledilebilir. Çünkü bu durum (yani mahremlerle evlenmek) diğer günahları da helal saydığına delalet etmektedir. (Bu ifade Fıkh’ul Ekber’de böyleyken Elfazı Küfür şerhinin müstakil baskısında şu şekildedir: Diğer günahların aksine helâlleştirmeye delâlet etmektedir.) İşin içyüzünü Allah bilir. “Bu  tereddütlü durumda (hak olan) fetva ise şöyledir: Eğer bu işleri yaparken helâl kılarak yaparsa kâfir olur.” Yok eğer helâlleştirmeden yaparsa kafir olmaz, fasık olur. (Şerhu’l İmam Aliyy’il Kari ala Kitab’i Elfaz’il Kufr, sf 359-360 ayrıca Şerhu Fıkh’il Ekber sf 308, Darul Kutub’il İlmiyye, Beyrut 2007 Türkçesi için bkz. Fıkh’ul Ekber, sf 472, Çağrı Yay, İst 1979)

Burada açıkça görüleceği üzere “Alkame”nin dinin aslından gördüğü, buna muhalif düşünenleri tekfir ettiği “haram evlilikler yapan kafir olur” iddiasına dair dayanak gösterdiği rivayet, Ebu Hanife’nin öğrencisi Muhammed’den nakledilen “şazz” yani kaide dışı, benimsenmeyen, kendisiyle amel edilmeyen, İmam Muhammed’den sahih olarak gelen fetvalara muhalif bir fetvadır. Bedruddin er-Reşid’in bu fetvayı naklettikten sonra kullandığı “Bu tereddütlü durumda (hak olan) fetva ise şöyledir: Eğer bu işleri yaparken helâl kılarak yaparsa kâfir olur.” İfadesi ve keza, Aliyy’ul Kari’nin kullandığı “şazz rivayet” ifadesinin yanı sıra “Yok eğer helâlleştirmeden yaparsa kafir olmaz, fasık olur.” İfadesi İmam Muhammed’den nakledilen bu fetvanın bu iki alim nezdinde ve de diğer alimler nezdinde kabul gören bir fetva olmadığını göstermektedir.

Şimdi bu noktada “Alkame” isimli iddiacıya şu soruların yöneltilmesi gerekmektedir:

-   Size göre haram evlilik yapmanın küfür olduğu iddiası ve genel manada akid yapmak o günahı helalleştirmektir iddiası dinin aslından mıdır, yani böyle itikad etmeyen birisi tekfir edilir mi, yoksa bu mesele alimler arasında ihtilaflı bir konu mudur?
-   Eğer bu mesele size göre dinin açık, zahir meselelerinden birisi ise nasıl oluyor da bu görüşü ifade ettiğini söylediğiniz İmam Muhammed’in kavli “şazz” olarak vasfediliyor ve diğer alimler bunu benimsemediklerini ifade ediyorlar?
-   Yok bu konu ihtilaflı bir konu ise neden cumhurun kavlini değil de şazz bir kavli esas alıyorsunuz?
-   Bu mesele ihtilafın mümkün olduğu bir mesele ise size göre neden biz ve başkaları bundan dolayı küfre giriyoruz da burada görüşlerini naklettiğimiz alimler ve bu hususta görüşlerini daha önce naklettiğimiz diğer alimler küfre girmiyorlar?
-   İmam Muhammed’e atfedilen görüşün ona nisbeti sahih kabul edildiği takdirde buradan bütün haram evliliklerin küfür olduğu ve akid yapmanın helalleştirme manasına geldiği şeklindeki iddialarınızı bu sözden nasıl çıkarttınız? Çünkü burada alim, bu hususu mahremlerle yani anne, kız kardeş gibi yakın akrabalarla evlenen birisi hakkında zikrediyor. Haram evlilik yapmak küfürdür, çünkü haram üzere akid yapmak onu helal saymak anlamına gelir diye bir düşüncesi olsaydı onu ifade ederdi.

-Devam edecek inşallah-

   

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
Bismillahirrahmanirrahim. Bu aşağıda yayınlayacağımız yazının bir kısmını az önce “Davetulhak” adı verilen forumda “HARAM EVLİLİKLER HAKKINDAKİ YAZIYA YÖNELİK İTİRAZLAR”  başlıklı bölümde yayınladık fakat yazının devamını asacağımız sırada bir baktık ki adminler yazıyı silmiş ve benim üyeliğimi de silmişler. Allaha hamdolsun böylece  bu kişilerin ilmen ne kadar acziyet içerisinde oldukları bir kez daha ortaya çıkmıştır. Tabi sorulsa bir çok bahane uydurabilirler, biz onlara anlattık anlamıyorlar, biz tartışarak zaman kaybedemeyiz vs birçok şey söyleyebilirler ancak aşağıda onlara verdiğimiz cevabı dikkatli okuyanlar bu kimselerin hiçbir şey izah etmediğini ve münazaranın henüz bir neticeye varmadığını açıkça müşahede ederler. Bu adamlar bizim tercümenin tahrifiyle alakalı yukardaki ilk yazımıza verdikleri cevapta bile tercümedeki tahrifin temelini teşkil eden asıl konuyu geçiştirip yan mevzularda laf kalabalığı yaparak durumu kurtarmaya çalıştılar. Ayrıca bugüne kadar bizim alimlerden getirdiğimiz muhalif hiçbir nakle bir açıklama getirmiş değiller ve bundan sonra da getireceklerini zannetmiyorum. Kısacası konu bir neticeye bağlanmadığı halde konuyu kapattılar ve yazıyı reddiyeler bölümüne taşıyarak bizim nezdimizde konu bitmiştir, mesajı verdiler. Halbuki ortada biten hiçbir şey yoktur. Hani şöyle bir durum olsa; konu bütün yönleriyle müzakere edilir, muhaliflerin getirdiği bütün delil ve nakillere tek tek cevap verilir, buna rağmen iş kısır döngü haline dönüşür, o zaman yazışmanın artık zaman kaybından başka bir şeye yaramayacağı kanaatine varır, konuyu kapatırsın. Fakat ortada böyle bir durum yok, konu bitmek bir yana daha başlamadı sayılır çünkü henüz aleyhlerine getirilen açık nakillerin cevabı verilmedi! Demek ki verecekleri bir cevap yok ki konuyu kapatma ihtiyacı hissettiler, bunun başka bir izahını ben bilmiyorum. İşte düşünün ki biz cahiliz, bir şey bilmiyoruz, bir şeyden anlamıyoruz; madem öyle bu cahillerin getirdiği nakillere iki dakikada cevabı yapıştır böylece bir fitne odağının (!) kökü kurusun öyle değil mi? Bunu yapamamaları bu kimselerin ilmen iflasının isbatı niteliğindedir. Konuyu kapatmaları, bizi üyelikten atmaları vesair tavırlar, borcunu ödemeyen ve alacaklısına sunabileceği hiçbir mazereti de olmayan sahtekar tüccarın telefonlara çıkmaması, telefonlarını kapatması gibi tavırlardan farksızdır. Bunlar daha önce de benzer tavırları sergilediler. İsim sıfat tevhidi hakkında onlara yaptığımız reddiyelere cevap vermek bir yana aylarca ortalarda gözükmediler, neredeyse sitelerini kapatacak vaziyete geldiler sonra aynı sahtekar esnaf misalinde olduğu gibi mevzuyu unutturduktan sonra tekrar piyasaya çıktılar. İşte bu din bezirganları bu şekilde din konusunda yaptıkları hile ve sahtekarlıkları bu tavırlarıyla zımnen onaylamış olmaktadırlar. Artık tabanlarındaki zavallı cahil kitlelere ne yalanlar uydururlar Allah bilir. Batıl ehlinin ilmi acziyetlerini bu şekilde ortaya çıkarttığı için Rabb Teala’ya sonsuz şükürler olsun.

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
Bismillahirrahmanirrahim. Benim yukarda yazdıklarıma karşılık uzunca bir şeyler yazmışsınız ancak maalesef mevzunun aslını izah edecek tarzda sadra şifa bir cevap ben göremedim. Şimdi bu yazdıklarınızı tek tek cevaplayacağım inşallah ama onun öncesinde mevzunun daha iyi anlaşılması için aramızdaki ihtilafın tam olarak ne olduğunu ortaya koymaya çalışacağım.

Size tavsiyem önce muhatabınızı iyi anlayın. Burada kimsenin amel yoluyla helalleştirme olmaz, helalleştirme mutlaka kalple veya dille olması gerekir diye bir görüşü yoktur. Hatta birisi mutlak anlamda böyle dese kafirdir ve bu ancak asrın Cehmiyelerinin savunduğu bir şeydir. Keza benim şahsım olarak hadiste bahsi geçen kişinin amel yoluyla helalleştirme yaptığına da bir itirazım yoktur. Hatta bu hadis istihlalin bazen amel yoluyla da olabileceğine dair güzel bir delildir. Yani bizim aramızda Bera hadisindeki adam kafir midir, müslüman mıdır veyahut da bu adam istihlal yapmış mıdır yapmamış mıdır diye de bir ihtilaf yoktur. Her ne kadar alimlerden bu hadisteki adamın tekfir edilmediğini söyleyenler olduysa da ben o kişinin kafir olarak öldürüldüğünü düşünüyorum ve hadisin yorumu hakkındaki bu tarz ihtilafların münakaşayı gerektirecek şeyler olmadığını söylüyorum. Kısacası sizinle bizim aramızdaki tartışma helalleştirme amel yoluyla olur mu yoksa sadece itikad yoluyla mı olur tartışması değildir. Bizim aramızdaki ihtilaf evlenmek veya akid yapmak tek başına helalleştirmeye delil olur mu olmaz mı budur. Siz, bunun her zaman için helalleştirme olacağını iddia ediyorsunuz biz ise bunun her zaman böyle olmayacağını savunuyoruz. Hatta bazen evlenmek, istihlal manasına gelebilir tıpkı Bera hadisinde olduğu gibi. Ama, bu bazen bu manaya gelmeyebilir, işte aramızdaki ihtilaf budur.

İhtilaf mevzusunu bu şekilde özetledikten sonra ana konuya geçebiliriz.

 Demişsiniz ki:


Alıntı
“Allah'ın adıyla başlar ve yalnız O'ndan yardım dilerim.‎

Öncelikle Abdullah’ın babasından bu mesele ile ilgili naklettiği sözler, ‎sizlerin Salih’in babasından ‎naklettiği sözlere yüklediğiniz mananın ‎batıl olduğunun apaçık örneğidir. Buna ileride geleceğiz, bu ‎bir ‎kenarda kalsın!‎
Diyorsunuz ki: “Bu ibareyi bu şekilde tercüme etmek doğru değildir. Bunu, ‎hem ‎sözün kendi içindeki karinelerden, hem de harici karinelerden yola çıkarak ‎şu ‎şekilde açıklayabiliriz.”   

Cevap: Mahremi ile evlenen kişinin hükmüne dair ‎yazdığımız yazıda naklettiğimiz ‎İmam Ahmed'in ‎fetvasının tercümesinde herhangi bir hata ‎bulunmamaktadır. ‎Tercüme cümlenin siyakına göre ‎Arapça verdiği manaya yönelik yapılmıştır. ‎Bunun ‎aksini iddia eden kişinin öncelikle güzel bir şekilde ‎Arapça öğrenmesi ‎ve anlayış sahibi olması gerekir.” ‎


Anladığım kadarıyla harfi veya lafzi tercümeden ziyade manayı ortaya çıkarmaya yönelik tefsiri bir tercüme yaptığınızı söyleyerek kendinizi savunuyorsunuz ama meselenin aslına inildiğinde bu mazereti geçerli sayacak bir şey gözükmüyor. Çünkü yoruma dayalı tercüme de yapsanız neticede sözün sahibinin maksadına muhalif bir anlam ortaya çıkmaması gerekiyor. Şimdi bizim tercüme ettiğiniz ibareyle alakalı, o ibarenin içindeki ifadeler hakkında size yönelttiğimiz iki temel itiraz vardı. Birincisi على harf-i cerrini tercümeye yansıtmadığınız, ikincisi de İmam Ahmed’in üvey annesiyle evlenen kimse tevbeye çağrılır mı sorusuna “hayır” diye cevap vermesinin cümle içinde –sizin tercümenize göre- anlamsız kaldığı şeklindeydi. Siz verdiğiniz cevapta –meselenin asıl mihverini teşkil ettiği halde- على harf-i cerriyle alakalı itirazımıza tek kelimeyle dahi değinmemişsiniz. Burası gerçekten ilginç, çünkü bu konuda gerçekten kendinizden eminseniz bir iki kelimeyle dahi olsa bu itirazı def etmeye çalışırdınız. Siz ise buna hiç değinmeyip tercümeye yönelik itirazları sadece cümlenin siyakına göre tercüme yaptık deyip geçiştirmişsiniz, ardından yan bir takım konuları uzattıkça uzatmışsınız. Halbuki bu, daha önce de izah ettiğimiz gibi cümle akışına göre veya tefsiri tercüme yaptık şeklindeki bir mazerete sığınılarak geçiştirilecek bir şey değildir. Zira على harf-i cerrinin atlanması bizzat manayı değiştirmektedir. Atladığınız zaman mana –sizin çevirdiğiniz şekilde- bu helalleştirmektir, şeklinde olurken atlamadığınız zaman bu, helalleştirme üzerine, helalleştirme durumunda sözkonusu olur şeklinde olmaktadır. Şimdi bizzat akide değişikliğine yol açan böyle bir farklılığı nasıl görmezden gelirsiniz? Size düşen acilen o harf-i cerri niye çevirmediğinizi izah etmek ya da hatanızı kabul etmektir. İlimle iştigal eden herkes bilir ki Arapça’da bir harf-i cerr çok büyük mana değişikliklerine yol açabilir. Harf-i cerrlere verilen mana sebebiyle birçok fıkhi ihtilaflar meydana gelmiş, hatta buradan itikadi ayrılıklar bile doğmuştur. İmam Ahmed’in “hayır” sözünü ise kendinizce açıklamaya çalışmışsınız, onun cevabı ise aşağıda tevbeye çağırmakla alakalı bölümde gelecektir inşallah. Kısacası على harf-i cerri ile alakalı cevabınızı bekliyoruz, bu cümle siyakına göre veya tefsiri tercüme yapılarak gözden kaçırılması caiz olmayan bir meseledir, çünkü doğrudan manaya etkisi vardır. Ama bunun dışında doğrudan manaya etkisi olmayan kelimelerde, sözün sahibinin maksadı ortaya çıktıktan sonra elbette ki motamot tercüme edilmedi diye kimse kınanmaz. Ben bundan dolayı İmam Ahmed’den yaptığınız diğer naklin üzerinde çok durmadım. Sözkonusu nakle dair açıklamalar ilgili yerde gelecektir inşallah.

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
İmam Ahmed’in kavlinde geçen “tevbeye çağırma” ifadesinin manası hakkında

Alıntı

“Diyorsunuz ki: “Şimdi Salih (rh.a) babasına şunu soruyor: 
‎ 
قلت الَّذِي تزوج امْرَأَة أَبِيه أَو أمته يُسْتَتَاب‎ 
‎ 
‎“Dedim ki: Babasının hanımı veya cariyesi ile evlenen tevbeye ‎çağrılır mı?” 
‎ 
Fıkıh literatürüne vakıf olan birisi, “tevbeye çağırmak” ifadesinin küfürle ‎alakalı ‎kullanıldığını bilir. ‎

Cevap: Bu sözleriniz ile ne kadar cahil olduğunuzu ortaya ‎koymuşsunuz. Çünkü ‎"tevbeye çağrılır mı?” ifadesi, hiçbir ‎zaman “kâfir olur mu?” manasında değildir. ‎İmam Ahmed'in ‎oğlu burada asla babasına bu kişinin hükmünün kafir ‎olup ‎olmadığı ile alakalı değil, bu kimsenin tevbeye ‎davet edilip edilmeyeceğini ‎soruyor. Ayrıca fıkıh ‎kitaplarında tevbeye davet edilme konusu meşhurdur. ‎Hatta ‎fıkıh kitaplarında tevbeye davetin müddeti hakkında da ‎hükümler vardır. ‎Fazla uzağa gitmeye gerek yok, ‎kendisinden nakil yaptığımız bu kitapta da bu ‎konunun ‎hemen ardından tevbeye çağırmanın müddeti hakkında ‎hükümler ‎bildirilmiştir. Bu göstermektedir ki burada ‎hakkında konuşulan konu kâfir ‎olup olmaması değil, tevbeye ‎davet edilip edilmemesidir.” ‎

Öncelikle sözleri iyi anlayın. Ben iddia ettiğiniz şekilde ‎"tevbeye çağrılır mı?” ifadesi, her zaman için “kâfir olur mu?” manasındadır diye mutlak bir şey söylemedim. Benim söylediğim şey yukarda yazıyor: “Fıkıh literatürüne vakıf olan birisi, “tevbeye çağırmak” ifadesinin küfürle ‎alakalı ‎kullanıldığını bilir.” Küfürle alakalıdır diyorum. Bunun da alakası iki türlüdür. Ya bu kişi kafir olur mu manasındadır, yahut da bu kimse sıradan mürted gibi tevbeye mi çağrılır yoksa sihir yapan, gizlice zındıklık ve münafıklık yapan kimse gibi tevbeye çağrılmadan mı öldürülür manasındadır. Şimdi biz bu ikinci şıkkı bir önceki yazıda şu sözlerle eledik: "Bir an için farzedelim ki İmam burada meselenin küfür olup olmadığına değil de mücerred olarak bunu yapan kişinin öldürülmeden önce tevbeye davet edilip edilmediği sorusuna cevap verdi. O zaman ardından söylediği iddia edilen “bu helalleştirmektir” sözü, cümle akışında ne gibi bir anlam ifade etmektedir? Yani tevbeye çağrılmamasıyla yaptığı işin helalleştirme olmasının ne gibi bir alakası var? Haramı helal kılan tevbeye çağrılmıyor mu? Tevbeye davet edilmeden öldürülme hükmü sadece sihirbaz veya zındık gibi gizliden küfür işleyen mürtedlerle alakalı sözkonusu edilmiştir. Bunun dışında haramı helal kılanlarla alakalı, hele ki üvey anneyle evlenenlerle alakalı böyle bir görüş biz bilmiyoruz.” Bu ikinci şık yani tevbeye çağrılır mı sorusunun “Ey İmam, üvey annesiyle evlenen kişi kafirdir ama bu kimse tevbeye davet edilir mi yoksa tevbeye davet edilmeden hemen mi öldürülür” manasında olması ihtimali bu zikrettiğimiz karinelerden dolayı devre dışı kalmaktadır. Buna dair verebileceğiniz bir cevap olsaydı verirdiniz ama buna hiç değinmediğinize göre demek ki buna vereceğiniz bir cevap yok demektir, varsa bundan sonra verirsiniz… Bizler ne İmam Ahmed’’in mezhebinde ne de başka mezheplerde haramı helal kılan kişi ya da mahremiyle evlenen kişi tevbe teklif edilmeden öldürülür diye bir şey okumuyoruz. Bilakis haramı helal sayan kimselerin de tıpkı diğer mürtedler gibi tevbeye çağrılacağını okumaktayız.

Hallal, İmam Ahmed’in haramları istihlal eden yani helal sayan kimselerle alakalı görüşünü şu şekilde nakletmektedir:


1414 - أَخْبَرَنِي منصور بن الوليد، أن جعفر بن مُحَمَّد حدثهم، قَالَ: سمعت أبا عبد الله سئل عن رجل قَالَ: الخمر حلال؟ قَالَ: يستتاب؛ فإن تاب، وإلا قتل.

“Bana Mansur bin Velid, Cafer bin Muhammed’in kendilerine şöyle anlattığını haber verdi: Cafer dedi ki: Ben, Ebu Abdillah’ı (yani Ahmed bin Hanbel’i) kendisine içki helaldir, diyen birisi hakkında sorulduğunda ‘tevbeye çağrılır, tevbe ederse ne ala, aksi takdirde öldürülür’ derken işittim.”

Hallal, bunun ardından sahabe zamanında Şam’da tevil yoluyla içkiyi kendilerine helal kılan bir topluluğun haberini nakletmiş, bundan sonra da İmam Ahmed’in bu haberle alakalı yorumunu şu şekilde rivayet etmiştir:


قال حنبل: سألت أبا عبد الله عن هذا، فَقَالَ: المستحل لحرمة الله إذا كان مقيما عَلَيْهَا باستحلال لها غير متأول لذلك، ولا نازع عنه رأيت استتابته فِيهَا؛ فإن تاب ونزع عن ذلك، ورجع تركته، وإلا فأقتل مثل الخمر بعينها، والزنا
وما أشبه هذا


“Hanbel dedi ki: Ben Ebu Abdillah’a bunun hakkında sordum, dedi ki: Allah’ın haramını helal kılan bir kimse, bu hususta herhangi bir tevili olmadığı halde bunu helal saymakta direnir ve bundan vazgeçmezse ben onun bu konuda tevbe ettirilmesini uygun görürüm. Eğer tevbe eder ve bundan vazgeçer, rücu ederse onu terk ederim (serbest bırakırım). Aksi takdirde tıpkı içki, zina ve benzeri  meselelerde (helal sayanın durumunda) olduğu gibi öldürürüm.ilh…” (Ahkamu Ehli’l Milel, sf 484-485)

Bu nakil, İmam Ahmed’in bütün haramlarla alakalı istihlalde bulunan yani helal sayan herkesin tevbeye çağrılması görüşünde olduğunu göstermektedir. Çünkü herhangi birini istisna etmeksizin genel bir kaide olarak bunu zikretmiştir. Her kim üvey annesiyle evlenen kişinin bu genel hükümden istisna olduğunu yani Ahmed’ e göre üvey annesiyle ya da mahremiyle evlenen kimseye has olarak böyle birinin tevbeye davet edilmeden öldürüleceğini ileri sürerse buna dair ya İmam Ahmed’in kendi sözlerinden yahut da hiç olmazsa diğer Hanbeli alimlerinin sözlerinden buna dair bir delil getirmesi gerekir. Bu genel hükmü tahsis eden bir delil getirilmediği takdirde bu hüküm umumu üzere kalır ve dolayısı ile üvey annesiyle evlenmeyi helal kılan kişi de aynı şekilde tevbeye davet edilmesi gereken birisi olur. Buna dair tercümesini tahrif ettiğiniz nakil delil değildir, bilakis aksine delildir. O tercümenizi ya izah edin, oradaki harf-i cerri neden atladığınızı açıklayın yahut da burada üvey annesiyle evlenen kişi tevbeye çağrılmadan öldürülür denildiğini başka karinelerle isbat edin.

Bu ise imkansız bir şeydir ve İmam Ahmed’in bu sözüyle “üvey annesiyle evlenen kişi haramı helal kıldığından dolayı artık tevbeye çağrılmaz” demiş olması asla mümkün değildir. Bu şık elendiğine göre geriye tek bir ihtimal kalıyor o da şudur: İmam Ahmed’in oğlu bu soruyu “üvey annesiyle evlenen kafir olur mu” manasında sordu ve İmam da “Hayır, bu ancak helalleştirme halinde sözkonusu olur” diyerek böyle yapanın kafir olmayacağını ifade etti. Zaten tevbeye çağırma ifadesini öbür türlü anladığımızda cümlenin manası bozuluyor. Siz bir tek alimden haramı helal kılan kişi tevbeye davet edilmeden öldürülür şeklinde bir tane mutlak fetva nakledebilir misiniz? Sihir, zındıklık gibi tevbeye davet edilmeden öldürülen kimselerin durumu açıklanabilir çünkü bunlar gizliden küfür işlemişlerdir, o yüzden yakalandıkları zamanki tevbelerine itibar edilmez. Peygambere söven birisinin tevbesi ise kul hakkına girdiği için kabul edilmez. Bunların hepsinin illetleri alimlerin eserlerinde kayıtlıdır. Peki, diğer küfür çeşitlerinden farklı olarak haramı helal kılanların tevbesi kabul edilmiyorsa bunun illeti ne ola ki? Buna dair alimlerden bir harf dahi getirebilir misiniz? Yani tevbeye çağırma sözünün ihtimalli bir söz olması, öldürülmeden önce tevbeye çağırmak gerekir mi manasında kullanılma ihtimali olması, İmam Ahmed’in fetvasında bahsedilen şeyin bu olmasını gerektirmiyor, bilakis buna dair hiçbir karine olmadığı gibi bunun zıttına delalet eden bahsettiğimiz türden birçok karine mevcuttur.
Alıntı

"Diyorsunuz ki: Yani Salih (rh.a) üvey annesiyle evlenen kişinin kafir olup olmadığını ‎sormaktadır. İmam Ahmed ise buna cevaben şöyle demektedir:

قَالَ لَا هَذَا على الإستحلال يقتل إِذا عرس‎

‎“Hayır. Bu, helalleştirme üzerine sözkonusu olur. Nikâh ‎yapıp zifaf girerse öldürülür.”‎

İşte Allahın izniyle doğru tercüme bu şekildedir. Çünkü İmam Ahmed, "hayır" diyerek oğlunun ‎sözünü reddetmektedir. Oğlu ise böyle birinin kafir olup olmadığını sormuştu. İmam (ra) üvey ‎annesiyle evlenen kişinin kafir olduğu iddiasını bu şekilde reddettikten sonra bunun ancak ‎yaptığı işi helal sayanla alakalı sözkonusu olacağını ifade etmektedir. Şimdi burada  söz ‎konusu : ‎لَا هَذَا على الإستحلال‎ ifadesini hangi mantıkla Türkçeye “Hayır. Bu o ‎ameli ‎helalleştirmektir.” Şeklinde çevrildiğini merak ediyoruz? İfade ‎هَذَا الإستحلال‎ şeklinde olsaydı ‎böyle bir tercümenin mantığı olurdu. Burada ‎على‎ harfi cerri vardır ve ifadeyi harfiyyen tercüme ‎edecek olursak şu manayı vermektedir: Bu, helalleştirme üzerine olur. Yani, tevbeye davet ‎etme işi helal sayan için sözkonusudur. Helal saymadan günah olarak yapan kişi ise küfren ‎değil hadden öldürülür. Kaldı ki durum sizin dediğiniz gibi olsa İmam Ahmed, “hayır” sözüyle ‎neye itiraz etmektedir? Oğlu, tevbeye çağırılır mı diyor, Ahmed çağrılmaz diyor. Bunun ‎ardından “bu helalleştirme sayılır” demesinin ne gibi bir mantığı vardır? İmam’ın burada üvey ‎anneyle evlenmeyi küfür saymadığı tevbeye çağrılmaz sözünden açıkça bellidir. Bir an için ‎farzedelim ki İmam burada meselenin küfür olup olmadığına değil de mücerred olarak bunu ‎yapan kişinin öldürülmeden önce tevbeye davet edilip edilmediği sorusuna cevap verdi. O ‎zaman ardından söylediği iddia edilen “bu helalleştirmektir” sözü, cümle akışında ne gibi bir ‎anlam ifade etmektedir? Yani tevbeye çağrılmamasıyla yaptığı işin helalleştirme olmasının ne ‎gibi bir alakası var? Haramı helal kılan tevbeye çağrılmıyor mu? Tevbeye davet edilmeden ‎öldürülme hükmü sadece sihirbaz veya zındık gibi gizliden küfür işleyen mürtedlerle alakalı ‎sözkonusu edilmiştir. Bunun dışında haramı helal kılanlarla alakalı, hele ki üvey anneyle ‎evlenenlerle alakalı böyle bir görüş biz bilmiyoruz. Kısacası, bu tercümenin hatalı olduğu ‎açıktır. İfadenin akışı da böyle bir tercümeye müsaade etmemektedir.‎

Bu zikrettiklerimiz söz konusu tercümenin hatalı olduğunu gösteren dahili, ifadenin içindeki ‎karinelerdir. Harici karinelere gelecek olursak; İmam Ahmed’in üvey annesiyle evlenen kişi ‎hakkındaki görüşü onun kafir olduğu değil, günahkar olduğu lakin cezasının aynı hadisteki gibi ‎boynunun vurulup malının alınması olduğu şeklindedir. Buna delalet eden şey ise bizzat aynı ‎yazıda İbn Hacer’den naklettiğiniz şu ifadedir:

İbni Hacer el-Askalani (ö. 852) “Fethu'l Bari” kitabında şöyle demiştir:‎

وفي فتح الباري لابن حجر ج 12 ص 118‏‎
وَأَشْهَرُ حَدِيثٍ فِي الْبَابِ حَدِيثُ الْبَرَاءِ لَقِيتُ خَالِي وَمَعَهُ الرَّايَةُ فَقَالَ بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ ‏عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى رَجُلٍ تَزَوَّجَ امْرَأَةَ ‏أَبِيهِ أَنِ اضْرِبْ عُنُقَهُ أَخْرَجَهُ أَحْمَدُ وَأَصْحَابُ السُّنَنِ وَفِي سَنَدِهِ ‏اخْتِلَافٌ كَثِيرٌ وَلَهُ شَاهِدٌ مِنْ طَرِيقِ مُعَاوِيَةَ بْنِ مُرَّةَ عَنْ أَبِيهِ أَخْرَجَهُ ‏بن مَاجَهْ وَالدَّارَقُطْنِيُّ وَقَدْ قَالَ ‏بِظَاهِرِهِ أَحْمَدُ وَحَمَلَهُ الْجُمْهُورُ عَلَى مَنِ اسْتَحَلَّ ذَلِكَ بَعْدَ الْعِلْمِ بِتَحْرِيمِهِ بِقَرِينَةِ الْأَمْرِ بِأَخْذِ ‏مَالِهِ ‏وَقِسْمَتِهِ‎

‎"Bu babda en meşhur hadis Bera (r.anh)’dan rivayet edilen hadistir. O ‎hadis şöyledir: Bera ‎‎(r.anh) şöyle demiştir: "Dayımla kendisinde bir ‎savaş sancağı olduğu sırada karşılaştım. O ‎bana şöyle dedi: “Rasulullah ‎beni babasının hanımı ile evlenen bir adamın boynunu vurmam ‎için ‎gönderdi.” Bu hadisi Ahmet ve sünen sahipleri tahric etmişler. ‎Senedinde çok ihtilaflar ‎vardır. Ancak bu hadis için İbni Mace ve ‎Darekutni'nin tahric ettiği Muaviye ibn Murre yoluyla ‎gelen hadis ‎şahittir. Ahmed bu hadisin zahirine göre fetva vermiştir. Cumhur ‎âlimleri hadiste ‎adamın malının alınıp bölünmesine dair bir karine ‎olduğu için bu kişinin babasının hanımı ile ‎evlenmenin haram ‎olduğunu bildiği halde bu ameli yaparak bunu helalleştirmiş ‎olarak ‎anlamışlardır." (İbn Hacer el-Askalani: Fethu'l Bari c.12 s.118)‎

İbn Hacer'in sözünün son kısmının daha anlaşılır tercümesi şu şekildedir:

‎“Ahmed bu hadisin zahirine göre fetva vermiştir. Cumhur ‎ise hadiste adamın malının alınıp ‎taksim edilmesi karinesinden yola çıkarak ‎bunu (yani öldürüp malını alma hükmünü) haram ‎olduğunu bildikten sonra bunu helalleştiren kimseye hamletmişlerdir."

Görüldüğü üzere İbn Hacer, açık bir şekilde İmam Ahmed’in üvey annesiyle evlenen kişinin ‎cezası konusunda cumhurdan farklı düşündüğünü belirtmektedir. Cumhur ulemayla ayrıldığı ‎nokta ise şudur: Cumhur, üvey annesiyle evlenen kimsenin ancak bunu helal kıldığı takdirde ‎hadisteki adam gibi öldürüleceğini savunurken, İmam Ahmed tamamen hadisin zahirini alarak ‎‎–tıpkı evli iken zina edenin cezasının recm olması gibi- üvey annesiyle evlenen kişinin de had ‎cezasının öldürülüp malının alınması olduğunu söylemiştir ve bu cezayı bunu helal kılan kişiye ‎tahsis etmemiştir.‎

Cevap: Salih’in sözlerine bu şekilde mana vermek apaçık kelimeleri yerlerinden oynatmak, ‎alakasız manalar vermek, bariz bir şekilde tahrif yapmaktır. Yukarıda da izah ettiğimiz üzere, ‎Salih’in babasına “tevbeye çağrılır mı, çağrılmaz mı?” sorusu, “kâfir olur mu, olmaz mı” noktasında ‎değil, “mürted olarak direk öldürülür mü yoksa tevbeye mi davet edilir?” noktasındadır. Çünkü ‎hadisin zahirinde bu kimse tevbeye davet edilmeden öldürülmüş, malı da beytülmale alınmıştır. ‎İşte İbn Hacer’in “Ahmed bu hadisin zahirine göre fetva vermiştir.” sözü bu manadadır.”

Evvela, bizim yaptığımız meselenin esas mihverini teşkil eden harfi cerr vs açıklamalara hiç yorum yapmamanız enteresandır. Tevbeye davet etme meselesine gelince; onun sizin anladığınız şekilde olmadığını hatta olamayacağını yukarda izah ettik, bunlara vereceğiniz bir cevap varsa yazarsınız. İbn Hacer meselesine gelince; İbn Hacer’in sözünden İmam Ahmed’in üvey annesiyle evlenen kişi kafirdir ve tevbeye davet edilmeden öldürülür kanaatinde olduğu nasıl çıkıyor, bunu sözün neresinden çıkarttınız? Şimdi size göre İmam Ahmed ile cumhur ulema arasındaki ihtilaf sadece bu kişi tevbeye mi davet edilir yoksa edilmez bu noktada mı? Bunun delili nedir? İbn Hacer, açık bir şekilde cumhura sözkonusu hadisteki öldürme ve malını alma cezasını adamın haramı helal saymasından kaynaklandığı görüşünü nisbet ediyor ve İmam Ahmed’in ise helal saysın saymasın mahremleriyle evlenen herkese bu cezayı münasip gördüğünü ve bu konuda hadisin zahirini aldığını ifade ediyor. Bunun tevbeye çağırıp çağırmamayla ne alakası var? Bilakis bu ibareyi düşünenler alimlerin bu ameli küfür olarak görmediğini açıkça anlarlar. Hadi buradan anlamadı, aşağısında ibn Kayyım’dan yaptığımız nakilde bu husus açıkça anlaşılmaktadır:

وَقَدْ نَصَّ أحمد فِي رِوَايَةِ إسماعيل بن سعيد، فِي رَجُلٍ تَزَوَّجَ امْرَأَةَ أَبِيهِ أَوْ بِذَاتِ مَحْرَمٍ، فَقَالَ: يُقْتَلُ، وَيَدْخُلُ مَالُهُ فِي بَيْتِ الْمَالِ.
وَهَذَا الْقَوْلُ هُوَ الصَّحِيحُ، وَهُوَ مُقْتَضَى حُكْمِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ.
وَقَالَ الشَّافِعِيُّ ومالك وأبو حنيفة: حَدُّهُ حَدُّ الزَّانِي، ثُمَّ قَالَ أبو حنيفة: إِنْ وَطِئَهَا بِعِقْدٍ، عُزِّرَ، وَلَا حَدَّ عَلَيْهِ، وَحُكْمُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَضَاؤُهُ أَحَقُّ وَأَوْلَى.

“İmam Ahmed, İsmail b. Saîd rivayetinde söz edilen, babasının karısıyla ya da mahremi olan birisiyle evlenen bir kimse hakkında; onun öldürüleceğini ve malının da beytülmâl'e konulacağını ifade etmiştir. Sahih olan bu görüştür. Bu Hz. Peygamber'in (s.a.) verdiği hükmün de gereğidir. İmâm Şafiî, Mâlik ve Ebu Hanife ise, böyle birinin cezasının zina cezası olduğunu söylemişlerdir. Sonra Ebu Hanife: "Eğer bir akitle cinsî ilişkide bulunmuşsa, ta'zir cezası uygulanır, had cezası verilmez." demiştir ki, bizzat Hz. Peygamber'in (s.a.) hükmü ve uygulaması daha doğru ve uyulmaya daha lâyıktır.”
(Zad’ul Mead, 5/13-14)

Yukarda da dediğimiz gibi: “Böylece alimler arasındaki ihtilafın mahiyeti de ortaya çıkmaktadır. Cumhur ulema açık bir şekilde babasının karısıyla ya da yakın akrabasıyla evlenen kişiye zina cezası verileceğini ifade etmişler ve hadiste geçen durumu da bu şahsın bunu helal sayarak yapmasına hamletmişlerdir. Eğer onların nezdinde mahremiyle evlenen kişi mürted olsaydı zina haddi değil ölüm cezası vermeleri gerekirdi. Hatta Ebu Hanife zina haddini de uygun görmemiş, üvey annesi gibi mahremleriyle evlenen kişinin sadece tazir edileceğini söylemiştir. İmam Ahmed ise üvey annesiyle veya başka nikah düşmeyen yakın akrabasıyla evlenen kimseye hadiste geçen öldürülüp malının alınması cezasını uygun görmüştür. Ancak bu, irtidadın cezası değil işlenen haram fiilin cezasıdır. İmam Ahmed böyle bir kimsenin tevbeye çağrılmayacağını ifade ederek üvey anneyle ve diğer mahremlerle evleneni tekfir etmediğini açıkça ortaya koymuştur. Bütün bunları –ilmi kaidelere ve Arapça’ya sadık kalarak- bu dediğimizden başka bir şekilde açıklayabilecek varsa buyursun açıklasın bekliyoruz. Velhamdulillahi Rabbil alemin.”

Ne hikmetse bu kadar uzun yazı yazmanıza rağmen İbn’ul Kayyım’dan naklettiğimiz söze bir satırlık dahi olsa açıklama yapmaya tenezzül etmemişsiniz! Halbuki bu nakil haftalardır tartıştığımız meseleyi yani İmam Ahmed’in üvey annesiyle evlenen kişi hakkındaki görüşünün ne olduğunu ve diğer alimlerin ne düşündüğünü açıkça izah eden bir nakildir. Fakat siz benim yazımdaki birçok konuya değindiğiniz halde buna değinmiyorsunuz bu ilginç bir durum değil mi? Şimdi ben de bunu okuyan başka bir çok kimse de merak ediyoruz, gerçekten sizin bu nakil ve benzerleri hakkındaki yorumunuz nedir? Bilmiyorum bu ve benzeri tamamen sizin aleyhinize olan nakiller hakkında bir çalışmanız olacak mı, olmayacaksa zaten bu vahim bir durumdur, olacaksa da bu naklin mutlaka acilen izahı gerekmektedir. Çünkü biz İmam Ahmed’le alakalı tercümenin tahrif olduğunu söylerken sözün kendi içindeki dahili karinelerin yanı sıra bu tarz harici karinelere de dayandık, o yüzden bu konumuzla doğrudan alakalıdır, eğer bunlara getireceğiniz bir izah yoksa tercümenin yanlış olduğu yönündeki sözümüz isbatlanmış olacaktır.

Alıntı
“Ben sana bu fetvadan ne anlaşılması gerektiğini biraz daha açarak ‎anlatayım.‎ İnşeAllah bu sefer yanlışta ısrar etmez ve hatanı kabul edersin.

Rasulullah (sallAllahu aleyhi ve sellem) bu meselede nasıl hüküm vermişse, İmam Ahmed’de hadisin zahirine göre ‎hüküm vermektedir.
Şöyle ki: Salih babasına, babasının hanımı veya cariyesi ile evlenen ‎kişinin tevbeye çağrılır mı, çağrılmaz mı diye soruyor. Yani bir kişi bilerek babasının ‎hanımı veya cariyesi ile nikâh akdi ‎yaparak evlenirse kâfir olur fakat tevbeye çağrılır mı yoksa tevbeye ‎çağrılmadan kellesi kesilir mi diye ‎soruyor. İmam Ahmed ise: Hayır, tevbeye çağrılmadan öldürülür çünkü bu kişi üvey ‎annesiyle evlenmenin haram olduğunu bildiği halde onunla nikâh akdi yapıp zifafa ‎girmiş, bu ameliyle haramı helal kılmıştır. Hadisin zahirinde ise Rasulullah (sallAllahu aleyhi ve sellem)’ın ‎gönderdiği sahabe adamı tevbeye davet etmeden öldürmüş ve malını da beytülmale ‎almıştır. İşte İmam Ahmed böylece hadisin zahirine göre hüküm vermiştir. Kısacası ‎sizin iddia ettiğiniz gibi İmam Ahmed bu kişiye haram hükmü vermiş değil, aksine ‎adamın amelinin haramı helal kılmak olduğunu söylemiş ve bu kişinin mürted olduğuna ‎hükmetmiştir.”

Şimdi siz şunu açıklayın: Mahremi olduğunu bildiği bir kimseyle evlenen kişinin tevbesinin kabul edilmeme illeti nedir? Bunu bilerek yapması mıdır? Eğer illet bu ise bu zaten bütün haramlarda geçerli değil midir? Yani bir kimse içkinin haram olduğunu biliyor, önündeki şişenin de içki dolu olduğunu bildiği halde bu şişedekinin helal olduğunu iddia ediyor. Bu kimsenin kafir olduğu bellidir. Peki bu kimse tevbeye çağrılır mı? Çağrılırsa üvey anne meselesinden farkı nedir? Yok çağrılmıyorsa buna dair bir tane delil ve nakil getirebilir misiniz? İmam Ahmed’in bu hadisi sizin izah ettiğiniz şekilde anladığını sizden başka kim, hangi alim söylüyor? Hadiste şahsın tevbeye davet edilip edilmediğine dair bir bilgi var mıdır? Bu hadisi şerh eden alimlerin bu hususta sizin yaptığınız türden bir açıklaması mevcut mudur?

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
İmam Ahmed’in mahremiyle evlenenlerin hükmü konusundaki görüşü

Alıntı

“İmam Ahmed’in oğlu Abdullah’ın rivayet ettiği Mesaili İmam ‎Ahmed ‎kitabının c.1 s. 351, 352’de, Bir Kişinin ‎Mahremiyle ‎Evlenmesinin Hükmü ‎başlığında şöyle geçmektedir:‎

‎1294: Babama, bir adam mahremiyle, mahremi olduğunu bildiği ‎halde ‎evleniyor, hükmü nedir diye sordum, şöyle dedi: Eğer ki ‎mahremi ‎olduğunu bildiği halde‏ ‏onunla evlenmişse ‎boynu ‎vurulur ve malı ‎beytülmale alınır. Eğer ki mahremi ‎olduğunu bilmiyorsa ayrılırlar. ‎İmam ‎Ahmed kadına verilen mehrin ‎ondan alınmamasını iyi görüyor ‎gibiydi. Kadına verilen mehir ya da ‎hediyeler geri alınmaz. Babama: Bera ‎hadisinde geçen babasının ‎hanımını nikâhlayan adamı sordum. Şöyle ‎dedi: ‎Bu kişi o kadının ‎babasının hanımı olduğunu biliyordu ve onunla ‎evlenip ‎zifafa girdi. Bu ise ancak bilerek ‎olur. ‎

‎1295: Babama, babasının hanımı ile evlenip Rasulullah’ın ‎öldürülmesini ‎ve malının alınmasını emrettiği ‎kişi ile ilgili hadisin ‎manası hakkında ‎sordum. Babam şöyle dedi: "Allah en doğrusunu ‎bilir. Bu kişinin bu ‎ameli, haramı helalleştirmektir. ‎Rasulullah bu sebeple öldürülmesini ve ‎malının alınmasını ‎emretti. ‎Babam şöyle dedi: Aynı şekilde mürtede de ‎ailesi mirasçı ‎olamaz. Çünkü Rasulullah şöyle buyuruyor: ‎‎"Müslüman ‎kâfire mirasçı ‎olamaz."‎ (‎‏Abdullah ibn Ahmed: Mesaili İmam Ahmed c.1 s. ‎‎351, 352)‎

Öncelikle Abdullah ibn Ahmed'in meseleye dair attığı başlık çok ‎önemli. Abdullah ibn Ahmed konuya, "Bir Kişinin ‎Mahremiyle ‎Evlenmesinin Hükmü” başlığını atmış ve bu konuda babasından ‎meselenin hükmüne dair sözler nakletmiştir. ‎

Abdullah babasına kişinin mahremiyle evlenmesinin hükmünü sormuş, ‎babası da eğer kişi evlendiği kimsenin mahremi olduğunu biliyorsa ‎öldürüleceğini ve malının beytülmale alınacağını söylemiştir. Müslüman bir kimsenin malı öldüğünde/öldürüldüğünde varislerine değilde beytülmale alınıyorsa, o kişinin Müslüman olmayıp kafir olduğunu gösterir. Nitekim İmam Ahmed bahsi geçen kimsenin evlendiği kişiyi ‎mahremi olduğunu bildiği halde evlenmesinin, amel ile haramı helal ‎kılmak olduğunu söylemiştir. Çünkü Abdullah babasına üvey annesiyle ‎evlenen kişinin durumunu sormuş, İmam Ahmed'de bu kişinin ameliyle ‎haramı helal kıldığını söylemiştir. Bir Müslüman hükmü bildiği halde ‎haram olduğu icma ile sabit olan bir şeyi helal kılarsa elbetteki bu kimse küfre girer. İşte İmam Ahmed'de ‎bu kimsenin mürted olduğunu, dolayısıyla malının varislerine ‎verilmeyip beytülmale alındığını söylemiştir. Zaten İmam Ahmed'in ‎sözlerinin devamında mürtede, ailesinin mirasçı olamayacağını ‎söylediği görülmektedir. İmamın mürtede ailesinin mirasçı olmayacağını söylemesi, rivayette ki ‎bahsi geçen kimseye de mürted hükmü verdiği ve hadisin zahirine göre ‎bu kimsenin tevbeye davet edilmeden öldürülmesi, malının da ‎beytülmale alınması gerektiğini söylediği görülmektedir. Kısacası ‎Abdullah'ın babasından naklettiği şeyler birbiri ile bağlantılı olan ‎şeylerdir. Sizler ise Abdullah ibn Ahmed'in babasından naklettiği ‎şeylere hiçbir şekilde değinmeyip, Salih'ten nakledilen sözlere yapılan ‎tercümeye, "tercüme tahrifi" söylemleriniz, ‎aslında meseleyi sulandırmak istemenizin işaretidir. ‎ Ya da ‎her zamanki gibi meseleleri anlamamış, kendi batıl itikadınıza ‎delil ‎olabilecek şekilde mevzuyu çarpıtarak insanlara sunmanızdır. Kaldıki yaptığınız açıklamalarda bile mesele hakkında cahil olduğunuzu ispat etmişsiniz. Velhasıl, her iki durumda da ‎cahil olduğunuz ortaya çıkmış oluyor. ‎”

Bunlar tamamen sizin indi, şahsi yorumlarınızdan ibarettir. Bu anlattığınız şeyleri ne Hanbeli alimlerinden ne de başkalarından temellendirme imkanınız yoktur. Varsa İmam Ahmed’in bu meseleyle alakalı sözlerini, fıkhını bu şekilde yorumlayan bir alim bunu ortaya koymak da size düşer. Zaten fetvanın kendisinde de buna delil teşkil edecek bir şey yoktur. Mahremiyle bilmeden evlenen birinin kafir olmak bir yana günahkar dahi olmayacağı zaten aşikar olan bir şeydir. O yüzden bu kimseye ceza verilmeyip sadece eşinden ayrılması sağlanır o kadar. İmam Ahmed’in bilip bilmeme meselesinin bundan başka bir gerekçesi yoktur. Bu sözden bilmeden evlenen kafir olmaz, bilerek evlenen kafir olur hükmünü çıkartmak tam anlamıyla zorlamadan ibarettir. Keza Ahmed bin Hanbel’in üvey annesiyle evlenen kimsenin öldürülüp malının alınmasını emretmesi ona mutlaka mürted demesini gerektirmez. Bu, aşağıda izahı geleceği üzere böyle birine layık görülen ceza kabilinden bir şeydir. İslam hukukunda Mürted olmadığı halde öldürülen bir çok kişi vardır. Malının alınması da aynı şekilde kafir olduğunu göstermez. Zira zekat vermeyenlerden malının yarısının alınması gibi kafir olmadığı halde malına el konulan örnekler vardır. Bu nakle değinmeme sebebimi ise şu şekilde özetlemek istiyorum:

Şimdi demişsiniz ki “İmam Ahmed’in oğlu Abdullah’ın rivayet ettiği Mesaili İmam Ahmed ‎kitabının c.1 s. 351, 352’de, Bir Kişinin ‎Mahremiyle Evlenmesinin Hükmü ‎başlığında şöyle geçmektedir:‎

‎ 1295 - سَأَلت ابي عَن حَدِيث النَّبِي صلى الله عَلَيْهِ وَسلم ان رجلا تزوج امْرَأَة ابيه فَأمر النَّبِي صلى الله عَلَيْهِ وَسلم بقتْله واخذ مَاله
قَالَ ابي نرى وَالله اعْلَم ان ذَلِك مِنْهُ على الاستحلال فَأمر بقتْله بِمَنْزِلَة واخذ مَا لَهُ
قَالَ ابي وَكَذَلِكَ الْمُرْتَد لَا يَرِثهُ أَهله لَان النَّبِي صلى الله عَلَيْهِ وَسلم قَالَ لَا يَرث الْمُسلم الْكَافِر

‎1295: Babama, babasının hanımı ile evlenip Rasulullah’ın öldürülmesini ‎ve malının alınmasını emrettiği ‎kişi ile ilgili hadisin manası hakkında ‎sordum. Babam şöyle dedi: "Allah en doğrusunu bilir. Bu kişinin bu ‎ameli, haramı helalleştirmektir. Rasulullah bu sebeple öldürülmesini ve ‎malının alınmasını emretti. ‎Babam şöyle dedi: Aynı şekilde mürtede de ‎ailesi mirasçı olamaz. Çünkü Rasulullah şöyle buyuruyor: ‎‎"Müslüman ‎kâfire mirasçı olamaz."‎ (‏Abdullah ibn Ahmed: Mesaili İmam Ahmed c.1 s. ‎‎351, 352)‎"

Esasında bu ibarede tartışmaya konu olan altı çizili yerin tam tercümesi şu şekildedir:

“Babam dedi ki: Biz- Allah en doğrusunu bilir- şöyle görüyoruz: Bu amel ondan helalleştirme üzere sadır olmuştur. Rasulullah sav de bu sebeple öldürülmesini ve ‎malının alınmasını emretmiştir.”

Yani ذَلِك مِنْهُ على الاستحلال ifadesinin tam tercümesi “Bu kişinin bu ‎ameli, haramı helalleştirmektir.” Değil, “Bu amel ondan helalleştirme üzere sadır olmuştur.” Şeklindedir. Zira burada da –tıpkı bizim tahrif var dediğimiz nakilde olduğu gibi- على harfi cerri vardır. Bu da tercümeye üzere, üzerine vb şekillerde yansıması gerekir. Siz bunu yansıtmamışsınız. Ama, bunu yansıtmamanızın manaya çok tesiri olmadığı için biz bu naklin üzerinde durmadık. Çünkü biz daha ziyade diğer nakildeki tahrifatın üzerine yoğunlaştık, zira orada yaptığınız tercüme tamamen manayı değiştirmektedir. Yeri gelmişken şunu da belirtiyim ki ben, alimlerin birçoğunun söylediği gibi sözkonusu Bera hadisinde geçen adamın mürted olarak öldürüldüğüne ve bunun sebebinin de şahsın üvey annesiyle evlenmesini helal sayması olduğuna inanıyorum. Bu bizim yıllardır söylediğimiz bir şeydir. Sizden farkımız ise siz nassın delalet ettiği bu noktada durmayıp nassın delalet etmediği şeyleri de nasstan çıkarmaya çalışmanızdır. Çünkü nassın delaleti –alimlerin birçoğuna ve onlara tabi olarak bana göre- söz konusu kişinin kafir olduğuna delalet etmektedir. Lakin sizin bunun ötesine geçerek iddia ettiğiniz haram evlilik yapan, akid yoluyla bunu meşrulaştıran (!) herkes kafirdir görüşüne hadis delil teşkil etmemektedir. Bunlar sizin, ümmetten hiçbir dayanağı olmayan şahsi yorumlarınızdan öteye geçmez. Aramızdaki fark budur. Yani sizinle bizim aramızdaki tartışma üvey anne hadisindeki adam kafir midir değil midir tartışması değildir, bilakis bu adamın kafir olması haram evlilik yapan diğer bütün herkesin kafir olmasını gerektirir mi gerektirmez mi tartışmasıdır. O yüzden sizin söylemiş olduğunuz şu söz tamamen asılsız bir ithamdan ibarettir:


Alıntı
“Ayrıca sizlerin Salih’ten nakledilen sözlere yaptığımız ‎tercümeye itiraz edip, Abdullah’tan gelen nakle yapılan ‎tercümeye itiraz etmemeniz şaşılacak bir durum. Çünkü iki ‎nakilde de İmam Ahmed amelin kendisinin haramı ‎helalleştirmek olduğunu söylemiştir. Hâlbuki size göre ‎rivayetteki kimse küfre girmemiş, haram işlemiştir. Size göre ‎haramı helalleştirenler haram mı işlemiş oluyor?‎ Çünkü İmam Ahmed amelin haramı helalleştirmek olduğunu söylemiştir.”


Bu sözler, en iyi ihtimalle karşıdaki muhatabınıza önyargıyla yaklaşıp sözlerini anlamamaktan, anlamaya çalışmamaktan kaynaklı ithamlardır. Burada şaşılacak şey benim durumum değil, sizin muhatabınızı anlamadan dinlemeden aceleyle verdiğiniz hükümdür. Ben, diğer naklin üzerinde niye durmadığımı yukarda izah ettim. İmam Ahmed, hadisteki muayyen şahsın amelinin haramı helalleştirmek olduğunu söylemiştir, üvey anneyle veya başka haram olan kişilerle evlenme fiilinin kendisinin istihlal manasına geldiğini söylememiştir. İşte burası sizin yorumunuzdur ve yanlış tercüme etmişsiniz dediğim kısım da burasıdır. Kısacası İmam Ahmed, haram evlilik yapan herkesin değil, sadece hadisteki kişinin haramı helalleştirdiğinden dolayı küfre girdiğini söylemiştir. Ona tabi olduğum için bana göre de rivayetteki kimse küfre girmiştir. Haramı helalleştirenler ise zaten bütün alimlerin ittifakıyla küfre girmiştir. O yüzden sizin bu sözlerinizin muhatabı ben değilim. Siz, hadisteki şahsın da kafir olmadığını savunan birini arıyorsanız mesela İmam Şafii (ra) bunlardan birisidir. Zira Beyheki’nin Marifet’us Sunen ve’l Asar adlı eserinde naklettiğine göre o şöyle demiştir:


16856 - وَبَسَطَ الْكَلَامَ فِيهِ , ثُمَّ قَالَ: ثُمَّ جَاءَ مَنْ يَدَّعِي تَسْوِيَةَ الْأَخْبَارِ عَلَى مَذْهَبِهِ , وَحَمَلَ الْخَبَرَ الَّذِي رُوِّينَاهُ فِي هَذَا الْبَابِ عَلَى أَنَّهُ إِنَّمَا أَمَرَ بِقَتْلِهِ لِأَنَّهُ كَانَ قَدِ اسْتَحَلَّهُ , فَصَارَ بِهِ مُرْتَدًّا مُحَارِبًا

16857 - وَاحْتَجَّ بِمَا رَوَيْنَا فِي , حَدِيثِ يَزِيدَ بْنِ الْبَرَاءِ عَنْ أَبِيهِ , قَالَ لَقِيتُ عَمِّي وَمَعَهُ رَايَةٌ , فَقُلْتُ: أَيْنَ تُرِيدُ؟ قَالَ: «بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى رَجُلٍ نَكَحَ امْرَأَةِ أَبِيهِ , فَأَمَرَنِي أَنْ أَضْرِبَ عُنُقَهُ وَآخُذَ مَالَهُ»

16858 - وَبِحَدِيثِ مُعَاوِيَةَ بْنِ قُرَّةَ , عَنْ أَبِيهِ , أَنَّ «النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَ جَدَّ مُعَاوِيَةَ إِلَى رَجُلٍ عَرَّسَ بِامْرَأَةِ أَبِيهِ أَنْ يَضْرِبَ عُنُقَهُ , وَيُخَمِّسَ مَالَهُ» ,

16859 - قَالَ: فَدَلَّ عَلَى أَنَّهُ كَانَ مُرْتَدًّا مُحَارِبًا , لِأَنَّ الْمُرْتَدَّ الَّذِي لَمْ يُحَارِبْ لَا يُخَمَّسُ مَالُهُ ,

16860 - وَهَذَا الَّذِي ذَكَرَهُ لَيْسَ فِي الْحَدِيثِ مِنْهُ شَيْءٌ لَا الِاسْتِحْلَالُ وَلَا الْمُحَارَبَةُ , وَلَوْ جَازَ دَعْوَى الِاسْتِدَلَالِ فِي هَذَا لَجَازَ مِثْلُهَا فِي زَنَا مَنْ رُجِمَ لِأَنَّ أَهْلَ الْجَاهِلِيَّةِ كَانُوا يَسْتَحِلُّونَ الزِّنَا ,


16856- Şafii bu konuda uzunca bahsettikten sonra şöyle demiştir: “Sonra kendi mezhebine göre haberlerin tesviyesini iddia eden kimse gelmiş ve bu babta bize rivayet edilen hadisi, bu adamın yaptığı ameli helal saydığından ve bu yaptığından dolayı muharip mürted olduğu için Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in onun öldürülmesini emrettiğine hamletmiştir.

16857- Bu noktada, Yezid B. Bera’nın babasından naklettiğini rivayet ettiğimiz hadisi hüccet olarak sunmuştur. “Amcamla karşılaştım, beraberinde bir sancak vardı. Ona nereye gidiyorsun? Dedim. Oda: “Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) beni babasının karısı ile nikahlanan bir adama, boynunu vurmam ve malını almam için gönderdi” dedi.”

16858- Aynı şekilde, Muaviye B. Kurre’nin babasından naklettiği hadisi delil göstermiştir. “Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Muaviye’nin dedesini, babasının karısı ile gerdeğe giren bir adama, onun boynunu vurup malının beşte birisini alması için göndermiştir.”

16859- Sonra (o iddiacı) şöyle demiştir: Bu hadis, bu adamın muharib (savaşçı) mürted olduğuna delalet eder. Çünkü muharib olmayan mürtedin malının beşte biri alınmaz.

16860- “Fakat hadiste bu şahsın ne helal saydığına ne de savaştığına delalet eden bir şey yoktur. Bu istidlal sahih olsa aynısı zina edenin recmedilmesiyle alakalı da geçerli olması gerekir. Zira Cahiliye ehli zinayı da helal saymaktaydı.”

İmam Şafii böylece hem bu şahsın yaptığı ameli helal sayarak mürted olduğu görüşünü, hem de Müslümanlarla savaşan muharip statüsünde olduğu görüşünü reddetmiş ve bu kişinin malının beşte birinin alınmasının muharip mürted oluşuna delalet etmeyeceğini söylemiştir. Ben böyle düşünmüyorum, o yüzden bu konuda itirazı olan gitsin İmam Şafii’ye itiraz etsin bana değil!...

Kısacası İmam Ahmed’den nakledilen diğer fetvanın üzerinde durmamamda iddia ettiğiniz türden bir kasıd sözkonusu değildir. Bu fetvanın üzerinde durmamamın sebebi konumuzla doğrudan alakalı olmayışıdır.


Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • İleti: 1770
  • Değerlendirme Puanı: +49/-0
Alıntı
“Ayrıca şayet İmam Ahmed bu kişinin kafir olmayacağını ve ancak ‎bu ‎ameli helal sayarsa kafir olacağını söylüyorsa, neden nikah yapıp ‎zifafa ‎girerse öldürülür demektedir?! Helal saydığı anda hemen mürted ‎olup, mürtede ‎uygulanan ahkamı hak etmez mi?! Elbette bu kişi nikah ‎yapmadan önce bu ‎amelin helal olduğunu söylerse nikah yapıp zifafa ‎girmesini beklemeksizin ‎hemen mürted olup ve kendisine mürtede ‎uygulanan ahkam uygulanır. Fakat ‎bu kişi dili ile bu amelin helal ‎olduğunu söylemediği için ameli ile ‎helalleştirdiği, ancak nikâh yapıp ‎zifafa girmesi ile bilinir. Dolayısı ile İmam ‎Ahmed kendisine bu kişinin ‎tevbeye çağrılıp çağrılmayacağı sorulduğunda, ‎tevbeye ‎çağrılmayacağını söyleyip daha sonra o kişinin yaptığı ‎amelin ‎mahiyetini beyan ederek bu amelin haramı helalleştirmek ‎olduğunu, bu sebeple ‎nikâh yapan ve zifafa giren kimsenin tevbeye ‎çağrılmadan öldürüleceğini beyan ‎etmiştir. İşte İmam Ahmed'in ‎sözünden anlaşılan mana budur. Oysa sizin metne verdiğiniz manaya ‎göre bu kişi helal sayarsa öldürülmeyecek, ‎ancak nikâh yapıp zifafa ‎girerse öldürülecektir. Çünkü İmam Ahmed nikâh ‎yapıp zifafa girerse ‎öldürülür demiştir. Nassı bu şekilde anlamak apaçık bir ‎cehalettir.‎"

İmam Ahmed nikâh ‎yapıp zifafa girerse ‎öldürülür dedi de peki bunu mahremiyle evlenen kişiye had cezası olarak mı uygun gördü yoksa küfrün cezası olarak mı söyledi? Sizin anlamadığınız nokta işte burasıdır. İbn Kayyım’ın da naklettiği gibi “İmam Ahmed, İsmail b. Saîd rivayetinde söz edilen, babasının karısıyla ya da mahremi olan birisiyle evlenen bir kimse hakkında; onun öldürüleceğini ve malının da beytülmâl'e konulacağını ifade etmiştir.” Dikkat edin, İmam’a göre mutlak olarak mahremlerle evlenenin cezası budur. Zaten, sizin yanlış tercüme ettiğiniz metnin orjinalinde İmam Ahmed, böyle birisinin herhalükarda helal saysın saymasın öldürüleceğini ve malının alınacağını hadisin zahirine uyarak ifade ediyor. Bunu helal sayarak yapan ise tevbeye davet edilir yani tekfir edilir. Aradaki fark sadece budur. Bu tıpkı namazı terk edenin hükmü gibidir. Alimlerin çoğu, Hanefiler haricinde namazı terk edenin öldürüleceğini söylüyor. Ancak Maliki ve Şafiiler bununla beraber bu kimsenin kafir olmayacağını söylerken Hanbeliler kafir olduğunu söylüyor. Lakin neticede bu şahıs ister Müslüman, ister kafir olsun herhalükarda öldürülüyor. İşte İmam Ahmed’in üvey annesiyle evlenen ve zifafa giren kimse hakkındaki mezhebi de bunun gibidir. Yani bu kimse ister bunu helal saysın ya da saymasın, başka bir deyişle kafir olsun olmasın cezası herhalükarda ölümdür. Ama bunu helal sayarak yaptıysa yine öldürülür, fakat bu sefer mürted sayılarak öldürülür ve her mürted gibi tevbeye çağrılır. İmam Ahmed’den nakledilen meşhur kavil bu şekildedir ve onun ashabı da meseleyi bu şekilde anlamıştır. Mesela Hallal, İmam Ahmed’in mürtede mirasçı olunmayacağı görüşünde olduğunu naklettiği yerde onun şöyle dediğini nakletmektedir:

لا يتوارث أهل ملتين، والنبي، صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، يقول فِي الذي تزوج امرأة أبيه فأمر بقتله، وأخذ ماله.

“İki farklı dinden olanlar, birbirlerine mirasçı olamazlar. Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem)’in babasının hanımıyla evlenen kimse hakkında kavli şöyle idi: Onun öldürülmesini emretmiş ve malını da almıştır.”

Hallal, İmam Ahmed’in bu sözünü naklettikten sonra şöyle demiştir:

تزوجه امرأة أبيه أقل من الارتداد

“Onun babasının hanımıyla evlenmesi irtidaddan daha hafiftir.” (Ahkamu Ehl’il Milel, sf 457)

Böylece Hallal, açıkça üvey anneyle evlenmenin irtidad sayılmayacağını ifade etmektedir. Zannedersem, o bununla kıyas-ı evla yaparak mahremiyle evlenerek büyük bir suç işleyen kimselerin dahi malına el konuluyorsa mürtedin malına el konulması daha önceliklidir demek istemiştir.

Üvey annesiyle evlenenin öldürülmesi hususunda İmam Ahmed’e muvafakat ettiği halde bunu küfür olarak kabul etmeyenlerden bir tanesi de İbn Hazm’dır. O, el-Muhalla’da mahremleriyle evlenen kimseye verilecek cezanın ne olduğu hususundaki görüşleri ayrıntılı olarak ele almış ve görüşleri şu şekilde özetlemiştir:

وَقَدْ اخْتَلَفَ النَّاسُ فِي هَذَا: فَقَالَتْ طَائِفَةٌ: مَنْ تَزَوَّجَ أُمَّهُ أَوْ ابْنَتَهُ أَوْ حَرِيمَتَهُ أَوْ زَنَى بِوَاحِدَةٍ مِنْهُنَّ، فَكُلُّ ذَلِكَ سَوَاءٌ، وَهُوَ كُلُّهُ زِنًى، وَالزَّوَاجُ كُلُّهُ زَوَاجٌ إذَا كَانَ عَالِمًا بِالتَّحْرِيمِ، وَعَلَيْهِ حَدُّ الزِّنَى كَامِلًا، وَلَا يَلْحَقُ الْوَلَدُ فِي الْعَقْدِ.
وَهُوَ قَوْلُ الْحَسَنِ، وَمَالِكٍ، وَالشَّافِعِيِّ، وَأَبِي ثَوْرٍ، وَأَبِي يُوسُفَ، وَمُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ - صَاحِبِي أَبِي حَنِيفَةَ


“İnsanlar bu hususta ihtilaf etmiştir. Bir topluluk şöyle demiştir: Kim annesiyle ya da kızıyla yahut da herhangi bir mahremiyle evlenir veyahut da bunlardan birisiyle zina ederse bunların hepsi birdir ve –haram olduğunu bildiği takdirde- hepsi zina sayılır, bu evliliklerin hepsi de evlilik sayılır ve de hepsine zina haddi gerekir. Çocuk da akid içerisine (yani nesebe) dahil edilmez. Bu, Hasen, Malik, Şafii, Ebu Sevr ve de Ebu Hanife’nin iki arkadaşı olan Ebu Yusuf ve Muhammed’in görüşüdür.”

Böylece İbn Hazm, açık bir şekilde bu ismi geçen alimlerin mahremiyle evlenen kimseye ölüm cezasını değil, zina haddini uygun gördüğünü nakletmektedir. Bu ise onların bunu küfür görmediğine dair açık bir delildir.

Ebu Hanife’nin ve Sevri’nin görüşünü ise şu şekilde nakletmektedir:

وَقَالَ أَبُو حَنِيفَةَ: لَا حَدَّ عَلَيْهِ فِي ذَلِكَ كُلِّهِ، وَلَا حَدَّ عَلَى مَنْ تَزَوَّجَ أُمَّهُ الَّتِي وَلَدَتْهُ، وَابْنَتَهُ، وَأُخْتَه، وَجَدَّتَهُ، وَعَمَّتَهُ، وَخَالَتَهُ، وَبِنْتَ أَخِيهِ، وَبِنْتَ أُخْتِهِ - عَالِمًا بِقَرَابَتِهِنَّ مِنْهُ، عَالِمًا بِتَحْرِيمِهِنَّ عَلَيْهِ، وَوَطِئَهُنَّ كُلَّهُنَّ فَالْوَلَدُ لَاحِقٌ بِهِ، وَالْمَهْرُ وَاجِبٌ لَهُنَّ عَلَيْهِ، وَلَيْسَ عَلَيْهِ إلَّا التَّعْزِيرُ دُونَ الْأَرْبَعِينَ فَقَطْ - وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ، قَالَا: فَإِنْ وَطِئَهُنَّ بِغَيْرِ عَقْدِ نِكَاحٍ فَهُوَ زِنًى، عَلَيْهِ مَا عَلَى الزَّانِي مِنْ الْحَدِّ.

“Ebu Hanife şöyle demiştir: Bunların hiç birisinde had cezası gerekmez. Yine kendisini doğuran annesiyle, kızıyla, kızkardeşiyle, ninesiyle, halasıyla, teyzesiyle, erkek kardeşinin kızıyla, kız kardeşinin kızıyla onların kendisine olan akrabalığını ve de bunların kendisine haram olduğunu bilerek evlenen ve bütün bunlarla ilişkiye giren kimseye de had cezası gerekmez! Çocuk bu kişiye ilhak edilir (nesebine katılır), kadına da mehir vermesi gerekir. Böyle birine –kırk deynekten aşağı olmak üzere- tazir cezasından başka bir ceza yoktur. Bu, aynı zamanda Sufyan es-Sevri’nin görüşüdür. İkisi (Sufyan ve Ebu Hanife) şöyle demiştir: Bu kadınlarla nikah akdi olmaksızın ilişkiye girdilerse zina etmiş olurlar. Zina eden birisine ne gerekiyorsa ona da aynısı gerekir!”

Buna göre Ebu Hanife ve Sevri, mahremleriyle evlenen ve ilişkiye giren kimseye had cezası değil tazir cezası öngörmektedir. Bunun sebebi ise şibh-i nikah adı verilen nikah şüphesi taşımasıdır. Bu imamlar, bütün haram evliliklerde –küfürden dolayı ölüm cezası vermek bir yana- bu sebepten dolayı zina haddi dahi uygulamamışlardır. Tahavi, Şerhu Mean’il Asar’da ve Bedruddin Ayni de bu kitabın şerhi olan Nuhab’ul Efkar’da bunu bu şekilde açıklamışlardır. Irak ehlinden olan bu imamlara göre haram evlilik yapan bu kimselere tazir haricinde bir ceza verilmezken, bunu akid olmaksızın yaptıklarında ise zina haddi uygulanmaktadır. Böylece bu alimlere göre zinayı akid yoluyla yapmak, cezayı artırmak bir yana hafifletici sebeb olarak görülmektedir. İbn Hazm, size göre açık küfür olan! Ve en cahil birisinin dahi söylememesi gereken! Kavilleri bu şekilde selef imamlarına nisbet ettikten sonra mahremiyle evlenen kimseye ölüm cezası öngören alimleri de şu şekilde sözkonusu etmiştir:


وَقَالَ جَابِرُ بْنُ زَيْدٍ أَبُو الشَّعْثَاءِ، وَأَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، وَإِسْحَاقُ بْنُ رَاهْوَيْهِ، كُلُّ مَنْ وَطِئَ حَرِيمَتَهُ عَالِمًا بِالتَّحَرُّمِ عَالِمًا بِقَرَابَتِهَا مِنْهُ، فَسَوَاءٌ وَطِئَهَا بِاسْمِ نِكَاحٍ، أَوْ بِمِلْكِ يَمِينٍ، أَوْ بِغَيْرِ ذَلِكَ، فَإِنَّهُ يُقْتَلُ وَلَا بُدَّ - مُحْصَنًا كَانَ أَوْ غَيْرَ مُحْصَنٍ؟ قَالَ أَبُو مُحَمَّدٍ - رَحِمَهُ اللَّهُ -: فَلَمَّا اخْتَلَفُوا كَمَا ذَكَرْنَا وَجَبَ أَنْ نَنْظُرَ فِي ذَلِكَ لِيَلُوحَ الْحَقُّ فَنَتَّبِعُهُ - إنْ شَاءَ اللَّهُ تَعَالَى –

“Cabir bin Zeyd Ebu’ş Şa’sa, Ahmed bin Hanbel ve İshak bin Rahuye ise şöyle demiştir: Kendisine haram olan birisiyle bunun haram olduğunu ve de sözkonusu kadının kendisine haram olduğunu bildiği halde zina eden birisi ister bunu nikah veya cariye edinme adı altında veyahut da bunlardan başka bir şekilde yapsın kesinlikle öldürülür. Muhsan (başından evlilik geçmiş) olsun olmasın bu böyledir. Ebu Muhammed (İbn Hazm) rh.a dedi ki: Bunlar, bu bahsettiğimiz şekilde ihtilaf edince bizim de bu konuya bakmamız (bunu araştırmamız) vacib oldu, ta ki hak ortaya çıksın ve biz de –inşaallahu Teala ona tabi olalım.”

Görüldüğü üzere mahremiyle evlenen birisinin öldürüleceği görüşü bütün alimlerin değil, ancak bu ismi geçenlerin görüşüdür. Bunların da bu hususta sizin gibi düşünmedikleri aşikardır. Çünkü öncelikle bunlar, bu hükmü bütün haram evliliklerle alakalı değil mahremlerle evlenen kimseyle alakalı zikrettiler. Sonra bunlar öldürme hükmünü ister evlilik adı altında olsun, isterse de böyle olmasın bu mahremlerle ilişkiye giren herkes hakkında zikrettiler. Siz ise bu mahremlerle zina edenin zina cezası alacağını, evlenme akdi yapanın ise meşrulaştırmadan dolayı! Kafir olup öldürüleceğini iddia ettiniz. Böylece bu açılardan sizin bu alimlere de uymadığınız ortaya çıkmış oldu. En önemlisi bu alimler, mahremlerle nikah akdi yapmayı sizin gibi tek başına küfür sebebi saymamaktadır, bunu da birazdan İbn Hazm’ın sözleri ışığında göstereceğiz inşallah.
İbn Hazm, ilk iki görüşü yani mahremiyle evlenen kimsenin öldürülmeyeceğini savunan görüşleri ele alıp reddettikten sonra şöyle demiştir:

ثُمَّ نَظَرْنَا فِيمَنْ أَوْجَبَ الْحَدَّ فِي وَطْءِ الْأُمِّ بِعَقْدِ النِّكَاحِ كَحَدِّ الزِّنَى بِغَيْرِهَا مِنْ الْأَجْنَبِيَّاتِ، وَقَوْلِ مَنْ أَوْجَبَ فِي ذَلِكَ الْقَتْلَ - أَحْصَنَ أَوْ لَمْ يُحْصِنْ - فَوَجَدْنَا الْخَبَرَ فِي قَتْلِ مَنْ أَعْرَسَ بِامْرَأَةِ أَبِيهِ ثَابِتًا وَالْحُجَّةُ بِهِ قَائِمَةٌ، فَوَجَبَ الْحُكْمُ بِهِ، وَلَمْ يَسَعْ أَحَدًا الْخُرُوجُ عَنْهُ.
فَكَانَ مِنْ قَوْلِ الْمُخَالِفِ فِي ذَلِكَ أَنْ قَالُوا: قَدْ يُمْكِنُ أَنْ يَكُونَ ذَلِكَ الَّذِي أَعْرَسَ بِامْرَأَةِ أَبِيهِ قَدْ فَعَلَ ذَلِكَ مُسْتَحِلًّا لَهُ، فَإِنْ كَانَ هَذَا فَنَحْنُ لَا نُخَالِفُكُمْ فِي ذَلِكَ؟
فَقُلْنَا لَهُمْ: إنَّ هَذِهِ الزِّيَادَةَ مِمَّنْ زَادَهَا كَذِبٌ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ - مُجَرَّدٌ، وَعَلَى مَنْ رَوَى ذَلِكَ مِنْ الصَّحَابَةِ - رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ - وَلَوْ كَانَ ذَلِكَ لَقَالَ الرَّاوِي: بَعَثَنَا رَسُولُ اللَّهِ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ - إلَى رَجُلٍ ارْتَدَّ فَاسْتَحَلَّ امْرَأَةَ أَبِيهِ، فَقَتَلْنَاهُ عَلَى الرِّدَّةِ، فَإِذَا لَمْ يَقُلْ ذَلِكَ الرَّاوِي، فَهُوَ كَذِبٌ مُجَرَّدٌ، فَهَذِهِ الزِّيَادَةُ ظَنُّ مَا لَيْسَ فِيهِ.
فَصَحَّ مَنْ وَطِئَ امْرَأَةَ أَبِيهِ بِعَقْدٍ سِمَاهُ نِكَاحًا - أَوْ بِغَيْرِ عَقْدٍ كَمَا جَاءَتْ أَلْفَاظُ الْحَدِيثِ الْمَذْكُورِ - فَقَتْلُهُ وَاجِبٌ وَلَا بُدَّ، وَتَخْمِيسُ مَالِهِ فَرْضٌ، وَيَكُونُ الْبَاقِي لِوَرَثَتِهِ - إنْ كَانَ لَمْ يَرْتَدَّ - أَوْ لِلْمُسْلِمِينَ، إنْ كَانَ ارْتَدَّ.


“Sonra biz annesiyle nikah akdi yaparak ilişkiye giren kişiye tıpkı diğer yabancı kadınlarda olduğu gibi zina haddi gerektiğini söyleyenlerin sözüne, bir de evli olsun olmasın böyle birinin öldürülmesi gerektiğini söyleyenlerin sözüne baktık ve babasının hanımıyla zifafa giren kimsenin öldürülmesine dair haberin sabit olduğunu ve de onunla hüccetin kaim olduğunu gördük. Şu halde bu hadisle hükmetmek vaciptir ve hiç kimsenin bu hükümden bağımsız hareket etme yetkisi yoktur.

Bu hususta muhalifin söyleyeceği sözlerden birisi şudur: Bu, babasının hanımıyla zifafa giren kimsenin bunu helal sayarak yapması mümkündür. Eğer durum böyleyse biz bu hususta (yani bunu yapanın öldürülmesi hususunda) size muhalefet etmeyiz!

Biz buna cevaben deriz ki: Bu ilaveyi yapanın ilavesi, Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’e karşı ve de bunu rivayet eden sahabelere (r.anhum) karşı söylenmiş bir yalandan ibarettir! Eğer durum böyle olsaydı ravi derdi ki: Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bizi irtidad eden ve babasının hanımını helal sayan birisine gönderdi, biz de onu mürted olduğu için öldürdük! Ravi, böyle demediğine göre, bu bir yalandan ibarettir ve bu ilave de asılsız bir zan olmaktadır.

Böylece doğrusu şu olmaktadır: Babasının hanımı ile –ister nikah ismini verdiği bir akit yaparak (nikah kıyarak) olsun, isterse de akitsiz olarak (nikah kıymayarak) olsun- ilişkiye girenin -tıpkı zikredilen hadisin lafzında geldiği gibi- öldürülmesi vacibtir ve kaçınılmazdır. Malının beşte birini almak da farzdır. Eğer irtidad etmediyse malından geriye kalanı varislerinindir yok eğer irtidat ettiyse malı Müslümanlarındır.”
(İbnu Hazm, el-Muhalla, 12/199-205)

Görüldüğü gibi İbn Hazm, üvey annesiyle evlenenin öldürülmesi noktasında İmam Ahmed ve ashabıyla aynı kanaati paylaşmaktadır ve de bunu bizzat irtidad olarak saymamaktadır. Çünkü böyle birisi hakkında –eğer irtidad etmediyse- diyerek o takdirde malının varislerine kalacağını savunmaktadır. Ona göre üvey anneyle evlenmek bizzat küfür olsaydı bu ifadeyi kullanmazdı. Ayrıca o, -Allah affetsin- “İbn Hazm’ın dili, Haccac’ın kılıcı” temsiline uygun bir şekilde üvey annesiyle evlenen kişinin öldürülme sebebini helalleştirmesine bağlayan alimleri de çok sert şekilde eleştirmektedir. Aliyy’ul Kari’nin naklettiğine göre İbn Humam es-Sivasi, İbn Hazm’ın görüşü hakkında şöyle demiştir:


وَفِي مَسْأَلَةِ الْمَحَارِمِ رِوَايَةٌ عَنْ جَابِرٍ " أَنَّهُ يَضْرِبُ عُنُقَهُ " وَنُقِلَ عَنْ أَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ وَأَهْلِ الظَّاهِرِ وَقَصَرَ ابْنُ حَزْمٍ قَتْلَهُ عَلَى مَا إِذَا كَانَتِ امْرَأَةَ أَبِيهِ قَصَرَ الْحَدِيثَ الْبَرَاءُ عَلَى مَوْرِدِهِ

“Mahremler hususunda Cabir’den böyle birisinin boynunun vurulacağı rivayet edilmiştir. Bu, Ahmed, İshak ve ehli zahirden (Zahirilerden) de nakledilmiştir. İbn Hazm onun öldürülmesini ancak babasının hanımıyla (nikahlanan kişiyle) sınırlandırmıştır. Bera hadisini sadece varid olduğu konuyla sınırlandırmıştır.”

Böylece İbn Hazm’ın üvey anne meselesinde İmam Ahmed’le aynı fikri paylaştığı açığa çıkmaktadır. Lakin o, mahremlerle evlenene zina haddini uygun görmüş, ölüm cezasını sadece üvey annesiyle evlenene tahsis etmiştir. Muhalla’da ilgili konunun sonunda bunu açıkça ifade etmiştir. İbn Hazm’ın hadiste geçen ölüm hükmünü sadece hadiste bahsedilen üvey anne meselesine hasretmesi onun kıyası kabul etmeyen Zahiri usulünden kaynaklanmaktadır ve bu görüş pek fazla taraftar bulamamıştır.

İbn Humam ardından Bera hadisiyle alakalı şöyle demiştir:

وَقَالُوا جَازَ فِيهِ أَحَدُ الْأَمْرَيْنِ إِمَّا أَنَّهُ لِلِاسْتِحْلَالِ أَوْ أَمَرَ بِذَلِكَ سِيَاسَةً وَتَعْزِيرًا

“Demişlerdir ki bunda iki ihtimal mümkündür. Bu (yani şahsın öldürülmesi) ya, istihlal yani helalleştirmeden dolayıdır yahut da bunu siyaseten ve tazir yoluyla emretmiştir.” (Mirkat’ul Mefatih, Hadis no: 3172)

İbn Humam’ın Bera hadisinde istihlal dışındaki yorumları zikretmesi manidardır. İkinci yoruma göre Allah Rasülü (sallallahu aleyhi ve sellem) bu şahsı kafir olduğundan dolayı değil ibreti alem için bu şekilde cezalandırmıştır. Bu da bu hadisin alimler tarafından sadece helalleştirme manasında yorumlanmadığını, bu hususta farklı görüşler de olduğunu gösteren delillerden birisidir.

Böylece İmam Ahmed’in görüşünün mahiyeti açık bir şekilde ortaya çıkmaktadır. Buna göre o, üvey annesiyle ve diğer mahremleriyle evlenen kişiye ölüm cezasını uygun görmekte ancak bunu irtidadın değil yaptığı çirkin fiilin cezası olarak görmektedir, yani bu işin kendisine küfür dememektedir. Gerek İmam Ahmed’in –sizin yanlış tercüme ettiğiniz- sözleri, gerek Hallal’ın sözleri, gerekse de İmam Ahmed’in görüşünü nakleden diğer alimlerin sözleri buna delalet etmektedir. Zaten bunlardan hiçbirisinden mahremlerle evlilik ve diğer haram evliliklere küfür dedikleri nakledilmemiştir. Kaldı ki İmam Ahmed’den gelen başka bir rivayette tıpkı cumhur ulema gibi mahremiyle evlenene ölüm cezası değil zina haddi uygun gördüğü nakledilmiştir.

İbnu Muflih (Rahimehullah) bu hususta şöyle demektedir:


وَعِنْدَ أَبِي بَكْرٍ إنَّ خَبَرَ الْبَرَاءِ عِنْدَ الْإِمَامِ أَحْمَدَ عَلَى الْمُسْتَحِلِّ وَإِنَّ غَيْرَ الْمُسْتَحِلِّ كَزَانٍ, نَقَلَ صَالِحٌ وَعَبْدُ اللَّهِ أَنَّهُ عَلَى الْمُسْتَحِلِّ.

“Ebubekir’e göre Bera (Radiyallahu Anh)’ın haberi, İmam Ahmed (Rahimehullah)’ın nezdinde istihlal yapanla (helal sayanla) alakalıdır. İstihlal yapmayan(ın hükmü) ise zani (zina eden) gibidir. Salih ve Abdullah istihlal yapanla alakalı bunu nakletmişlerdir.” (İbnu Muflih, el-Furu, 10/56)

Böylece anlaşılıyor ki Hanbelilerden Ebubekr Abdulaziz, İmam Ahmed’den helal saymadan mahremiyle evlenen kimseye zina cezası öngördüğünü nakletmiştir. İbn Kudame bundan dolayı şöyle demiştir:


وفي حد الواطئ لذات محرمه بعقد أو بغير عقد، روايتان:
إحداهما: حده حد الزنا؛ لعموم الآية والخبر فيه.
والثانية: يقتل بكل حال، لما «روى البراء


“Kendisine mahrem olan birisiyle akid yoluyla ya da akidsiz olarak ilişkiye giren kimsenin had cezası hususunda iki rivayet vardır:
Birincisi: Onun cezası, (zinanın cezası hakkındaki) ayetin ve ilgili haberin genel hükmünden dolayı zina cezasıdır.
İkincisi: Bera’nın rivayet ettiği haberden dolayı herhalükarda (yani ister nikah yoluyla ister nikahsız olarak yapsın) öldürülür.”
(el-Kafi, 4/88)

Böylece İmam Ahmed ve ashabından bu hususta iki görüş nakledildiği ortaya çıkmaktadır. Mahremiyle evlenene zina haddi uygun görenlerin bunu küfür görmedikleri zaten açıktır. Ölüm cezası uygun görenler ise bunu sadece akid yapanlara değil akidsiz ilişkiye girenlere de gerekli görmüştür. Böylece açıkça anlaşılıyor ki İmam Ahmed eğer bu fiile ölüm cezası verdiyse bunun sebebi nikah akdi yapmayı küfür görmesinden değil, bu fiilin çirkinliğinden kaynaklanmaktadır.

Alıntı
“Soruyorum size: Bir kimse üvey annesi ile evlenmeyi helal ‎sayarsa tevbeye ‎davet edilir mi? ‎

İmam Ahmed neden bu kişinin tevbeye çağrılmayacağını ‎söylemiştir? 

Yine ‎İmam Ahmed bu kişi hakkında neden nikâh yapıp zifafa ‎girerse öldürülür ‎demiştir? ‎

Hadiste bu kişinin neden öldürülüp malının beytülmale verildiği ‎aşikardır. Bu ‎kişinin babasının hanımı ile nikâh yapıp zifafa ‎girmesi ve bunu ilan etmesi bu ‎ameli açık bir şekilde meşru ‎gördüğünü göstermektedir. Yoksa bu kimse diliyle ‎"bu ameli ‎helal sayıyorum" dememiştir. Eğer böyle iddia eden varsa ‎buyursun ‎getirsin bu sözü!‎"


Siz sordunuz biz de cevap veriyoruz:


Alıntı

“Bir kimse üvey annesi ile evlenmeyi helal ‎sayarsa tevbeye ‎davet edilir mi?” ‎



Bir kimse üvey annesi ile evlenmeyi helal sayarsa, tıpkı diğer haramları helal sayanlar hakkında olduğu gibi tevbeye davet edilir. Zira, mürtedler hakkında aslolan tevbeye çağrılmalarıdır. Bunun istisnası ya nass ile ya da sahih bir kıyasla sabit olur. Üvey anneyle evlenmeyi helal sayanın tevbeye çağrılmayacağı hakkında böyle bir delil varsa getirin! Hatta delilden de vazgeçtim, herhangi bir alimden zayıf bir görüş dahi getirseniz razıyım, yalnız burada yaptığınız gibi tercümesiyle oynanmış değil sarih, açık bir nakil olsun! Tabi farzı muhal bunu getirseniz dahi bu en fazla üvey anneyi helal sayanın tevbesinin kabul olmayacağına delil olur, evlenmenin helal sayma manasına geldiğine delil olmaz!

Alıntı

“İmam Ahmed neden bu kişinin tevbeye çağrılmayacağını ‎söylemiştir?”


İmam Ahmed’in bunu söyleme nedeni, bu ameli küfür saymamasından dolayıdır. Bunu yukarda delillerle izah ettik. Eğer bunu kabul etmiyorsanız o zaman buna dair getirdiğimiz açık nakilleri izah edin edebiliyorsanız. Her lafa cevap yetiştirip iş nakillere gelince geçiştirmeyin!


Alıntı

“Yine ‎İmam Ahmed bu kişi hakkında neden nikâh yapıp zifafa ‎girerse öldürülür ‎demiştir?”


Bunun da izahı yukarda geçmiştir. İmam Ahmed, mahremiyle nikah yapıp zifafa girene ölüm cezasını münasip gördüğü için bunu demiştir, tekfir ettiği için dememiştir. Buna itiraz ediyorsanız buna dair getirdiğim nakilleri çürütürsünüz.


Alıntı
“Hadiste bu kişinin neden öldürülüp malının beytülmale verildiği ‎aşikardır. Bu ‎kişinin babasının hanımı ile nikâh yapıp zifafa ‎girmesi ve bunu ilan etmesi bu ‎ameli açık bir şekilde meşru ‎gördüğünü göstermektedir. Yoksa bu kimse diliyle ‎"bu ameli ‎helal sayıyorum" dememiştir. Eğer böyle iddia eden varsa ‎buyursun ‎getirsin bu sözü!‎"
 ‎

Biz zaten bu kişi diliyle helal saymıştır diye bir iddiada bulunmadık. Önce muhatabınızı iyi anlayın. Burada kimsenin amel yoluyla helalleştirme olmaz, helalleştirme mutlaka kalple veya dille olması gerekir diye bir görüşü yoktur. Hatta birisi mutlak anlamda böyle dese kafirdir ve bu ancak asrın Cehmiyelerinin savunduğu bir şeydir. Keza benim şahsım olarak hadisteki kişinin amel yoluyla helalleştirme yaptığına da bir itirazım yoktur. Hatta bu hadis istihlalin bazen amel yoluyla da olabileceğine dair güzel bir delildir. Kısacası sizinle bizim aramızdaki tartışma helalleştirme amel yoluyla olur mu yoksa sadece itikad yoluyla mı olur tartışması değildir. Bizim aramızdaki ihtilaf evlenmek veya akid yapmak tek başına helalleştirmeye delil olur mu olmaz mı budur. Siz, bunun her zaman için helalleştirme olacağını iddia ediyorsunuz biz ise bunun her zaman böyle olmayacağını savunuyoruz. Hatta bazen evlenmek, istihlal manasına gelebilir tıpkı Bera hadisinde olduğu gibi. Ama, bu bazen bu manaya gelmeyebilir, işte aramızdaki ihtilaf budur. Sizin her zaman yaptığınız hata, karşı tarafın ne dediğini anlamadan peşin hükümle hareket etmektir. Ondan sonra da bu peşin hükümler üzerine bir çok şey yazıyorsunuz ve böyle sadece zaman kaybediyorsunuz, bu hiç kimseye yarar getirmiyor.

Alıntı
“Sonuç: İmam Ahmed'in sözünün tercümesinde herhangi bir tahrif olmadığı, asıl tahrifi alimlerin sözlerine alakasız manalar veren bu kimselerin yapmış olduğu böylece ortaya çıkmış oldu. Tabii bunun sebebi, bu kişilerin temelsiz bir inanca sahip olmaları, anlayışlarının kıt olması, karşısındaki kimselere olan kinleri sebebiyle sözlerini anlamamalarından kaynaklanmaktadır. Dolayısıyla bize karşı yazdıkları her sözde cehaletlerini yine kendileri ortaya koyuyorlar. Biz her ne kadar çok açık bir şekilde yazmış olsakta, bu kimseler Allah dilemediği sürece bizi anlamayacaklardır. Allah basiretlerini açsın ki bizi anlasınlar. Aksi halde bize karşı yazdıkları her sözde cehaletlerini bir kez daha ortaya koymuş olacaklardır.

Son duamız, alemlerin Rabbi olan Allah'a hamd olsun.”



Siz ilmi anlamda hiç bir şey ortaya koyamayıp, muhalifinizin getirdiği delil ve nakilleri çürütemedikten sonra bu tür hakaret ve aşağılamalar hiçbir anlam ifade etmiyor. Bu yazışmaları herkes okuyor ve taassupla bakanlar müstesna herkes neyin ne olduğunu görüyor. Siz bu şekilde sadece kendinizi zor duruma düşürüyorsunuz o kadar.  Ahiru davana enil hamdu lillahi Rabbil alemin.



Çevrimiçi İbn Umer

  • Administrator
  • Full Member
  • *****
  • İleti: 148
  • Değerlendirme Puanı: +7/-0
Bismillahirrahmanirrahim

HARAMI MEŞRULAŞTIRMA MESELESİ VE MÜŞRİKLERLE NİKAH GİBİ HARAM EVLİLİKLERİN HÜKMÜ


Bu değerli risaleyi PDF formatında aşağıdaki linkten indirebilirsiniz.




 

Related Topics

  Konu / Başlatan Yanıt Son İleti
0 Yanıt
2194 Gösterim
Son İleti 10.06.2015, 22:43
Gönderen: İbn Teymiyye
0 Yanıt
1399 Gösterim
Son İleti 11.11.2015, 20:28
Gönderen: İbn Teymiyye
0 Yanıt
2568 Gösterim
Son İleti 15.11.2015, 18:55
Gönderen: İbn Teymiyye
0 Yanıt
4019 Gösterim
Son İleti 04.12.2015, 22:34
Gönderen: Tevhid Ehli
0 Yanıt
4690 Gösterim
Son İleti 02.08.2017, 04:24
Gönderen: Tevhid Ehli